týsdagur 18. februar 1992síða 9

Nr. 33 — 18. februar 1992 VD TIL SØLU Ein keyboard forsterk- ar 40 W + ein Yama- ha overdrive pedal. Kostnadur 2.000 kr. Tlf. 15027. YNSKIST Ein knappaharmonika ynskist til keyps. Tlf. 71823. Ut- & Sjónvarp PHILIPS SJONVARP 28", biliga til sølu. Tlf. 73099. SJÓNVARP Gott, bíligt sjónvarp ynskist til keyps. Tlf. 22515, best eftir kl. 17.00. FORSTØRRINGAR. APPARAT til foto ynskist til keyps. Tlf. 73769 eftir kl. 18. TILBOD ynskist uppá litlan út- grevstur til garð. TIf. 14103. FARTELEFON Dancall fartelefon sel- ist fyri 5.000 kr. Tlf. 12455. BURTURMIST Ur burturmist — v/ Heygsvegin. Møgulig- ur finnari bidist ringja Tlf. 17854. FERD TIL NOREGS fyri tvey, aftur og fram, til sølu fyri 3.000 kr. Th: 10799. DARTFELAGID SILVURØRVAR hevur fund onsdagin 19/2-92. Allir limir verða bidnir at meta. Dartfelagið Silvur- ørvar, Vágur. BLÝANTSMYNDIR Snotuligar = blýants- myndir til sølu fyri bert 30 kr. stk. Herman Christiansen, TIf. 73608, Vágur. POSTALÍN Rødtop tekoppar v/ tali. ynskjast til keyps. Tlf. 10135 eftir kl. 18. RADIATORUR El-radiatorur, stødd 70 x 28, 220 volt, 1000 w. Nyprisur 1.000 kr., til sølu fyri 200 kr. Tlf. 16658. tíðindablaðið Sia Blaðstjórin á á Fjúrtanda | hevur misskilt okkurt Í Fjúrtanda nr. 12 hevur blaðstjórin Finnbogi Ísak- son grein við yvirskriftini »Hann villleiðir og snar- ar«. Hetta er grein, har blaðstjórin roynir at aftur- visa nøkrum av minum viðmerkingum til arbeiðs- loysistryggingina. Har sigur hann m.a. „Landsstýrið kroystir eina skipan niður yvir hevdið á arbeidarafjøldini, og tí má landsstýrið eisini vita — og kunngera — út í æsir, hvat skipanin gong- ur út uppá. At siga, at reglurnar gerast seinni, dugir ikki«, Hetta skuldi skiljast sum ein atfinning ímóti tí, at uppskotið ber brá av at vera ein rammulóg. Danir fingu slíka skipan fyrst í hesi øldini, og teirra lóg er sanniliga ein rammulóg, hóast lógin fleiri ferðir er broytt. Umsitingarliga verður tað mett sum ein fyrimunur at hava eina rammulóg, soleiðis at tað ber til við kunngerðum at laga skipanina til broytt viðurskifti. Men blaðstjórin hevur partvís rætt, tí at tá ein garvaður politikari sum Finnbogi Ísakson so full- komuliga hevur misskilt ymiskt í uppskotinum, so átti lógin at verið meira útgreinað, og tær ein- støku viðmerkingarnar meira nágreiniliga lýst lógina. Blaðstjórin livir fram- vegis í tí trúgv, at hansara drúgvu útrokningar eru fullgott prógv um, hvussu útgjaldið knappliga mink- ar, um persónur arbeiðir í styttri tíð. Hann sigur: >Hevur við- komandi fingið fullan stuðul hetta hálva árið, kr. 2.379,- pr. viku, so minkar gjaldið orsakað av stutt- um arbeiði niður í kr. 2.020,- um vikuna. Hendir hetta sama hálvt ár seinni, lækkar stuðulin aftur til kr. 1.540,- um vik- una«. Hetta er púra misskilt. Persónur verður ikki sett- ur til eitt fast gjald fyri t.d. eitt hálvt ár ísenn. Út- rokningargrundarlagið er seinastu 12 mánmnaðirnar, t.v.s. at fyri hvert útgjald verður farið 12 mør. aftur. Útrokningargrundarlagið er við eðrum orðum rull- andi. Um útgoldið verður hverja viku, merkir tað, at útgjaldið verður eitt sind- ur minni fyri hverja ferð. Talan verður ikki um stórar minkingar, bert nakrar heilt fáar krónur. Hetta hendir tí fyrst, tá ið útrokningargrundarlagið (seinastu 12 mår.) er minni ella ájavnt við 70% av eini arbeiðslen. Tá nú sami persónur á- tekur sær eitt arbeiði i styttri tíð, vil útrokning- argrundarlagið vaksa, (nú fær hann 100% og ikki 0%), og harvið verður út- gjaldið eisini nakrar krón- ur sterri. Hetta er júst intentiónin. Tað skal lena seg at fara til arbeiðis. Seinni verði eg lagdur undir at siga ósatt um út- gjaldingarupphæddina. Landsstýrið hevur í