mikudagur 5. juni 1991síða 14

SAGN rn WED Få 14 í pi Þá 8 H AR ce E IO: 5000 Heiðrar enskum foroyamálsvini Komin eru til Feroya at vitja professarin W.B. Lockwood og konan. Lockwood kom til Feroya á fyrsta sinni í 1950- árunum, og búði í tvey summer í Hesti hjá Jóan Chr. Poulsen, til at læra seg feroyskt. Lockwood var ein fremstur teirra, um hava fingist við foroyskt vís- indaliga. Hann hevur ver- ið professari í týskum og hevur skiftst ímillum at arbeiða við lærda háskúl- an í Reading og lærdan háskúla í Eysturtýsk- landi. Viðvíkjandi feroyskum máli hevur hann verið stórvirkin. Vit kunnu nevna hevuðsverk hans- ara um feroyskt mál: >An Introduction to modern faroes« (1957), og er hetta fyrsta heila lýsing av fer- oyskum nútíðarmáli, skrivað á fremmandum máli. Man so eisini vera ætlað at vera læribók hjá fremmandum. So eru ritgerðir og bek- ur um ymis evni, tvær rit- gerðir eru um hesi orðini fyri lutir og hugtek, men ikki tey rettu og vanligu orðini, hetta sum á fremmandum verður nevnt Tabu skåkskrift, t.d. hvast við fyri knív, og onnur tílík, hetta fyri at ikki skal henda óhapp ella vanlukka, og hann ber saman við tabu í eðrum málum, á enskum og gæl- í iskum. Í 1961 bók: »»Faroese Bird Names<, har hann nevnir fuglarnar og nevn- ini og hevur lugleiðingar um tey. — Og endaliga er at nevna útgáva og við- gerð hansara av Sand- oyarbók: »Die Fårøischen Sigurdlieder nach der Sandoyarbék«. Umframt alt hetta hev- ur Lockwood verid dyggur stuðul hjá feroyskum orðabókaarbeiði. Men sjálvandi liggur nógv annað eftir henda mentamann, og vit taka burtur úr rúgvuni: Í 1967 skrivaði hann áhugaverda ritgerð: „Det vendiske mindretal í Aust-Tysk- land<. (Syn og segn). Tað er um teir seinastu vend- arnar, sum eftir eru í dag. Teir eru o.u. 100.000 sálir, sum búgva saman í Eysturtýsklandi og hava varðveitt sítt vendiska móðurmál og eru eldhug- aðir fyri at varðveita tað framyvir og tjóðskap sín. So er eftir hann bók við yvirliti yvir indoeurope- isku málini við sínum fjøl- mergu greinum á hesum mikla málbuli. Ikki skal vera ónevndur tann hjartaligi blíðskapur, sum Lockwood-hjúnini al- tíð veita gestum, sum koma at vitja. Vit ynskja hjartaliga okkara. tykkum vælkomin til Jóhannes av Skarði Lesarabrøv = Nr. 103 — 5. juni 1991 Sparing vid skili Tad, at landsins kosnu menn royna at spara, er alla æru vert, sparingin skuldi bert verið komin fyri árum síðani. Men tað má sparast við skili. At fraktbilarnir, sum skulu koyra tað, vit skulu nyta í Sandoynni, ikki sleppa við Trónda tær klokkutíðir, teir vóru van- ir at koma suður, og sama at fara um morgunin, dugi eg ikki at síggja er nekur sparing, men eitt betýði- ligt afturstig fyri okkum, sum enn royna at balast her suðuri. Áður enn sparitiltekini vóru sett í verk, vistu vit, at øll frakt kom við bilin- um úr Havn kl. 10.30. Nú bilurin er blivin av við henda meguleika, men ístaðin skal roknast sum aðrir bilar upp í køkultur, kemur hann ongantíð fyrr- enn út á dagin og helst verður tað ikki at ganga long tíð til vit kanska ikki síggja fraktbilin sama dag, so steðan bara versn- ar. Her er tað blivið so gal- ið, at skulu vit hava ein maskinlut ella annað, ið skal brúkast t.d. á einum verkstaði, so eru vit noyddir til at biðja um endiliga ikki at senda tað við fraktbilinum, men leggja lutin beinleiðis um- borð á skipið, so vit sjálvi kunnu heinta lutin, tí ann- ars kann tað verða ov leingi at fáa fatur á hesum lutum. Tit, ið ráða fyri borgum, verða vinarliga bidnir um at fáa