leygardagur 2. november 1991síða 19

pe Nr. 204 — 2. november 1991 MINNINGARHALD TEIRRA SJOLATNU Martin Restor acobsen i Démkirkjuni: Sjogvurin er okkara náttúrliga umhvørv >Heystið er komið, og mong eru takksom fyri alt tað góða, ið eitt óforgloymandi vár, summar og nú heyst hava givið okkum. Men ikki øllum royndist árið væl. Kanska vanlukkan rámaði ella feigdin vitjaði, tá vit minst varaðu tað, og mongum verður árið standandi sum árið, tá ið vit mistu ein av okkara,< segði Martin Restorff Jacobsen m.a. í prædikuni í Dómkirkjuni í gjárkvóldið Í gjárkvgldið var minning- argudstænasta í Dómkirkj- uni í sambandi við, at dag- urin í gjár — allahalganna- dagur — í Føroyum verður hildin sum minningardag- ur teirra sjólatnu. Tað var Martin Restorff Jacobsen, prestur í Hval- vík, sum prædikaði útfrá einum orði úr 14. kapitli í Mattheusar evangelium, sum snýr seg um ta ferð- ina, lærusveinarnir komu í ódnarveður á vatninum, og Jesus kom gangandi til teirra eftir eftir vatninum. Hetta var ta ferðina, Pætur gekk á vatninum. >Hendingin, vit hoyra um, er jú vælkend her á landi. Sjógvurin er okkara náttúrliga umhvgrvi sum hjallurin — vinurin, ið gav so nógv, men sum eisini so mangan royndist ein svikaligur vinur, ið tók tað dýrabærasta, vit áttu,< segði Martin Restorff Jac- obsen m.a. Utréårarmenn i båtinum Hann tosadi eisini um ta kendu altartalvuna í Hovs kirkju, ið Jógvan Waag- stein hevur málað frá hesi hendingini í tekstinum, har málarin letur bátin vera mannaðan við føroyskum útróðrarmonnum í heim- ligum umhvørvi, våsa- klæddir at standa seg móti kulda og vætu. Eisini nart hann við alt- artalvuna í Gjáar kirkju, ið Niels Kruse málaði: >Tað sjáldsama og stutt- liga við hesum málningi er, at vit fáa júst tað av- myndað á altartalvuni, sum vit síggja uttanum okkum, tá vit fara út úr aftur kirkjuni. Har liggur í ein landnyrðing Kallurin og so lítli báturin illa staddur í brotasjógvi. So mangur bátur, ið gekk burtur um hesar leidir.« Víðari letur prestur hug- an leitað til minnisvarðan við Gjógv, sum vísir einkj- una við sínum tveimum faðirleysu børnum. Sonurin fylgja fetum faðirsins Mamman og dóttirin royna eins og at hyggja burtur aðrar leiðir, orka ikki ella eru ov tungar at síggja sannleikan, sum hann er: >Meðan sonurin á móðurarmi — hann hyggur bein frameftir, torir ella roynir at hyggja svikafulla vinin beint í eyguni, ti drongurin má ikki ræðast ella falla í fått, hann verður jú noyddur at halda somu leiðir sum faðirin undan honum — Út at troyta havið og tess grunnar. Lívið má halda fram hóast alt — hjallurin má byggjast av nýggjum.< Í prædikuni verður so farið ul bønina. »Aldurnaruttan um okk- um síggja vit øll, alt tað sum hóttir og ræðir okkum og vit kenna okkum so mangan smá og vesalig,< sigur Martin Restorff Jac- obsen. >Men so er har eis- ini nakað, ið eitur at venda sær til Jesusar — hansara, ið er sterkari enn hvør ein ódn, hóttan ella figgindi.« Móti endanum verður so m.a. nortið við orðini úr Atli Dam á Sjómansheiminum: Deyðin er j ongantíð utistongdur Á Sjómansheiminum í Havn fyrrapartin í gjár talaði Atli P. Dam løg- maður. Í talu síni nart hann m.a. við tann meldur, sum er í dagsins sam- felag, har alt hevur so stóran skund, at eingin gevur sær stundir at steðga á, og øll mala um seg sjálvan, so ger- andisdagurin gerst trengri og trengri og fevnir um færri og færri. >Vit kunnu stongja so mongum úti, men deyðin er ongantíð úti- stongdur — hann kemur og fer ikki tómhentur avstaðaftur,< segði Atli Dam m.a. >Meldur tek- ur av og kuldi legst á, og vit varnast, at lívið er eitt dýpi av dýrari tíð — og dýpið er eittans.< Avmarkada tíð tillutaða Víðari vísti hann á, at hóast ein og hvør hevur fingið eina avmarkaða tíð tillutaða, og hesin lutur kann fella so ym- iskt, so endurtekur lívið Opinberingini um, at ha- við skal ikki vera til long- ur, men at Guð sjálvur skal búgva hjá menniskj- unum. Prædikuna endar Martin Restorff Jacobsen soleiðis: „Eisini okkum og okk- seg, um enn korini broytast frá ættarliði til ættarlið: >Lívið leggur stóra á- byrgd á okkum, tí vit liva ikki við okkum sjálvum ella av okkum sjálvum. Deyðin er altíð persónligur og ger størsta skilnað í foldar- lívi okkara — hann er lagnufelagsskapur okk- ara.“ Løgmaður undirstrik- aði, at í øllum hesum ger tó tað seg galdandi, at lívið ikki stendur í stað, og at landsmenn okkara framvegis fara út í dagliga strevið, um tað so er á sjógv ella landi, inni ella úti: >Tey efursitandi bera myndina av teim farnu víðari í hjarta sínum sum ein persónligur minnisvarði á leiðini framyvir. Latum okk- um eisini vera varði hvor hjá øðrum — ein lívsvarði sum ber okk- um um næstu synu,« endaði Atli Dam taluna á Sjómansheiminum. hj. ara: >Harri, bjarga mær!< hoyrir hann og hann fer frá øllum sínum at bjarga okk- um heim í tyggja havn, har eingir boðar bróta, men alt er dýrd og sil- vilni.« hj. Petur Martin Rasmussen á Sjómansheiminum: Jesus Sigur tað sama um okkum sum seg sjálvan Seinni talarin á Sjómans- heiminum í Havn fyrra- partin í gjár var dómpróst- urin Petur Martin Rasmus- sen. Hann nýtti Matt. 5, 13- 16 sum stødi undir taluni. Dómprósturin legði í tal- uni stóran dent á, at Jesus sigur tað sama um menn- iskjuni, sum um seg sjálv- an: >Tað er so ófatiligt, at tað, sum Jesus kann siga um seg sjálvan, tað sama sigur hann um okkum menniskju: Tit eru ljós heimsins og salt jarðarinn- ar. Sig tað við teg sjálvan, og hugsa samstundis um, at hetta segði hann við hesar menn, sum vit halda minningarhald um í dag.< Hann segði, at vit sakt- ans kunnu minnast øll, ið farin eru í farna árinum, hóast dagurin er halgaður minninum um teir sjólatnu. >Tað sum vit fyrst og fremst skulu minnast tey fyri, er at jesus segði við tey: Tit eru salt jarðarinnar og ljós heimsins,< endaði Petur Martin Rasmussen. hj.