mikudagur 30. oktober 1991síða 2

Bingo LØGTINGID samtykti nú um dagarnar broytingar í lógini um stuttleikakappingar o.l. í blødunum. Og tað vil siga, at føroysk blød aftur kunnu spæla bingo. Nú heldur onk- ur, at hetta at spæla bingo er ikki annað enn fjant og fjas og at hetta so als ikki hoyrir einum blað til. Tað verður so hann/hon um. Men vit á Sosialinum hava nú í meira enn 12 ár spælt bingo saman við okkara lesarum. Og tað vísir seg, at hetta er ein tátt- ur, sum lesararnir eru sera fegnir um. Sjálvandi ikki allir, men ein stórur partur av teim- um. Síðani blaðið mátti gev- ast við bingospælinum í fjør, tí hetta brádliga var í stríð við galdandi lóg, hava lesarar í hópatali vent sær til okkara og víst á sína misnøgd við, at henda so góða traditión nú so bráddiiga datt niðurfyri. Vit kunnu nú gleða hesar lesarar okkara, at vit nú byrja aftur „pá en frisk«. Løgtingid hev- ur samtykt, at tað skal vera loyvt at spæla bingo í før- oyskum blødum eins væl og hetta er loyvt í donskum blødum, sum fåast til keyps í Føroyum. TAD vilja alti vera ymsar meiningar um, hvat eitt blad skal innihalda. Okkara roynd- ir eru tær, at tess meira fjøl- broytt eitt blad er, tess størri lesaraskara fær tað. Tað er tí eisini út frá meira enn 12 ára royndum á bingogkinum, at vit nú fara í gongd aftur við eitt vetrarbingo, størri og betri enn nakað bingo framm- anundan. Vit eru longu farnir at fyrireika >Vetrarbingo 1991« og skulu her lova lesar- unum, at tað fer at verða bæði spennandi og áhuga- vert. Ikki minst teir mongu og fjølbroyttu vinningarnir, sum vit longu hava fingið til vega og eru við at fáa í hús. HETTA at Sosialurin nú kem- ur út fimm ferðir um vikuna broytir sjálvandi bingospælið nakað, tí vit hava ikki roynt hetta áður, tá vit koma út nærum hvgnn dag í viku. Men vit halda, at júst hetta at koma út hvgnn dag, ger, at bingospælið verður uppaftur meira spennandi. Lesararnir kunnu nú fylgja við hvønn dag og sleppa tá undan at skula bíða dagar til næsta blað kemur út. VANLIGA byrjar heystbingo- ið undan ársfjórðingsskiftin- um september-oktober, men hetta bar so ikki til í ár, tí vit vórðu noydd at bíða eftir lóg- arbroytingini í løgtinginum, sum nå er fingin frå hondini. Tiskil fer bingo i år at eita »Vetrarbingo 1991« og av ti at hetta er einasta bingospæl- ið í bladnum í år, fara vit at gera eyka nógv burtur úr vinningunum o.g. Ætlanin er at byrja bingoið umleið hálv- an november og halda fram til jóla. Vinnararnir verða so funnir til jóla og fáa sínar vinningar sendandi sum jóla- pakka. MEN blaðið er so sanniliga annað enn bingo. Vit fara sum higartil at leggja stóran dent á gerandistíðindi um- framt at hava annað fjøl- broytt lesitilfar í blaðnum. Rom varð ikki bygdur eftir einum degi, verður ofta tikið til. Og tað er greitt, at Tíð- indablaðið Sosialurin verður heldur ikki heimahoyrandi hjá hvørjum húsarhaldi í Før- oyum eftir einum degi. Tað tekur tíð at byggja upp eina fyritóku sum hesa, og hetta eru vit fullgreið yvir. Men við miðvísum vilja og ætlanum og toli ber til at røkka langt. Fyri at røkka enn longur enn í dag, hava vit á blaðnum av- gjørt at víðka um blaðið við ymsum teigum so við og við. Skriva til Marner var bert eitt av fornýggilsunum. Tað koma mong fleiri, men hetta skulu lesararnir sleppa at hava til góðar. Teir skulu so við og við sleppa at síggja, at Tíðindablaðið Sosialurin stendur ikki í stað, men er í menning alla tíðina. Bingo- spælið, sum nú byrjar, er bert ein av varðunum. Og ikki so lítið týðandi varði heldur, tá hugsað verður um, at vit eru til fyri lesarans skuld og ikki hann fyri okkara. Gott bingo. Fuglur og røkt Nógv hevur verið skrivað og tosað um støduna hjá fuglinum, serliga lomvig- anum. Herfyri var stórur pallborðsfundur í Norður- landahúsinum um, hvussu vit kunnu gera nakað fyri at bjarga lomvigastovn- inum. Hetta er eitt mál, sum mangir