hetta broytt aftur sum tað var, tí hetta hevur einki við krónur og oyru at gera. Latið tað ikki blíva sum á Dímun at búgva í Sandoynni. Palli Dalsgaard A ——wwwwwiiiwanwr— »Fær ti Sonurin gjørt tykkum fríar, verða tit av sonnum friir« Í Sosiali nr. 100 — 31. mai 1991 er stutt grein, har evnið er frísinni, og er henda grein bygd á tele- fonsamreðu blaðmaðurin hevði við undirritaða. Av tí at greinin bert eru brot, tikin úr samreðuni okkara millum kenni eg skyldu til at lýsa hugsaninar betur, ið lógu til grund fyri hes- um úttalilsum og sverum. »Eg haldi at í fyribyrgj- an er varåveitsla«, stend- ur miðskeiðis í greinini, og er hetta sannroyndin hjá flestu okkara, sum so nøkunlunda heilskapað eru komin um flúrar og streymtangar lívsins. For- eldur okkara segdu: >Far ikki! Halt teg burtur frá ellum ivasomum steðum og felagsskapum. Tí tú hevur ikki stabilitet til at siga nei, tá ið tað bjóðast, ið kann verða tær til van- lukku«. Vit lýddu á hesi heldur strongu forboð teirra, og so langt vit megnaðu at fylgja hesi til- ráðing teirra, ið ikki bert varð søgd okkum av munni teirra, men livað av teimum í dagligari fyri- mynd; varð tað okkum til fyrimuns og signing. >Ungdómurin er nógv meira saman í dag enn fyrr. Okkara endamál er at læra ungdómin hvussu hann skal fyrihalda seg har hann er!« Hugsanin við hesum orðum er um hin trúgv- andi ungdómin, tí í samfe- lag teirra við Harran liggja meguleikarnir og í teimum sjálvum er styrk- in. So verður hin ungi lærdur leiðina hann skal ganga, víkur hann ikki av henni, heldur ikki tá ið hann er vorðin gamal. >Um vit ikki gingu hesa leiðina, vóru bert eldri fólk í samkomuni, meti eg. . « Í hesum liggur avbjóð- ingin hjá okkum øllum. »Eg havi loyvi til alt — men ikki alt er til gagn! Eg havi loyvi til alt — men eg má einki lata fáa vald á mær!« sigur Skrift- in. Hjá einum trúgvandi er eingin avmarkan í at virka fyri Harran. Einki stað á fold er av minni virði enn eitt annað, og eingin fe- lagsskapur av menniskj- um er av sterri týdningi enn ein annar, hjá Gudi er ikki mannnamunur. Ein- asta, ið her ger seg gald- andi er, um vit kunnu liva Kristus har vit eru, ber tað ikki til er betri ikki at fara, tí tað leiðir til træl- dóm. Satt frælsi finst aldri í fjarstødu frá medmenn- iskjum okkara, men í rætt- ari lívsferslu teirra mill- um. Men kann henda lívs- forslan ikki gjøgnumfør- ast teirra millum, er betri at flýggja enn at falla. „Fær tí Sonurin gjert tykkum fríar, verða tit av sonnum friir«. Hesi orð komu av vørr- um Harrans, sum altíð bar seg rætt at har Hann var — og hví? Tí matur ella lív Hansara var at gera verk Guds og fullføra vilja Hansara. Hesin er Jesus Kristus, Sonur Guds, sum við Heilaga Andanum býr í hjertum teirra trúgv- andi. Poul Færø HÚSAGLUGGIN Gluggin til ta foroysku fa- miljuna. Sera smidligur og lættur at handfara. Ramma karmur og beslag 100 mm breitt. Stødd eftir ynski Tilbod givid obindandi Biligari og betr! vindevgu | - uthurðar af sltanhurder skjotihur der utstovur 370 MiQvagur - Tit 32411 — Wndsor port Teletax 33073 sesialurin - sosialurin - sosialurin - sosialurin - sosialurin - sosialurin É g £ = g Få 5 g 8: 5 | ; 4 fjórðingi. Navn: Bústaður: Bygd/býur: Ég gerist haldari av Tíðinda- a blaðnum Sosialinum og fái # blaðið 5 ferðir um vikuna. Haldaragjaldið er kr. 200.- fyri ársfj. Haldarar uttanlands gjalda kr. 235,.-lársfj. Goldið verður ongantíð fyri fleiri blød enn tey, ið eru eftir at koma í einum árs- Box 76 110 Tórshavn Kannað postverkinum