hósdagur 1. august 1991síða 18

#5 tú gir "etur Reinert | farin altan > teinert, spurdust lækna. deyðsboðini av Vit hoyrdu hann fyri í Utvarpinum siga frá Ólav- 1951. Hann var ein av hevuðsmonn- í Studentakabarettini tá, væl greiddi á og so livandi; eingin hugsaði annað it Petur sum altíð frøddist um lívið og veruna millum síni. 'n morgunin eftir var skeiðið runnið; hin virkni og altfevnandi maðurin var Í n av foldum; ljósið, ið lýsti upp, har tað in, var slóknað. etur Reinert var av bóndaætt, feddur 8. tember 1923 i Kaldbak. Fór ungur til /nar at ganga i Realskúla og fór síðan rarvegin; hann var kommunulækni á Eiði ár, virdur og umtóktur sum lækni, ið rdi sín gerning samvitskufult og sum niskja fær hann ummæli sum hann, ið ð var fúsur at gera tað hann var mentur. tur Reinert var virkin á so mongum ekj- sum vinnulívsmaður hevur hann sett 'por í heimbygdini á Eiði; sum politikari inn maðurin, ið hoyrdist og hann brann irri politisku hugsjónini, hann alla sína ið fyri. Hann var landsstýrismaður og gsmaður fyri Tjóðveldisflokkin. lýsa vit yvir minnið um merkismann- ir Reinert. j.l. Lesarabrøv —| —— —=—«G=…=…I …= TDL Vidmerking til Oyggjatidindi um »Ordid« hjá Svenning av Lofti Eri eitt sindur hugtungur sum teigurin er uppsettur. Fyrst erindi úr Orðtek- unum víst til 10,18 skal vera 5,18 — »Gøtan, ið hini rættvisu ganga, er lik skínandi ljósi, sum verður bjartari og bjartari, inntil hádagur er«. (V.D. tyding). Men tekur afturiaftur at sær hóvar so væl svensku tydingina »Den rettferdig- es sti år som gryningens Nr. 142 — 1. august 1991 Petur Reinert f. 8. sept. 1923 — 28. juli 1991 ER ae Tysdagin eftir ólavssku hevði Karin Kjølbro minningarorð i útvarpinum um Petur Reinert. Vit hava fingið loyvi at prent tey. Myndin er frá tingsetanini á ólavsgku 1990 Í dag var Petur Reinert í fagrasta veðri borin út úr heimi sínum á Eiði. Hann framdi lívsverk sítt í hesi bygd. Petur var ættaður úr Kaldbak og gjerdist lækni norðuri á Eiði í 1960 og rekti hetta starv í 25 ár. Vegasambandið var í fyrstani ikki liðugt í norðara parti av Eysturoynni, og ofta var hetta drúgt og strævið arbeiði, ið hann saman við fyrru konuni Normu rekti fyrimyndarliga. Petur var góður við Eidis bygd og fór skjótt undir at taka stig til betri arbeiðsmeguleikar til fólkið har. Heldur vildi hann fyribyrgja sjúkur enn geva heilivág, og í hesum setningi ráddi um, at fólk fingu meguleika fyri at lívbjarga sær og sínum. Í hesum sum í so mongum eðrum var hann íbirtarin, ið ongantíð spardi seg sjálvan. Um hetta sama mundi minnist eg eisini ein eggjandi hondbóltsspælara, ið koyrdi á eiðismenn á vellinum. Tað kom lív í, har Petur var, og lívið fekk litir. Av sonnu kann gamla orðatakið: Heldur birta ljós enn banna myrkrið, leitast fram, tá hugsað verður um Petur Reinert. Hóast nú komin til árs, átti hann alsamt evni til at lata seg eldhuga. Soleiðis trein eisini hin káti unglingin fram á pallin seinasta ljus, som blir klarere og klarere til højljus dag«. Mær kunnugt hevur Svenning av Lofti Dahl's týðing av Orðtekunum við hondina, hví so taka svensku, J. Dahl sigur: Orðt. 4,18: „Leið teirra rættvísu er eins og morg- unglæman, ið ljósnar og ljósnar, til tað er alljósur dagur«. Og islendska: Orðskviðirnir 4,18: friggjakvøld