hósdagur 30. mai 1991síða 8

ZZ Vit kunnu IKKE — tidindabladid gera við at vit Ikki eru sum all onnur ast tað eru vit fødd til at liva í hesum 7 MM lagnum og helst á jøvnun: fóti við onnur, sigur Martin Drangá, sum fegnast um, at tey menningartarnaði sjálvi áttu ein so stóran leiklut í ráðsteynuni og býr í Havn. er menningartar- av hesi tt sindur av Juningur skulaaldurs r hann i SKOpunnar Men Orda flokki bar Tá vit skuldu til upp- tøkuroyndina til fimta lokk kundi eg ikki fylgja við longur. Eg var so mikið evnaveikur og nakað nervaveikur eisini. Lærarin hevði ikki stundir at taka teimum, sum vóru eitt sindur sein i ti. Eg dumpaði. Men ístað- in fyri at byrja umaftur í fjórða varð avgjørt, at eg skuldi til Danmarkar. Á Rødbygaard, søgdu tey, og tað dámdi mær einki. Eg skuldi skiljast frá mínum skulafeløgum og fara ul tremmant land har tey talaðu eitt mál, sum eg ikki skilti eitt orð av, greiðir Martin frá. sær av Men uppihaldid å Rød- bygaard var ikki drúgvt. Bert fimm mánaðir. Síðani fór Martin á kostskúla og arbeiddi hjá einum gart- nara eftir skúlatíð. Hetta dámdi honum væl og var har til hann 19 ára gamal flutti til Norður Jyllands. Har skuldi Martin eisini arbeiða hjá gartnara og ganga nakrar tímar um dagin í skúla. Eitt år var Martin í Jyllandi, og flutti síðani á ein skúla í Maribo. Á hesum skúla skuldi hann læra at venja seg til eina meira sjålvstøduga ulveru. -Eg var á skúlanum í fýra ár og flutti síðani av skúlanum og fekk eitt kamar í býnum. Arbeiði fekk eg á vardum verk- staði, og her dámdi mær hampuliga væl. Vit gjørdu ymiskt fyrifallandi arbeiði. Tað eg serliga minnist er, at vit komu í jólastemning á hvørjum sumri, so løgi0 tað ljóðar. Tá skuldu vit pakka gummibomm niður í jólakalendarar, so vit hildu jól tvær ferðir um árið. Gott at koma heimaftur -Tá tað í 1980 stóð mær í boði at koma heimaftur var eg sera fegin, men ivaðist kortini í, um eg fór at trívast, hóast eg hevði vitja heima hvert summar og hvørji jól. Nú hevði eg verið í Danmark í 19 ár og var komin at kenna nógv fólk. Men at royna tað vildi eg. -Ég fekk royndartíð í hálvt ár at koma heim. Treivst eg ikki, kundi eg fara avstað aftur. -Ég treivst illa fyrstu tíðina, men seinri gekst . RI tr. NÚ bet havi eg egna íbúð, arbeiði partvist á varda verkstaðnum, o partvíst á prentsmiðjuni á Sosialinum, greiðir Martin frå Kedir seg ikki Martin kedir seg heldur ikki i frítíðini. Hann gekk á Kvøldskula nakrar vetrar, og tað dámdi honum væl. Honum dámar eisini væl at sita heima í síni egnu íbúð og hyggja í sjónvarp. Martin hevur eisim nógvar brævavinir í Danmark MSG ARGAÐA Nr. 99 — 30. mai 1991 Martin arbeidir ein part å degnum å prentsmidjuni å Sosialinum. Her hjálpir hann til at gera prentplåturnar klårar - Tå eg siggi i blødunum, at onkur danskari vil hava brævasamband vid føroy- ingar havi eg skrivað til nakrar teirra. Nú klári eg meg væl í donskum, so her er eingin trupulleiki. Eg nýta stóran part av frítíðini at skriva brøv. Sjónvarp- inum hyggi eg eisini rættiliga nógv eftir og tað kemur meira enn so fyri, at onkur kemur at vitja. Tað dámar mær sera væl. Eitt lív sum onnur Martin hevur tikid aktiv- an lut í NFPU-stevnuni. Hann var høvudsleikarin í sangleikinum "Húgvutátt- ur“. -Hetta var spennandi. Eg var eitt sindur spentur undan fyrstu framførsluni, tí hetta hevði eg ikki roynt áður, men eg haldi sjálvur, at tað gekk bara væl. Tað er stuttligt at gera okkurt, sum fólk fegnast um, held- ur Martin fyri, og leggur aftrat, at tað er gott, at tey evnaveiku sjálvi fingu møguleika at vera so nógv við á rådstevnuni. - Vit, sum eru evnaveik, ella hava eitthvørt annad brek, eru fødd til at liva i hesum samfelagnum. Okk Í 5 Í »rÅ um dámar ikki at verð <br Ó til viks V