týsdagur 4. februar 1992síða 7

3 Nr. 23 — 4. februar 1992 Tummas Arabo ímóti fiskikvotum Kvoturnar fara at verða miðsavnaðar — Við at taka landskassan burturúr og ókja um umfarið á uppboðssóluni, birta vit uppundir marknaðarkreftir, ið virkam sigur landsstýrismaðurin Uppskotið um at seta í verk fiskikvotur, ið kunnu handlast frítt, fer ikki at fáa vælvild frá Tummas Arabo, landsstýrismanni. Slíkar fiskikvotur verða skotnar upp í eini kanning, 10 Andras Kristiansen, fiskifrødingur, hevur gjørt. Skipanin varð umrødd i leygardagsblaðnum. Skal nógv til — Tað skulu í hvussu er sterkar grundgevingar til, fyri at eg skal verða sann- førdur um, at tað er rætta loysnin, sigur landsstýris- maðurin. Hann vísir til tær roynd- ir, ið siga, at fiskikvotur, ið kunnu keypast og seljast, verða miðsavnaðar. Sum javnaðarmaður eri eg ímóti at fiskikvot- urnar verða savnaðar á fá- um stóðum og á fáum hondum, sigur Tummas Arabo. Ringar royndir Hann heldur heldur ikki, at tað er nøkur loysn at seta hámark, ið ásetur, hvussu stóra kvotu eitt reiðarí kunnu hava fyri at av- marka miðsavningina. - Tað kanska spjaðir men hevur eisini ein høgan prís, sigur hann og vísir til royndirnar í Íslandi. — Fleiri av islendsku kommununum hava toygt seg út um alt mark fíggj- arliga fyri at fáa og varð- veita kvotur í kommununi. - At ganga ímóti eini skipan við fiskikvotum, ið kunnu seljast og keypast, er tað ikki eisini at ganga ímóti tosinum um at lata marknaðarkreftirnar ráða? , Landið út + uppboð Tummas Arabo: — Nei, tí við at tvinga ein stóran part av fiskinum á upp- bodssøluna, so seta vit marknaðarkreftir í gongd, sum fara at fremja bygda- menningina, er tað óvænt- aða svarið frá landsstýri- smanninum, ið als ikki trýr uppá, at uppbodssølan fer at virka miðsavnandi. — Tvørturim6ét. So hvert sum landskassin fer út, verða bygdavrikini eisini so bílig í rakstri, at tey HØVUDSVINNINGUR: Noregsferð fyri tvey við tveimum børnum og bili + Bud verdur eina viku i småttu vid 6 øllum hent- leikum å Hardanger Fritidar sentrinum i ti sera vakra Norðheims- sundi. > É Smyril Line, rr. 15900 J. Broncksgeta 37, Box 370 - 110 Tórshavn 320 1 tíðindablaðið verða før fyri at vera við í kappingini á uppbodssøl- uni ímóti teimum stóru um fiskin, sígur Tummas Ara- bo. ówh ennandi fyri bygdavirkini, Tummas Arabo, landsstýrismaður: — Samgongan er á bein- ari leið: landskassan burturúr bygdavirkj- unum samstundis sum meiri verður tvingað um uppbodssøluna. Tað birtir upp undir friar kreftir, ið ikki mid- savna | Kvinnuhúsið | Lo. Ráðgevingin hjá Kvinnuhúsinum er opin hvønn hósdag frá kl. 19.00—21.00, inngongd hjá KFUM, undir Pisuvarða 2, elta á tíf. 17200. Kvinnuhúsið er opið gerandisdagar frá ki. 15.30—17.30. Telefonin, 17200, svarar hvønn dag frá kl. 15.30—7.00 á morgni. HØVUDSVINNINGAR: KRUPS Espresso 963 Kaffimaskinur Røttu maskinurnar til skjóta espresso og cappuccino kaffigerð. 