týsdagur 7. januar 1992síða 7

Nr. 3 — 7. januar 1992 Nýggjasta skipið í flotanum Roynir útgerðina --Vesturbúgvin ber seg væl í sjónum, sigur Dánjal Jacobsen, skipari Í gjár lá nýggjasti trolarin í flotanum, Vesturbúgvin á Nólsoyarbankanum og royndi útgerðina. --Vit hava umboð fyri spælverksmiðjuna umnborð og eisini umboð fyri Datronik, sum hevur gjórt ta elektronisku skipanina, sigur Dánjal Jacobsen, skipari. —Vit eru ikki farnir undir fiskari enn. Vit bíða eftir at ósemjan millum mann- ingarfelggini og reid- ararnar fer at laga seg. Vit fara innaftur í dag, sigur Flotin liggur skiparin. --Í dag er rættuliga gott veður, men tá trolarin fór niður at sandblásast høvdu vit ódnarveður og trolarin royndis væl í sjónum. Vit høvdu eisini sjaskveður á veg uppaftur, sigur hann. Partrola Vestubúgvin skal par- trola við Gullberg, sum er systurskip. Báðir trol- ararnir eru bygdir á Tórs- havnar Skipasmiðju og teir eru skræddaraseym- aðir til at royna á føroyska Tungar samráðingar landgrunninum. -Eg havi góðar vónir fyri hesum skipinum. Trolarin er væl útgjørdur, so møguleiki skuldi verið fyri at fingið tað at borið til, sigur skiparin. Sjey mans verða við Vesturbúgvanum. Tríggjar manningar verða til báðar trolararnar , so ein mann- ing altid er i landi. jústinus Legudagarnir hjá trolarunum eru av, men enn liggur helmingurin av flotanum Meginparturin av føroyska fiskiflotanum liggur. Í gjårkvøldid aftaná at blaðið fór til prentingar, hittust umboð fyri reiðarafelagið og manningarfelggini og av góðum grundum kunnu vit ikki greiða frá úrslitinum av hesum fundinum. Leygarkvgldið fundaðust + Á eisini partarnir og tað einasta teir samdust um var at leingja sáttmálan til á midnátt í gjårkvøldid. Teir átta kubatrolararnir vóru farnir út í gjár og onkur annar trolari var eisini farin út. Men teir flestu reiðararnir eru samdir um, at lata bátarnar liggja til sáttmálin er undirskrivaður. Um sáttmálin íkki var longdur í gjårkvøldi og partarnir ikki nærkaðust hvørjum ødrum, so er talan um verkfall. Men tad hoyra vit meir um i komandi blaði. jústinus Veturin kom — bæði so og so. Í gjár fór aftur ein dagur, í farnu vikuni ein vika, og mín sann um ikki eitt ár fór í fjør eisini. Jú, so- leiðis fer tíðin við øllum. Vikan, ið fór, byrjaði í fjør, men endaði ikki fyrrenn í ár. Og hesa góðu viku fekk foroying- urin loyvi at uppliva bæði eitt og annað. Ikki minst bar vikan eina kenslu í sær av, at nú skuldu øll líta aftur um bak. Ikki serliga hugaligt kortini, tí aftanfyri liggur jú alt tað, ið ongantíð kemur aftur! Aftanfyri liggja tíðir, har arbeiði var til allar hendur, og har feroying- ar ikki høvdu fyri neyðini at hava Almu sum reserva-mammu, tí politikararnir hesi mongu árini ikki hava stýrt eftir landsins besta, men eftir tí, ið best gagnaði teimum sjálvum, teirra atatkvøduhåvum og annars vinum og kenningum, ið vóru so beinasamir at leggja navn til mest sereyð- kenda foroyska politikk- in, tå hann er allarbestur — vina- og kenningapoli- tikkin! Utvarpi royndi eftir førimuni at spyrja annad- hvørt menniskja, id slapp at eini mikrofon, hvørji útlit vóru fyri framman, uttan at nakar tó í veru- leikanum kann siga nak- að um tað. Og svarað varð eisini hareftir! Høv- uðstíðindini í tí partinum av vikuni, ið smoygdi sær inn í 1992, vóru eis- ini, at ongantíð áður ar so nógv latið í arbeidsloysis- stuðuli sum í farna mánaðinum — jóla- mánaðinum — ið er ár- sins hevi at keypa seg um rygg av øllum tí, ein ikki vildi skoytt um sjálvur, men dittar sær at halda, hini gleðast um á jólum. Nakað, ið eisini so framúr varð hildið at vera góð mynd av 1991- árinum, ið fór — vóru risabroytingarnar eyst- anfyri, ið endaliga gjørdu av við kommunismuna og alt tað, vit vestanfyri í ártíggjur hava hildið ver- ið sannan óndskap. Tað, ið nú er komið í staðin, er neyvan mætari, men ikki munnu feroyingar fara at læra av tí, heldur enn nøkrum eðrum. Øl] tosa jú um ringar tíðir í Føroyum í dag, og óivað er nakað um prátið. Men" lítandi eystureftir, har toftirnar av hóttandi stórveldum daga móti luftini, duga feroyingar enn ikki at læra av teim- um tíðum, her heima hava