leygardagur 18. mai 1991síða 2

Fyritaksstjóri Eingin framtíð uttan verkafólkið VERKFALLIÐ er av — næstan, í ollum forum, men enn restar limagóðkenning frá onkrum feløgum til tað semingsupp- skot, tingingarfólk teirra fekk við sær av seinasta fundinum. HÓAST kanska munalitla løn- arbatan sammett við realløn- arfallið seinastu árini, kunnu vit saman við arbeidarafeløg- unum bert fegnast um, at tað heldur ikki hesuferð eydnað- ist at undirgrava higartil vunn- in sáttmálarættindi hjá arbeið- andi fólkinum. STØRSTI sigurin hesaferð var sostatt ikki 64 oyru meiri um tíman, men staðfestingin fyri øllum Føroya fólki av ti stinna samanhaldi, sum altid er og sum roknast skal vid, tå verkafólki = okkara gingið ov nær. OG sanniliga kunnu vit til allar tíðir rokna við verkafólki okk- - —— — SS - NN ME spsigalet ØD” ør - | S * LL KS IR lkki yvir um Ábyrgdarblaðstjóri: Krisjan Dahl Krisjan Dahi ljósmyndari: Kalmar Lindenskov verður aðrar persónar, ara. Tað verður ikki teirra mill- um vit finna fúnaðu skorður- nar, um ídnaður okkara skuldi rapað sum annað korthús — og tess meira verkafólk okk- ara hevur fyri hendurnar, tess meira stimbra tey samfelag okkara. HÓAST fá siga teimum hetta, so vita tey av hesum og krevja sjálvsagt og undir ábyrgd fyri samfelagsligu orku okkara toluligastu kor til at inna verk teirra undir. VERKAFELØGINI vóru kanska meira enn nakrantíð áður greið um »møguleikans avmarkingar« og byrgdu tí við hesi semju fyri øllum tosi í eina rúma tíð um at, »avskepl- ada« føroyska > lønarlagid veruliga forðaði allari idnadar- ligari menning í Føroyum. Við hesum varna lønarvøkstri ikki bert vístu tey ábyrgd mótveg- is verandi framleiðslu, sum mangan ikki virkar undir bestu korum, men hartil, at tað ikki skuldi standa á teim- um at fáa ein veruligan góðskingarídnað á fótur í Før- oyum. Blaðfólk: Randi Jacobsen - Térfinn Smith - Dagny Joensen - Ólavur W. Høgnesen - Utgevari P/f Sosialurin Uppseting: P/f Sosialurin Prent: P/f Pressan 1981 Bústaður: Argjavegur 26 Telefon Postadressa: Postsmoga 76 110 Tórshavn 149720 Argir 11820 Telefax: UM hetta skal eydnast okk- um — og tað må tað, verða vit at fara undir hetta verk skjót- ast til ber — eisini um útlitini fyri = beinleiðis handilsliga meirvinninginum eru eins var- in og tann lønarvøkstur, ar- beidarafeløgini hesuferð góð- tóku. TÍ, sum stødan er, ræður meira um enn nakrantíð ikki at billa nøkrum inn, at vón er um at gerast miljóningur eftir stuttari tíð innan einhverja nýggja vinnu, men at neyðugt er við sama tolni og áhaldni, sum kjarnan í hesi framleiðslu okkara, verkafólkið nú sýndi fyri varðveitslu av verandi ar- beiðsplássum og náddum »søguligum« rættindum ann- ars. UM sama hóvsemi og verka- fólksins sjálvsagda trúgv á, at tað má og skal bera til, eisini verður aðaltátturin í verki teirra, sum skipa skulu fyri neyðugu »idnadarkollvelting« okkara, er vunnið væl fram á teirri leið, gangast má. EINKI er so at tað ringt, kanska ikki er gott fyri okk- urt. Hóast ósemju longri enn onkuntíð, so ivast vit ikki í, at mong av teimum viðurskift- um, sum partanna millum hava verið umrødd við atliti til ein meira framtíðarkendan fiskivinnuídnað, ikki kunnu annað enn verða pørtunum báðum at framtíðar gagni. VIT kunnu altíð líta afturum bak bæði við beiskleika í minni um toldan órætt og sorgblíðari kenslum um verkafólksins bestu framtaks- dagar og harútfrá grava okk- um niður fyri sum best at verja tað, ið hóast alt er vunnið. MEN meira enn nakrantíð verða vit kortini nú noydd at líta framyvir — og verður tað ikki við stoltu søgu verkafólk- sins í minni og áliti til, at hesi enn einaferð verða høvuds- stuðlarnir í tí, sum fremjast má, verða sjålvt tær bestu menningarroyndir til fánýtis. 