hósdagur 5. september 1991síða 12

Síða 12 Høpisleyst at minka Nr. 162 — 5. september 1991 um stuðulin til fiski- vinnuna í Storlopum -Ég eri ikki fullsamdur í øllum, sum sagt var í ólavsókuróðu løgmans á summum økjum. Eg eri ikki fullsamdur um, at orð hansara á fiskivinnuøkinum eru heilt á beinari leið. Tí, hóast aðalmálið sjálvandi er, at fiskivinnan skal hvíla í sær sjålvari, so er ikki rokkið á mál á hesum øki enn. Dagliga frætta vit um skip, sum fara av knóranum, og tað er ikki júst tekin um, at vinnan hvílir í sær sjálvari. Ti er tað eisini høpisleyst at minka um hin sonevdnda stuðulin í slíkum stórlopum, sum eg havi fatan av, at ætlanin er. M.a. hetta segði Javnaðartingmaðurin úr Skopun Jógvan Adolf Johannesen undir viðgerðini av ólavsókuróðu løgmans. Hann segði annars: Ynskja menn veruliga at vit skulu aftur í ta gomlu tíðina hvat fiskifórum viðvikur spyr Jógvan Adolf Johannesen. Á myndini síggja vit eitt av teimum nýggju førunum i flotanum, Hádegisklett Tað var hin kendi herfer- arin Hannibal úr Karthago, sum í árinum 218 fyri okkara tíðarrokn- ing segði tey tiltiknu orð- ini: >Einki er ómeguligt<. Eg haldi, at hesi orðini hóskandi kunnu nýtast í tí sambandi, at tveir so argir mótsteðuflokkar sum javnaðarflokkurin og fólkaflokkurin, tóku ta av- gerð, at teir skuldu gera samgongu og fáa sum frægast burturúr — sam- felagnum at gagni. Eg kann í hesum sam- bandi skoyta uppí, at eingin eigur at trúgva at javnaðarflokkurin gjørdi hetta av alski til fólka- flokkin — ella øvugt. — Men, júst hetta, at hesir argastu fíggindar á okk- ara heimliga politiska víg- velli kundu finna saman, vísir sanniliga, at einki er ómeguligt! Tí hver kundi trúð ella ímyndað sær, at vit í javnaðarflokkinum kundu fáa frægari burtur úr saman við fólkaflokkin- um enn við hinum flokk- unum — teimum, sum nú sita í andsteðu! Hetta er ófatiligt; men soleiðis er tað, hóast ikki allir hava skilt, at soleiðis er! Men tað koma tey at skilja — tí ivist eg ikki í! Men at hetta kundi bera til, eru núverandi and- steðuflokkar sjálvandi ikki so fegnir um. Nei, tað svíður eitt sindur í eygun- um, og hesin sviðin kemur týðiliga til sjóndar í teirri umtalu, sum teir geva leg- mansfrágreiðingini á ólav- seku í ár, sum er til við- gerðar her í dag. Háðandi vísa teir á, at legmaður í somu reðu bjóðar andstød- uni vælkomin at vera til saman við samgonguni at gera nakað gagnligt fer- oysku tjóðini at frama! Men hesari útrættu hond geva teir als ikki gætur; men fyri at fjala egið máttloysi siga teir, at hetta er veikleiki — ein roynd hjá legmanni at snúgva sær undan ábyrgd, og ístaðin leggja hana ella partar av henni yvir á ardsteðuna. Sjálv- andi kunnu vit dystast um, hvert hetta er veik- leiki ella ikki; men tílíkur orðaleikur tænir ongum endamáli, tí hetta er sanniliga ikki veikleiki — tvertur ímóti — hetta er styrki og als eingin roynd at snúgva sær undan á- byrgd. Annars haldi eg at andsteðan hevur eina heilt margháttliga uppfat- an mótvegis landi og fólki um hon veruliga heldur, at hon onga ábyrgd hevur. Annað er, at eg trúgvi als ikki, at andsteðan vil vera við til at taka tey tek, sum eru neyðug fyri at venda gongdini í hesum landi. Var tað ikki tí, at teir mynstraðu av? Tað var so rámandi sagt, at henda samgongan hevur sett sær fyri at gera tað, sum gerast skal fyri at betra um korini hjá tí fólki, sum býr í hesum landi. Tað var eisini so rámandi sagt, at eingin flokkur her kundi siga seg at vera uttan skuld í stød- uni, sum er íkomin. Her var í hvussu so er onkur, sum tordi at siga tingini júst sum tey skuldu sig- ast, og ikki royndi at skáka sær undan ábyrgd við at billa fólki inn, at hansara flokkur onga skuld hevði í skilinum — ella óskilinum — sum íkomið er! Men tíverri fyri summar — og tíbetur fyri onnur eru tað enn tveir flokkar her í tinginum, sum tykj- ast at hava vilja og áræði at taka avleiðingarnar av gjørdum mistøkum, og tað eru teir, sum nú eru i samgongu — arvafíggind- arnir — sig so, at nakað er ómeguligt! Og eg skal eisini í hes- um sambandi gera full- komiliga greitt, at so leingi sum tær avtalur, ið gjørdar = vóru, meðan landsstýrissamráðingar- nar fóru fram, verða hildn- ar — hugsi eg, at vit allir í samgonguni kunnu vera samdir um at samgongan heldur. Ti samarbeiði byggir altíð á álit á tann, ein samstarvar við! Eg eri ikki fullsamdur í ollum, sum sagt var í ólav- sekureðu = legmans á summum økjum. Eg eri ikki fullsamdur um, at orð Jógvan Adolf Johannesen, tingmaður: -Tað er eingin orsøk til, at vit í samgong- uni fara at stíga í fótafeti- ni hjá teimum andstødu- monnum og kvinnum, sum vilja forkoma teimum pórtum av fiskiflota okk- ara - sum dugur er í - og sum kunnu bjóða okkara fiskimonnum eina tilveru, sum eru fiskimonnum verdug. hansara å fiskivinnuøkin- um eru heilt å beinari leid. Tí, hóast aðalmálið sjálv- andi er, at fiskivinnan skal hvíla í sær sjálvari, so er ikki rokkið á mál á hes- um eki enn. Dagliga síggja vit í bleðunum, hvussu skip, og aðrar fyri- tekur, sum hava við fiski- vinnu at gera, fara av knóranum, og tað er júst ikki tekin um at vinnan hvílir í sær sjálvari. Tí er tað eisini høpis- leyst at minka um hin so- nevnda stuðulin í slíkum stórlopum, sum eg havi fatan av, at ætlanin er. Tað er eingin orsek til, at vit í samgonguni fara at stíga í fótafetini hjá teimum andsteðumonn- um og kvinnum, sum vilja forkoma teimum pertum av okkara fiskiflota — sum dugur er í — og sum kunnu bjóða okkara fiski- monnum eina tilveru, sum er fiskimonnum verdug. Enn einaferð hava summi úr andsteðuni, m.a. háttvirdi tingmaður Heine O. Heinesen, drigið fram ta gomlu og slitnu plátuna um tað mikla oyð- ingarverk, sum samtrolar- ar fremja á okkara sjoøki, og vísti í hesum sambandi á, at hansara flokkur hevði verið fyri at for- bjóða hesum skipabólki studning. ið —— OT