valdað áður við ar- beiðsloysi, vantandi mati í munnin og eðrum av- bera vánaligum viður- skiftum. Hóast tey gomlu húka á sín stav og skaka hevur, tí so illa stendur til og í hvussu er er í ferð við at standa illa til í Føroyum, tekur dag- sins føroyingur — hann við framtíðini fyri sær — ikki við læru av tí, hesi gomlu hava at siga, men heldur seg klára enn ein dag, enn eina viku, enn ein mánað ella kanska enn eitt ár í reinum luxus. Tað er sum við deyðanum, tá hann kem- ur: Hann rakar ikki meg, men hini! Og sum ein riðil av flongdum hundum skal fjøldin óivað enn eina og fleiri ferðir stuðla alla ta fólkavaldu rúgvuna, ið ell hesi ár hevur staðið við valdinum og megu- leikunum at gera nakað munagott og vera bert eitt lítið sindur fram- skygd — uttan tó at rera hond frá síðu, har tað veruliga galt. Hava politikarar verið mát fer- oyinga at nullstilla van- ligt skil eftir, verða teir tað í hvussu er ikki minni framyvir, tí teir eru jú alla tíðina teir somu. Kanska hamurin skiftir, men nær hava vit forrest- in seinast sæð ein mann, ið hevur staðið við sítt orð? Nei, ikki minnist eg tað heldur! Í farnu viku hoyrdu vit eisini løgmann gera sær sínar metingar av fram- tíðini. Ikki sert, at hann er ávirkaður av blíðskort- að“ fíggjarmálaráðharr- anum, ið bernini enn halda vera løgmann: Alt verður so eviga deiligt: Herferðin móti arbeiðs- loysinum fer at halda fram, og nú eru eisini út- lit fyri, at vit í 1992 fáa gjaldsjavnaavlop Og mitt í ellum hesum sigur Palleba: »I'a?« Tí eins og eingin uttan para- grafserfreðingarnir skilja alt tað, iðs tendur við smáum í teimum 678 pappírunum frá trygg- ingini, tá húsini ikki eru tryggjað móti vindi úr hasara ella hasari ættini, ella tí og tí serliga slag- num av vatni, ið nú brád- liga ikki ger vatnskaða, men skaða av glopra- regni, eins lítið skilir Palleba, hvat ein sokall- aður gjaldsjavni er fyri nakað. Í hvussu er kann hann vera vísur í, at av- lop á einum slíkum bert er nakað, politikararnir og teirra góu fáa nakran ágóða av, tí soleiðis hev- ur tað jú altíð verið. Tí er tað eisini soleiðis vorðið í hesum góða landi, at einasta vón Palleba er, at hann kanska arvar okkurt eftir Almu, tá hon einaferð leggur árarnar inn! Fyri heilt stutt at venda aftur til hatta við tryggingini, so kundi kanska verið eina roynd vert hjá Palleba at lívs- m tryggjað sær húsini — Hilmar Jan Hansen skrivar serliga um so er, at tey nærkast teimum 67 árun- um. So kanska okkurt oyra er at heinta, og teir klóku siga eisini, at tað er ikki so egiliga nógv at lesa við smáum, tá talan er um lívstryggingar- skjelini. Sama man tó gera kortini, tí feroyski tapar- in er altíð Palleba. Og Palleba er hver einasti føroyingur, burtursæð frá 66 ella 67, ið bjarga sær og sínum við merg- súgving av hinum. Og Palleba kann vera vísur í, at verður tað ikki politik- arin ella tryggingin ið lumpar hann, so skal tað nokk verða onkur annar, tí eitt er vist: Lumpaður verður Palleba so í eilum ferum! Men hóast Palleba fyri 117. ferð fer inn í eitt nýtt ár við bindi fyri eyg- uni og vatti í oyrunum, so hann hverki skal hugsa ella síggja nakað av tí, ið gongur :yri seg, so luktar hann kortini. Og rotroykurin er ikki so at sleppa undan, kemur hann fyri nasarnur. Men eisini hóast tað, so hevur Palleba loyvi at vóna. Vissuliga kom vet- urin nú av álvara í vik- uni, ið fór — bæði so og so. Tó siga royndirnar, at eftir vetur kemur vár og síðani summar, áðrenn heystið aftur fyrireikar enn ein nýggjan vetur. Tað, sum Palleba tí kann loyva sær at vóna, meðan náttúran soleiðis heldur sína gongd, er at politikararnir fara at gera síni sterstu mistek í 1992. At teir fara at gera brelara oman á brelara, tí tá kann land okkara ikki vera á so heilt skeivari leið. Í hvussu er ikki, tá vit ferð eftir ferð hoyra teir siga, at alt tað, sum longu er gjert og verður gjørt, er gjørt í bestu meining. Tí tað kann Palleba heldur ikki skilja. Gera politikararnir bara nóg mong mistek, so man alt fara at laga seg kortini, so Palleba troystar sær at ynskja ellum eitt gott nýggjár. Og tá haldi eg, at vit helst eisini kunnu taka og ynskja Þonum eitt á sama hátt!