menn hava úttalað seg um men tykist ikki at vera semja um, hvussu stødan er og hv'r orsøkin er til støduna. Tysdagin skrivar ein av okkara kendu fuglafrød- ingum ARne Nørrevang åhugaverda grein i Dimmalætting, har hann vísir á, at lítið spurdist burtur úr fundinum í Norðurlandahúsinum, tí eingin kenni orsgkina til niðurgongdina. Ame Nørrevang vísir á, at ein stovnur, sum veksur ella stendur í stað, tolir væl eitt ávíst veiðutrýst, men minkar hann, vil ein minking av veiðitrýstinum hjálpa, so tað ikki gongur so skjótt. Hetta vistu teir gomlu. Teir friðaðu fuglin, tá ið teir vórðu varugir við minking í stovnunum skrivar Arne Nørrevang m.a. Víðari skrivar hann: "Gamalt er, at havið er frítt, og føroyingar hava til allar tíðir veitt av teim náttúrligu re- sursunum. Eg veit ikki nakran fulgafrøding, sum vil taka hesi rætti- ndi frá veiðimonnum - ella sum eru ímóti skjóting. Talan er um stovnsrøkt. Vit hava aldargamlar tradtiiónir, sum í gomlum døgum vórðu framdar lokalt, mest á grannastevnum. Nevnast kann eisini, at ein tann fyrsta veiðil- ógin í heiminum var tann føroyska. Tað tók 15 ár at fáa lógina ígjógnum í 1854, men við tingviðgerðina í Danmark segði Niesl Wintehr: "Fuglefangsten pá Færøerne drives pá en ejendommelig máde, der har til hensigt at bevare denne vigtige næringsgren for komm- ende slægtled". Vit standa ráðaleysir í hesum máli, men kanska skulu vit hugsað um, at "tvivlen má komme sag- søgte til gode” skrivar Arne Nørrevang í Dimmalætting. Í Sosialinum í dag er áhugaverd samrøda við ein skúvoying, sum aftur og aftur hevur roynt at vísa á, at totalfriding av lomviganum var einasta rætta. Men hesum hava politikarnir so ikki lurta nóg væl eftir og stødan er nú tann, at stovnurin er um at verða útruddaður. Tað er skelkandi at hoyra hetta, og er tað rætt, so kunnu vit bert takka olkkum sjálvum fyri, at stovnurin er saga blot. Vit kunnu takka okkara polit- ikarum fyri, at teir ikki i góðari tíð lurtaðu eftir skilamonnum á gkinum og tóku teirra ávaringar fyri fult. Men tívanverri tykist tað at vera so, at tað skal nær sagt ein vanlukka til fyri at teir, ið ráða fyri borgum rakna vid. Nú tykíst so vanlukkan at vera hend, og spurningurin er nú, um nakað er at gera. Vit hava riðið sjóvarfallið av okkum. Fimmarin i útvarpinum fer eisini at umrøda málið í dag. Men tað er so helst eisini ov seint. Ella? Ruskið av land- inum Tað ljóðaði sum skemt, tá útvarpið gjáramorg- unin endurgav Sosial- in fyri at hava skriv- að, at danskar brenni- stødir kappast um at keypa rusk frå eini føroyskari komm- unu. Sum rosinan í pylsuendanum verður upplýst, at kostnaðurin er bert ein tríðingur av tí tað kostar at brenna á Sandvíkarhjalla. Men tíðindini vóru váttað av bygdarráðsformanninum á Argjum, og tí eiga vit at taka tey fyri góða vøru. Mong eru tey, sum nú rista á høvdinum og spyrja seg sjálvi, hvat hetta er fyri nakað. Hvussu kann tað loysa seg at senda rusk av Argjum til Danmarkar heldur enn niðan á Sandvíkahjalla. Tað ljóðar jú gagg,gagg. Men borgarstjórin sigur, at hetta er so mikið fyrimunarligt fyri kommununa, at hon við - at senda ruskið av landinum sparir ikki minni enn 1,1 mió. kr. Hetta fær onkran at spyrja, hvat er galið. Er vit so dýrir og ódugna- ligir, at einki ber til og loysir seg her heima! Eitt er greitt, og tað er, at iløgurnar í eina brennistød altíð vilja vera stórar og at hetta fyri okkum í Føroyum vil vera ein lutvíst dýr ílóga í mun til í Dan- mark, har fólkagrundar- agið er so nógv størri. Spurningurin er tí, um vit føroyingar ikki eiga at finna alternativar og biligari loysnir og ikki altíð apa okkum eftir okkara grannum. Eitt nú á brennistaðargkinum, har vit hava bygt ikki minni enn tvær ovur- dýrar brennistgðir til 47. UUU. Men hetta er so einki eindómi. Vit hava dupultkonfekt av næstan øllum, og tí kunnu vit takka manglandi plan- leggingini fyri í hesum landi.