við- pr. ár. Hesi tíðarskeið eru definerað. Tal av arbeiðs- degum í einum mánaði skiftir eitt sindur. Tekur tú ein mánaða (sum t.d. okt. 1992) við 22 arbeiðs- degum, so verður útgjald- ið sterri enn kr. 10.000,-. minni. Tí er rættast bert at brúka útgjald pr. dag, pr. viku ella pr. ár. Eisini tekur blaðstjórin uppaftur spurningin um skatt ella ikki skatt. Eg nýtti eina definitión frá OECD um skatt. Hon beiðsloysistryggingina er ikki gjald til tað almenna, sostatt er tað ikki ein skattur. Men nakað heilt merkingunum av góðum grundum bert nevnt út- gjald pr. dag, pr. viku og Men sjálvandi ber eisini til at finna mánaða, har útgjaldið er munandi Sanna Jensen — Sanna hjá Rudolf — andað- ist á Suðuroyar Sjúkrahúsi hin 17. januar, fáar dagar áðrenn hon hevði fylt 70 ár. Okkum untist tí ikki at hátíðarhalda hendan dag, sum vit hevdu glett okkum til, tí Sannu vildu vit fegin heiðra og gleða fram um onnur. Vit fimm systkin í grannahúsinum hjá Rudolf hava kent Sannu alt okkara lív, og er saknurin tí so stórur, nú hon ikki er. Vit vuksu upp í eini tíð, tá samanhald ímillum grannar var ein treyt fyri at tú eisini greiddi tíni egnu viðurskifti, og var hetta galdandi um allan garðin, men serliga ímill- um heimið hjá Rudolf og okkara var kenslan av samhoyri sterk. Fyri okkum gjørdist tað húsið eins og eitt annað heim og Elisabeth ein eyka móðir fyri okkum, og hevði hon, sum hevði so nógv av sínum egnu hjá sær, kortini avlopsorku til at taka sær av okkum við. Tó at tey gomlu fóru slitnaði sambandið og samanhaldið millum okkum í næsta ættarlið kortini ongantíð, og serliga var tað Sanna, sum var savningar- miðdepilin í samveruni. Hugnaliga heimið hjá Sannu og Dánjal Jacob gjørdist karmurin um eitt vinarliga út um tað vanliga. Ikki var so rúmsátt at byrja við sum nú, men hjartarúmið var so mikið sterri, og tí var tað so fjålgandi og hugnaligt at stokka inn á gólvið hjá Sannu, ofta mangar ferðir um dagin. Summi menniskju fylla munandi sterri rúm í tilveruni enn onnur, og verður tí tóm- leikin aftaná tey so mikið sterri. Sanna var eitt av hesum. Har hon var við, var hon rættuliga við so tað kendist, men hevði hon so av einari ella aðrari orsek for- fall, so dugdi ein illa at forlíka seg við tað. Hon var tað danir kalla eitt »livsstykki«, sum í gamni kundi stytta eini samkomu ella nekrum fáum, hon var saman við, leturnar og sum í álvarsmálum sera beinrakið kundi seta viðurskiftini upp á pláss. Hon dugdi væl at taka til og nýtti eitt sera myndandi mál, sum eisini kundi arga tann, sum ikki visti, at aftanfyri málburðin lá ongantíð ónd- skapur. Sanna var ein sera rík menniskja, og tí Sanna Jensen farin segði m.a., at tað skal vera talan um eitt gjald til tað almenna. Inngjaldið til ar- annað er, at fók hevði hon so góð ráð at lata. Ikki var hetta rikidømi gull og góðs, men alt tað hon átti inni í sær, sum hon gav sínum og okkum, hon var góð við. Ja, hon hevði óendaliga nógv at geva, og fyri okkum hevur hon eins og altíð verið har og fylt okkara tilveru, tí drýpa vit nú hevur tá hon ikki er. Sanna var medvitandi um samfelagsviður- skifti, og hevði sera avgjerda politiska steðu, sum hon ongantíð duldi. Tverturí- móti. Hon var ein sterkur agitator, og vunnu vit ikki um strongin hverja ferð misti hon ongantíð mótið, men eggjaði til at leggja á av nýggjum. Nú tagnaði so troystaríka reddin og hitt uggandi handastrokið kennist ikki meira. Broytingin í Valinum hevur skapt stóran sakn, sum tungur er at hugsa um, men vit virða títt minni og virka í tínum anda, um vit royna at uppihalda tí, sum eyðkendi sam- veruna við teg, mest meguligt, okkara millum sum eru eftir. . 5 systkini i grannahusi. vilja merkja tad sum ein skatt. Framhald á síðu 15