hósdagur 18. juli 1991síða 2

spinde ya Himmalska fornuftin HVUSSU køn Dagbladsmanningin er i teimum Heilagu Skriftunum, vita vit av góðum grundum ikki. Men eina roynd at prógva, at hon ikki er heilt sér, ger blaðið í gjár við greinini »Tad verður fest í Himlia. HVOR er sælur í sínari trúgv, siga vit og Dagblaðið, og skulu vit tí ikki ørkymla hesa sælu hjá nøkrum. Men sonn trúgv skal helst síggjast aftur í gerandislívi okkara — og helst meira í gerningi enn orðum — av tí slagnum, har onnur hondin ikki veit av tí góða, hin ger ødrum. Á- minnandi og kristni-uppalandi tala og skrift er eisini partur av sannari trúarlívgan, id ikki má undirmetast. UM nevnda grein skuldi skiljast sum eitt vælmeint ikast til at livga um kristnitrúgv okkara, hava vit hinvegin ikki evni til at trúgva, so fegnir vit annars vildu. HARRANS vegir eru sum kunnugt vórannsakiligira, og hava vit tí ong- antíð avskrivað nakað fyribrigdi sum onkisvert í orðsins og trúarinn- ar tænastu — heldur ikki Dagblaðið, um hetta kom at kenna trongd til at umreða jarðarstrev okkara og sam- band okkara við tað, ið koma skal aftaná, í einum fyri okkum menn- iskju meiri máttloysiskendum og náðiligari ljósi. VIT á okkara blað hava heldur íkki tað nógva at vísa á, tá um út Abyrg"arbiadstjori: Krisjan Dahi Fyritaksstjóri: Krisjan Dahl ljósmyndari: Kalmar Lindenskov mm sosigaley Prísansni, -ansarar og -eftirlit Oyggjatíðindi hava í gjár eina av ivaleyst mongum søgum um so ymiskar prísir á somu veru, at als einki hepi kann sigast at vera í. Ørkymladi kundin gjørdi sum rætt var, fór til bleðini og sigur: sjálvsagt, — Eg meti tað so mikið grout, at eg loyvi mær at spyrja, hvar priseftir- litið er. Tað kann so ikki vera rætt, at ein pris- munur er uppá kr. 466,00 uppá somu lutir. Her ruggar ikki alt rætt, og nógu bendir á, legu. Oyggjatíðindi manninum rætt í pástand- inum um príseftirlitið. At hetta ikki virkar nóg væl kunnu vit taka undir við, men í mun til orkuna, sum er syndarliga lítil, arbeiða fólkini á príseftirlitinum avgjørt fyri teirra løn. At væl fleiri skuldu verið til at rekt uppgávurnar er hetta arbeiði er fyri brúk- aran og teir handlandi, sum seta eina æru í at halda eina rímuliga prís- Játtanin til hetta eftirlit verður neyvan eðrvísi í bræði. Tí mugu eisini vit mæla ellum til veruliga at kanna prísir, samanbera Blaðfólk Randi Jacobsen - Tórfinn Smith Dagny Joensen - Ólavur W. Hegnesen - Hilmar Jan Hansen - Justinus Eidesgaard Útgevari P/f Sosialurin Uppseting: P/f Sosiaturin Prent: P/f Pressan 1981 Bústaður: Argjavegur 26 Telefon Postadressa: Postsmoga 76 110 Tórshavn 14720 Argir 11820 Telefax: breidslu av hesum ella ødrum meira veråsligum boðskapi ræður. Tó hava jánkasligu royndir okkara víst, at verður góða orðið ikki havt við, var tað betur Ogjørt. DAGBLAÐIÐ hevur tó nøkur góð orð við á vegnum til teirra, sum fyri greinskrivaran henda so »uppliving- arrika« leygarmorgun, so fegin og fró við sangi og vitnisburði lovaðu Harranum. VIT skulu heldur ikki niðurgera virð- ið, henda løtan kann hava átrúnað- arliga, fyri blaðmannin. Mangt