týsdagur 19. november 1991síða 7

Nr. 215 — 19. november 1991 TTT vit eru aftur her, og tað kann gerastdýrtíð,< sigateir báð- ir. Vánaligt telefonsam- band í Eysturoynni Teir vísa eisini á, at tað í byrjanini varð gingið fram soleiðis, at sjúkrabilurin úr Skálabotni koyrdi, til hann mátti einum sjúkrabili, sum samstundis var farin úr Havnini, og so býttu teir snøgt sagt um bil, so teir fóru aftur til Skálabotns við einum gðrum sjúkrabili, meðan bilurin við sjúkling- inum helt leiðina fram til Havnar. „Hetta gjørdi jú, at vit nógv fyrri kundu vera aftur í Skálabotni, og at vit nógv skjótari kundu farið út, um boð vóru eftir okkum aftur. Í mesta lagi var talan van- liga um, at vit vóru burturi úr Skálabotni í ein tíma.< Á borðinum stendur ein telefon, men hon er ikki ein- asta samband, portgrarnir hava við »umheimin«. Á vegginum hongur nevniliga eitt horn aftrat, og tad er ein radiotelefon. >Hesanoyðast vitat hava aftrat, ti vidhvørt er vón- leyst at koma igjøgnum vid vanligu telefonini her, og tå noyðast vit so at bruikaradio- telefonina,< sigur Jákup. »Men nú í síðstuni hevur skilið á telefonini ikki verið so ringt, sum tað kundi vera onkuntíð fyrr.< Av ti at telefonsam- bandi ikki er tað allar- besta í Eysturoynni, mugu teir eisini hava radiotelefon tøka Husini skulu seljast Hverja ferð boð eru eftir sjúkrabili í Skálabotni, ganga tey ígjógnum Lands- sjúkrahúsið, sum síðani ber boðini víðari til teir báðar portørarnar, sum sita á vakt. Telefonin, teir hava í Skála- botni, hevur eisini loyniligt nummar, so teir ikki skulu verða órógvaðir av óvið- komandi. Tíðin gongur, og døg- urðatíð verður skjótt. So meðan Sosialurin ger seg at fara víðari, hevur Martin funnið fýra knetti fram, sum hann er í ferð við at koyra niður í døgurdapottin. »Døg- urða gera vit okkum sjálvir, og kaffikannan stendur altíð útiá, so her er bara sera hugnaligt at vera,< sigur hann. Nú hevur vakt við sjúkra- bili verið í Skålabotni í hålvt- triðja ár, men eitt sindur iva- samt tykist vera, hvussu verður framyvir. Húsini, portørarnir eru i, leigar sjúkrahúsverkið frá privatum, men herfyri stóðu tey til tvang í bløðunum. Um sjúkrahúsverkið so keypir húsini, ella finnur sær eini onnur at leiga, er ikki greitt í løtuni, men portør- arnir halda ikki, at húsini eru í so góðum standi, at tað loysir seg at keypa. Men hinvegin hava teir ikki frætt um tvingsilssøl- una á annan hátt, enn at teir annaðhvort hava lisið um hana í blødunum, ella hava frætt um hana umvegis, so hvussu nógv teir verða Spurdir eftir, er ikki lætt at vita. Enn eru húsini tó ikki seld, so tá Sosialurin fer avstað úr Skálabotni, sita tveir port- Síða 7 Tá portórarnir eru á vakt í Skálabotni, gera teir sær sjálvum døg- urða. Hendan dagin, Sosialurin vitjaði, fingu teir sær knettir grar eftir. Teir gera huga- góðir sína skyldu, og enn er fyrrapartur, so helvtin av vaktini er eftir enn. Kanska teir seinnapartin fara at stytta sær lýtur við einum dart- spæli... Orð: Hilmar Jan Myndir: Kalmar Jústinus Eidesgaard, skrivar Undirsjóartunnilin fekk nógva umtalu í fjølmið- lunum í farnu viku. Tey sum beinleiðis hava samband við Vágoynna hava ikki tað stóra valið. Tey mugu um íkki annað fyri frið skyld vera fyri ein-um undirsjóartunli. Men lítil ivi er um, at øll hini eru sera ørkymladi í hesum døg- um. Og prátið, aftaná seinasta vgrrin úr Vest- mannasundi, snýr um vit kunnu hava álit á okkara fólkavaldu. Kondittaríprátið mik- udagin snúði seg um hvar serigsiteturin er aftanfyri alt prátið hjá landstýrinum um at nú mugu vit tátta brems- urnar í, so samfelagið ikki beinleiðis fer á húsagang. Kunnu vit veruliga vera í eini búskaparligari kreppu, tá vit ditta okk- um at tosa um eina luksusiløgu nú, sum undirsjóartunnilin undir Vestmannasund. Hetta siga tey sum eru í móti. Tey, sum eru fyri, meta at tað er ein skilagóð iløga, sum er við til at menna Vágoynna og ein tílík menning fer at geva samfelagnum búskapar- ligt avkast. Landstýrið avgjørdi í seinastu viku at geva einum japanskum fiski- rannsóknarskipi loyvi at royndarfiska undir Før- oyum í komandi ári. Japanska skipið Shinkaj Maru skal royna eftir svartkjafti og ætlanin er síðan at gera surimi umborð. Hetta er eitt fløvandi tiltak frá landstýrisins síðu. Svartkjafturin er næstan vorði eitt banni- orð í Føroyum i dag. Serliga tá vit hugsa um allar tær milliónir lands- kassin misti orsakað av dýru skipunum, sum fóru undir hamaran. Fiskivinnustjórin vísti herfyri á, at svart- kjafturin ikki bara var ringur fyri føroyingar Hann er so at si einasta handilsvøra vit hava at bjóða aftur i móti, tá vit tingast um kvotur uttanfyri føroyska sjógki. Vit høvdu onga kvotu havt í Barents- havinum, svam ongin svartkjaftur undir Føroy- um. Japanar hava drúgvar royndir í at gera surimi og teir hava eisini ein stóran marknað fyri hes- um. Føroyingar hava prógvað, at tað ber væl til at veiða svartkjaft, teir hava eisini prógvað at tað bert til at gera surimi burturúr svartkjafti. Nú kunnu japanar leggja seinastu hond á verkið, soleiðis at vit kunnu byggja eina álítandi svartkjaftavinnu. Poul Michelsen, bý- ráðsformaður í Havn, er í fokus hvørja einastu viku. Ofta ljóðar, at hann skal leggja frá sær, og so ger hann aftur ein storvørr. Seinasti heila- skjalvtin hann gav havnaborgarum var, at nú skal Eysturskúlin seljast til landstýrið. Hetta hevur elvt til mikið kjak og tá børn eru uppí, verður kjakið altíð kensluborið. Eisini í hesum máli- num verður býráðsfor- maðurin lagdur undir at sýna einaræðislyndi. Sum vanligur deyðiligur borgari, í einum demo- kratiskum samfelag, dugi eg ikki at skilja, at tað ber til at verða eina- ræðisharri, eitt nú sum býráðsformaður í Havn. Fyri at kunna fremja nakað, má Poul Michel- sen hava ein meiriluta aftanfyri seg. Hevur hann ikki hendan, so kann hann einki gera, uttan at tað er dundrandi ólógligt. Hevur hann ikki meiri- luta aftanfyri sínar gerðir, so má hann dragast til svars og í ringasta føri enda í bolt og jarn. Hetta eru leikregl- umar og alt annað prát um el