og setti okkum 6lavsøkuna. '1å Petur nevndi, hvat føroyskir studentar í 1951 hugsaðu um, fingu vit aftur dømi um hugflogid hjå einum bygdar- drongi. Soleidis var eisini politiska virksemi hansara. Tad vóru stóru linjurnar, yvirorðnaðu málini: frælsi til fólk og feðiland, fiskastovnarnir, undirgrundin, móðurmálið, umhvervið og friður á jørd. Bygdapoli- tikk hoyrdi tú sjáldan um í tingarbeiðinum. Ikki tí — eitt skifti var hann bygdaráðslimur á Eiði. Tíðliga í tíðini var hann virkin móti hervaldinum. Petur Reinert hevði nógv álitissterv fyri Tjóðveldis- flokkin. Í nógv ár var hann formaður fyri aðalstjórn Tjóðveldisfloksins. Petur var landsstýrismaður í tíðarskeiðinum 1975 til 1979, har hann umsat fiskivinnumál. Her virkaði hann av heilum huga í einum tíðarskeiði, har nógvar broytingar fóru fram. Ikki fjaldi hann yvir, at ikki alt gekk, sum hann ætlaði. Men politikkur hevði so stóran týdning og áhuga hjá honum, at hann ongantíð gavst á hondum. Petur treivst í politikki og var í seks ár løgtings- maður fyri Tjóðveldið i Eysturoynni, og hann og Er- lendur Patursson vóru altíð væl í mát. Víst var hetta ein rík tíð, og tað gjørdi av sonnum mun. Mangan mundu vit orna um hjartað, tá vit hoyrdu gleðandi fosturlandstalurnar hjá Peturi. Hann var heilhjart- aður har var eingin tvistøda og har var eingin svíkur í. Kanska fór heilsan at bila, tí henda eldsálin ikki unti sær frið. Tá tú helt, at hann var ov rokmikil, og bað hann seta ferðina eitt sindur niður, svaraði hann bert: Tað ber ikki til at vera so bangin fyri at doyggja, at tú ikki torir at liva. Hann elskaði lívið og dugdi at fáa nakað gott burturúr. Hann var sjálv- óhátíðarligur og vinsælur maður. Fáur hevur rekt sína faðirskyldu betur enn Petur, og sjáldan hevur tú hoyrt ein pápa tosa vakrari og eymari um bern síni enn hann. Umframt at vera politikari, vinnulívsmaður, lækni og mentamaður, so var Petur vertskapsmaður og kveðari við lít. Og tú upplivdi hann eisini sum hin eleganta heimsborgaran. Júst fyri ári síðani hittust vit ell legtingsfólk til samkomu í Havn saman við politikarum av oynni Man. Har bar Petur fram eina væla reðu á eingilskum máli. Hann segði seguna um Vaðanskalvan. Ikki var tað sert, at hann samstundis var sjónleikari. Vit vóru øll hugtikin. Petur hevði ser- liga orsek til at vera eydnusælur júst tá, og vit mundu mong biðja eftir, at honum og Sonju skuldu unnast nekur góð ár. Petur var altíð fúsur, tá boð vóru eftir honum, tað veri seg kvinnurnar í flokkin- um, blaði okkara ella Unga Tjóðveldið. Vit halda okkum hava mist nógv, og hugur okkara leitar til teirra, ið varða av. Í einum av seinastu reðum sínum tosar Petur Reinert um, hvussu hættislig steðan er í landinum, og endar við orðum Jákups Dahl: Lágt liggur tokan kevandi tung. Peturi Reinert líkt leggur hann aftur- at: »Men vónin kemur eisini«. Og Jákup Dahl endar soleiðis: Lat sólina skína um dalar og fjøll, grønkast lat heiðar og líðir, ti øll leingjast mót livgandi sål, vónandi sælari tíðir. Karin „Gata réttlátra er eins og bjartur árdagsljómi, sem verður æ skærari fram á hådegi«. Sjålvur samanberi eg ofta Dahl's og Victorsa umseting, men hevði ikki droymt um at tikið ta svensku, tá Dahl'sa sigur tað sama. HH [altid undir hjålmi tá ið tit súkla ri