bendir nevniliga á, at hann av hesi lotu er vorðin enn sterkari í síni trúgv — um ikki bara uppá tað Himmalska, so avgjørt uppá, at nakað samfelagsligt fyriskipað, at linna um trupulleikarnar hjá hverj- um ødrum í livandi lívi — skipaður solidaritetur manna millum, er og verður av tí ónda. Politiskt óða- mannaverk, sum samfelagsnassar- ar og annað útskot bara ger sær dælt av. Ja — gjørdist ein so heims- spillandi sosialistisk átrúnaðarlæra, at hon ikki hevði frægari uppiborið enn at verða tveitt á Buchenwald ella tyrud undir leivdunum av Berlinmúrinum. SPELL fyri tignina í løtuni og upp- byggjandi bodskapin, Frelsunnar- herurin rikadi byarbørnini vid henda morgun, at eitt vanlukkudyr av ein- um illavorðnum kommunisti, tó ikki ílatin teir fótformaðu og partisan- turriklæð, men »neutraliseradur« í nøkunlunda borgarligum klædn- ingi, dittaði sær framvið og harvið Havnin sum »hol« Dagbladid vidger i miku- geva dagsblaðnum trupulleik- arnar, sum standast av ar- beiðsloysinum og nevnir Havnina, sum kann koma rættuliga illa fyri, og mill- um reglurnar lesa vit — eisini av teimum, sum hig- ar flyta undan vinnuloysi aðrastaðni í landinum. Blaðið skrivar: At halda arbeiðsloysið niðri í høvudsstadnum eins og í ødrum komm- unum er vissiliga lands- stýrsins áhugamál. Tí eigur Tinganes í mest møguligan mun at loysa upp fyri teim tiltokum, sum kunnu lynna undir týðandi at príseftirlitið bæði er og keypa har tænastan og lønsom arbeidsplåss. senilt og gelt, sigur þrísir eru frægastir. — Ti Virdisskapandi vinnu- maðurin. tað hjálpir í longdini. lig, men ikki almenn ar- beiðspláss, tí tey tera spilti spælið — leyp slíka ødi i grein- skrivaran, at hann í stundini tveitti alt tað Himmalska frá sær og ístað- in kavaði niður í blekkhúsið fyri at fáa okkum henda lestur um hugsan og tol Himmalsins við kommunist- um, sosialistum og kanska ødrum »ikki jåttandi« kristnum. Um hvør stolið hevur gledibodskapin, kollek- tiviserad kristnu umsorganina fyri fysiska næstanum, fingid okkum at leggja vertina å grannan, hata okk- ara næsta — ti hann hugsar ødrvisi, men »elska« alla mannaættina, jú fjarari, ju betur. HÓAST lítil ella ongin kærleiki kem- ur til sjóndar í greinini, vóna vit fyri greinskrivaran, at hann elskar onkr- an, annars vildi verið stórliga synd í honum, tí hatrið til alt og øll, ið góð- tikið hava, et vit í einum skipaðum samfelag eisini eiga at livga verðs- ligar umsorgarskipanir, er eftir inni haldinum at dóma so stórt, at illa skuldi borið til at liva við hesum einsamølium. SJÅLVSAGT livst longur vid hesum hjå ti so ovursterka, ti so sjålv- bjargna, ti so rættvisa í trúnni á egn- an andaligan sum materiellan yvir- førleika, men fyrst av øllum at skilt, at umsorgarskipanir okkara ikki véru ætladar hesum, men teimum, sum minni formåddu sær, skuldi just verid hesi yvirmenniskju, sum — um ólukkan rakti tey — sjálvsagt heldur ikki skuldu smæðst við at fingið lut í hesum skipanum — júst eins »sjelaglad«, sum summi teirra heldur ikki smæðast fyri at taka í- móti verðsligum ágóðum og stuðli, tá talan er um