7 6 Køksmiøstødin Dótturfelag hjá Jákup á Du Vikan, ið fór Ólavur W. Høgnesen, blaðmaður Ongum nýtist at fara í lærubøkur fyri at vita, at summi hava meiri ávirk- an í samfelagnum enn onnur. Samfelagsfrøding- arnir plaga at tosa um eina ella fleiri makt- elitur. Makt-elitan her á landi, tað eru bossarnir í stóru fak- og vinnulívs- feløgunum, teir tungu dreingirnir í vinnulívi- num, stjóranrnir á teimum stóru almennu og hálvalmennu stovnunum, toppstjórarnir í Tinganesi og topppolitikkararnir. Í síðstuni hava vit upp- livað, at partar av makt- elituni minni enn so liva upp ul ta ábyrgd, vit rokna við rokna við frá fólki í teirra stólum: part- ar av henni hava verið frå, tá teir skuldu vera hjá, hóast hetta fólka- slagið vanliga er Oført at passa seg upp! Fyrst var tað biltrygg- ingin, sum kom í mót- vind, men samstundis fór ábyrgðarstjórin á økinum bara suður í sólina. Yvir- stjórin varð síðani biðin um at koma í útvarpið, men hann vildi ikki! Formaðurin og stjórin í Menningargrunninum vóru so frægir, at teir fyrst kunnaðu fjølmidl- arnar um rabundusstød- una, men síðani fóru teir eisini av landinum.. So var tað stjórin tele- fonverkinum, ið SvF ætl- aði at spyrja um eitt mál, ið hann skuldi havt fult innlit í. Men politikkarin, ið hevði ábyrgdina av málinum á sinni, slerdi upp á tráðin og fortaldi, at sjónvarpið visti betur enn gott var. Og ti nokt aði tann almenni stjórir Eingin verri enn leg maður kom síðani uppí og bar í bøtuflaka fyri TFL-stjóran, og nýtti samstundis høvid til at geva SvF-fólkunum eitt £YPP, 10 må sigast at vera undir alt lågmark. Lyklaorðið i øllum hesum er erkvisni og or- søkin einføld. Sidstu 15- 20 årini hevur makt- elitan tiggjad sær, sum tað hevur passað henni eftir regluni >ein tæn- astan er aðra verd<, og vard av regluni >sigur tú nakað um meg, so sigi eg hitt um teg«. Tí er tað væl skiljandi, at hon rínir og hvínir, tá hon verður Síða 7 noydd at standa til svars fyri næsvisum fjølmiðla- fólkum, ið vilja vita, um nakað so fjákut sum heimildir hava verið lagi. Nú bendir alt á, at løg- maður sjálvur sleppur at svara fyri seg. Hann var eisini løgmaður, tá Andr- las í Hvannasundi fekk jåttan úr Tinganesi, og dómarin í málinum um Heygadrang vil hoyra eitt sindur um mannagongd- ina í Tinganesi um tað mundið. Fyri løgmann og okkum skattgjaldarar ser- liga mugu vit vóna, at hann hevur reint mjøl í posanum, men tað svitast ikki, at síðstu fimtan árini hevur markið millum privat og alment verið ógvuliga fiótandi. So nmga Knossinum at Íáa endarnar at røkka saman, hevur makt-elitan við vinnulívinum á odda rík- að føroyska mentan ein- um spildurnýggjum og hugvekjandi orðafelli: >Hann, ið vágar, hann einki vinnur<! Soleiðis er so mangt rættiliga øvugt í hesum tíðum. Málgagn Javnað- arfloksins váttar tvær ferðir um vikuna svart upp á hvítt í >Arbeiðs- ávísingini< at arbeiði er ikki til allar hendur. Javnaðarflokkurin er nú farin at føra javnaðar- politikk igjøgnum ar- beidsloysid: øll, sum standa i åvisingini, skulu hava 9000 krónur um månadin, sama um tey áður hava forvunnið 13.000 ella 20.000 krón ur. Stutt sagt ein frálík igging til eina ússaliga ryggir 3 strekkir t KONteynara larma KI KOMIN niður á eitt realistiskt stødt Makt-elitan kemur altíð aftur, sama hvussu illa gongst henni: >Dimmið finnur fugl á síni hillu«, kvødur skaldið. Spurningurin er um vit koma aftur... Tað ger kanska einki. Sum ein almennur toppstjóri segði fyraårid: >Tað er einki óvanligt, at fólk laga seg eftir umstødunum«. Hvussu nógv skulu vit laga okkum og lata um okkum ganga, áðrenn vit geva ilt av okkum?