8 t.d. veg- løgini hava nakra orsek at hava nakra góða vón um verandi landsstýrissam- 68 SME KÁ be? (0 ar“ VÁ r tað Men det kunne se ud som om parterne ikke So hendi tað, sum So hendi nakran at taka ímóti - byrgingum og eðrum til- 5 t FI k una tokum, so er tað ikki vert Jm verkfallið skriva “ stuðla. )yggjatíðindi m.a. í odda- Vit mugu øll ganga und- ir at verur koma at rrein: Verkamannafeløgini sum w eru í verkfalli, mugu insa eftir at tey ikki fara io langt í strembanini at wndheva arbeiðssteðgin, ut hetta gongur út yvir anlig fólk, sum annars kki eru partur í sakini. Hetta kann henda, og ftir hvat skilst er hetta went, tå privatbilar vórðu orðaðir at koma í land at Ternuni úr Klaksvík. Men að skal sigast beinan egin, at onkrir av hesum yrtvatbilum kunnu hava verið nýttir at »smugla« verur við. (Og so er mynd- in ein he nnur. Tað er umráðandi at kunn i millum álv- ara og gaman, eisini hjá verkamannafjøldini, tí so leingi hava stuðul í fólkinur skulu tey rokna ; koma langt, r hetta út yvir s S mangla, og at skip ikkt sigla, sum ein nåtturligur liður í verkfallinum. Men tað má ongantíð fara yvir um strikuna. Ikki er gott at fara yvir um strikuna, og tað halda vit heldur ikki, at arbeið- arafelegini fóru. Vit eiga at minnast til, at verkfals- amboðið er einasta am- boðið, arbeiðarafelegini eiga. Dagliga verða sjónarmiðini hjá arbeið- andi fjeldini lítið vird, men so skjótt sum verk- fall er, fær henda sama fjøld at vita, at tað er hon, sum leggur samfelagið lamið. Landsstýrið og arbeiðarafelogini Dimmalætting heldur ikki, at m.o. arbeiðarafe- gongu. Blaðið skrivar m.a. í oddagrein: Med arbejderstrejken er vi dog forhåbentlig ikke kommet ind i den gamle skure igen med idelig til- bageendende konflikter på arbejdsmarkedet. Etabler- ingen i januar af lands- styrekoalitionen mellem Socialdemokratiet og Folkeflokken, der jo har givet udtryk for, at de selv betragter sig som re- præsenterende henholds- vis den arbejdende og den erhvervsdrivende del af befolkningen, fik måske en og anden til at håbe, at der med denne foreløbige politiske våbenhvile mell- em Lagtingets nuværende største, men hidtil måske mest uenige partier ville være skabt i hvert fald midlertidigt grundlag for fagforeningernes eventu- elle forhåbninger til disse partiers politiske stabili- sering af lønnens værdi. rigtig har tiltro til denne antagelse. Og det kan man ikke dadle dem for, efter- som der hidtil ikke har været noget lyspunkt at øjne til politisk bedring af forholdene fra landsstyr- ets side. Men det burde lønmod- tagere som andre vidst i forvejen. have Okkum kunnugt vóru júst tey seinastu orðini, forkvinnan í Feroya Ar- beiðarafelag segði í sjón- varpinum eftir at sáttmál- in var undirskrivaður, at nú hava tey víst samfe- lagsábyrgd og givið lands- stýrinum ein meguleika at vísa hvat tað vil. Hetta sigur okkum so mikið, at felogini seta eitt ávíst álit á landsstýrið og geva tí ein meguleika. Men hetta er sjálvandi samstundis ein áminning, ikki minst til javnaðarflokkin, um at eisini tey lægri lontu fáa sín rímiliga part av samfe- lagságóðanum. mong kanska hava bíðað eftir, men kort- ini vónaðu ikki fór at henda. 7-0 til Jugo- slavia. Teir, sum gjørdu viðmerkingar í útvarpi og sjónvarpi, vóru samdir um, at betra liðið hevði stórsigurin uppibornan, og hesum var sjálvur landsliðs- venjarin ikki ósamdur við teimum í. Osigurin kann tykj- ast eyðmýkjandi, men nú er ikki at missa mótið. Vit eru við fyri at læra, sum venjarin segði, og vit mugu eis- ini vera greið yvir, at hetta liðið er eitt av heimsins frægastu. Veitslurómurin var ikki tann stóri í bý og á bygd hetta kveldið. Fyrst og fremst orsak- að av úrslitinum og heldur ikki høvdu vit hetta kveldið. Men mikukveldið skal landsliðið aftur í eldin. Hesaferð móti Eystur- ríki, sum vit í fyrra dystinum vunnu við einum máli. Vónandi fer landslið- ið at standa seg væl. Teir fara ivaleyst at gera sítt ítarsta sum teir eru vanir, og lat okkum so taka væl ímóti teimum aftur, hvussu úrslitið so enn verður. Tað er tað minsta vit onnur kunnu gera.