vinnulig óhapp og mistøk. Hava annars í andaligu få- vitsku okkara trúð, at tað bert var Harranum givið at gera av, hver ið sleppa skal til Himmals. Eisini hava vit vitað, at av okkum sjálvum megna vit ikki at sleppa haðar og at atgongdin stendur og fellur við teirri náði, vit sum longst vænta okkum. At so summi kanska halda seg hava betri orsgk enn onnur til at vænta sær hesa náði, kunnu vit kanska tilskriva teirra lættara lyndi og stórri optimismu um, at bæði lív og deyði er summum meira sjálv- sagt enn ødrum — og sanniliga fegnast teirra vegna. MEN sjálvt vit eru so frægir optimistar, at vit vóna og trúgva, at tað fer ikki at standa á við húsa- rúmd í Himli, hvorki fyri kommun- istar, sosialistar, fólkafloksfólk ella onnur, taka vit ímóti náðini og hartil unna hvørjumødrum hana í livandi lívi. SJÁLVSAGT ynskja vit at hitta greinskrivaran á best hugsandi stað eftir hetta foldarliv, men kunnu ikki taka undir við honum í, at atgongd okkara til Himmiríki er treytað av so politiskari og verðsliggjørdari »sunnari fornuft«, sum greinskriv- arin vil gera tað til. Vit halda fast við, at politikkur og verðslig fornuft tá er farin afturum og halda heldur fast við vónina um, at tað hóast alt kanska ikki verður so trupult hjá okkum vesalavættum at sleppa til Himmals, sum summi vilja gera tað til. | | | | | | tilfeingi og skapa einki. Eingin hevur ákært fjøldina av samvitsku- fullum borgarum fyri heldur at vilja fáa ar- beiðsloysisstyrk enn at arbeiða. Tvørturtmoti er tað niðurbrótandi, at tað skal loysa seg betur hjá arbeiðsforum at fáa almannahjálp fyri einki at gera (ella arbeiða svart) enn at stríðast sína vanligu arbeiðstíð. Einki so vist, at vit ikki øll vilja koma arbeiðsloys- inum til lívs og at fólk heldur vil arbeiða, enn fáa arbeiðsloysisstuðul, men hesuferð fingu vit tó bert hálvu hugsan blaðsins og floksins um ta stuðuls- skipan, semja er um skal koma. Ternurnar í Kaldbaksbotni Fuglahugaður lesari hevði herfyri í Sosial- inum og Dimmalætt- ing lesarabræv um ternureiðrini í Kald- baksbotni, sum niður- trumlað vóru av eini gravimaskinu hjá landinum. Gott tað sama, at vit ikki løgdu ábyrgd- ina á nakran ávísan, tí Jaspur Petersen, for- maður hjá landsverk- frødinginum, gjørdi okkum i gjår varugar vid, at lesarabræv- skrivarin måtti hava mistikid seg, ti eingin maskina hjå landinum hevur verið á reiðring- arøkinum, tí hetta er niðanfyri stikið og hava teir bert arbeitt í erva. Jaspur, sum annars helt tað vera í lagi, at fólk gjørdu vart við slík ólíkindi, kundi einki siga okkum um, hver ið kann kugsast at hava verið á reiðr- ingarøkinum við gravimaskinu, men sum demi um, hvussu teir royna at fara frægast um náttúr- una, hevði hann hesa fittu segu: Komið varð við am- boðunum í 87 so nær einum einsamallum másareiðri, at stødgur var komin í. Teir gjørdu ikki mætari enn loystu ein stóran bekk við reiðri og øll- um og fluttu hann nakað niðanfrá móti einum steini. Bøgan sat eina letu undrandi á steininum, men áðr- enn long leta var far- in, var hon eins fegin um nýggja sum gamla búðstaðin. Flott! |