hósdagur 27. februar 1992síða 14

- Síða 14 A - - SF S0Sialurin Í hesum krepputíðum rinda fólk óivað fegin fyri at fáa ein bíligan látur. ' Og'tú fært nógv fyri peningin, um tú fert til leikin »Øll í verkfall«, ið eisini bórn í skúlaaldri fáa stuttleika burturúr - Vilt tú sleppa at flenna í góðar tveir tímar, far so niðan í Norðurlandahúsið um vikuskiftið. Har fara Eydnu-fólk úr Sundalagn- um á pall við sjónleikinum Ól í verkfall. Hetta er ein sokallað farsa við listinlærdum lót- um, 1ð elva til allar hugs- andi misskiljingar... sum Skulu forklårast, so fløkjan kann greiðast. Í gongd Og tað hevur — sum vera man — nógvar skemtiligar hendingar við sær. Sum allar farsur skal eisini hendan setast í gongd. Og tað verður hon, tá maðurin í húsinum Albert Hellevell (Jan á Høgaryggi) er í verkfalli ein enskur kolanámsarbeiðari, ið tos- ar ramasta nólsoyarmál! Arbeiðsmenn og ar- beiðsgevarar eru heftir hvor av øðrum, og tí hevur annar parturin rætt til at arbeiðið niður, tá n parturin tekur avgerðir Hon tekur hann uppá orðið: tað kemur jú fyri dag og- dagliga, at hann sjálvur tekur einvísar av- gerðir heima við hús. Og tí fer hon í verkfall! Klárið tykkum nú! Dóttirin í húsinum Elsie (Elsa M. Dam) er eisini móð og troytt av, at drong- ur hennara George (Regin Borðoy) í heilum skal á verkfalsfund. Og mamman leggur henni ráð: hon skal gera tað liðugt og fara í biograf við einum ødrum! Og so gera tær eisini av at flyta av húsinum! So kunnu teir báðir pápin og versonurin hava tað so gott..: Clara hevur — uttan at spyrja mannin eftir syrgt fyri at fáa ein leigara í húsið, fyri at endarnir at røkka saman fíggjarliga, — já konufólkunum, altso! Menninir fáa eitt slød av vikupeningi, annars mugu teir klára seg sjálvir. Men allar kvinnulótirnar eru júst lótir: lokabrøgd uppá kvamsvís fyri at fáa menninar at rakna við. Tað men ikk! = just sum tær høvdu ætlað gera teir ersimi, Koma fyri seg Í fyrstani eru teir eins og ein nevaleikari, ið er sligin groggy: tað melur fyri teimum, so teir duga ikki at venda sær og vita hvorki út ella inn við gllum tí húsliga, sum teir vanliga sleppa undan at hugsa um. Tá Clara kemur at vita, hvussu gongst, kemur hon eftir, at tað sum skuldi vera tykung, hevur fingið eina heilt aðra vend. Menninir hava bara fingið sær fleiri leigarar, og ikki bara hvønn sum helst, men konufólk (Maria H. Dam og Mourentsa Dam), sum kunnu setast í staðin fyri tær báðar. Í hvussu er í kókinum, meðan teir draga eitt sind- ur á bæði við seingini. Tá mødgurnar báðar so knappliga standa í hurðini, er tað monnunum sjálvandi um at gera at bedýra, at tað hevur als einki við tað at gera. Mammudrongur Tá mødgurnar ikki trúgva teimum, mugur teir sjálv- sagt leggja øgiligar lótir til rættis fyri at reka tær báðar sjónleikaradamurnar á dyr. Men tað krevur sítt og gongst ikki bara væl... Uppi í øllum vasanum er so fyrsti mannligi leigarin í húsinum. Tað vísir seg at vera semingsmaðurin í verkfallinum (Torbjørn Hansen), — ikki bara ein gamal drongur, við ótelj- andi komiskum vanum, ið partú mugu dyrkast uppá sekundið og millimeturin, men eisini ein gamal drongur, sum konstant gongur vid mammu sini uppiå sær! Alt gott aftur, men… Og sjålvandi fær leikurin nakað burturúr at lata hendan mammudreingin og tær báðar nøsku sjón- leikaratitturnar, ið hava roynt eitt sindur av hvørj- um í teirra úr stað í stað- úlveru... Minni skemtiligt verður tað ikki, tá mammudrongurin kemur skít aftur úr býnum; og sjálvsagt nýta teir báðir knevlarnir høvid at fáa hann at skriva eitt sem Ingsuppskot eftir teirra egna høvdi! Best sum allar fløkjur f | hava sæð leikin. mars). Verkfallið breiðir seg - Sjónleikurin »Øll í verkfall< hevur verið framførd- ur tíggju ferðir í Eydnuni á Oyrarbakka; 1600 fólk Hetta vikuskiftið verður spælt í Norðurlanda- - húsinum. Tíðirnar vera hesar: | Fríggjadagin kl. 20.00 Leygardagin kl. 16.00 Sunnudagin kl. 16.00 og 20.00 í Norðurlandahúsinum ; Hetta verður einasti kjansur í Havn, tí eftirsíðan verður farið aðrastaðir. Longu nú er greitt, at i minsta lagi trý onnur pláss fáa vitjan av sunda- fólkunum: Vestmanna (7. og 8. mars), Klaksvíkar . (21. og 22. mars), og Sandoyggin (28. og .29. Nr. 40 — 27. februar 1992 — eru greiddar og pørini bæði hava fingið hvønn annan aftur, titturnar riknar av hurðini, so kemur aftur sperðil í eina løtu… Byrjanin uppá kvamsvís Leikararnir — flestu teirra hava ikki nógvar royndir — koma væl frá uppgåvuni; tó haldi eg, at leikurin kundi verðið nakað stytri, tað gongur í so seint fyri seg ta fyrstu løtuna eftir steðgin. Maðurin í húsin- um skal vera tann seigi, gamaní, men hann kundi kanska havt eitt gear hægri, so munurin í leik- ferð millum hann og ver- sonin ikki varð ov stórur, tá hevði ein hendingin og replikkin tikið aðra meira raði, sum tað skal vera í eini farsu. Mest havi eg at fýlast á i , ai 0 verður gjørt ov lítið burturúr sjálvari byrjanini, ið skal fortelja okkum, at eitt verkfall liggur til grund fyri øllum! Leikar- arnir — verkfalsmenn og Stjóri — mestsum detta burturúr leiklutunum, áðr- enn teir eru farnir út um hurðina, sum var tað nak- að, ið bara skal fáast frá hondini... Sjálvandi stendst okkurt skemtiligt av tá mammudrongurin og tær báðar fýrigu tilturnar mótast. Frá vinstru Benjamin Tapeworth, semings- maður (Torbjórn Hansen), sjónleika- kvinnurnar Rosie (Mourentsa Dam og Maria H. Dam) Mynd: jens kristian Greidari besked ; Og so vildi eg ynskt; at tað varð tugt eitt sindur meira, tå vit í roynd og veru fáa at- vita, at ein rosina ella tvær eru til, sum fara at koma fyri ein dag í endanum á leikinum. Tað virkaði ov. veikt eftir mínum tykki. Og eitt aftrat: tað kemur mær fyri, at tungan hjá summum hevur noktað at siga ein part av. tí, Turið Sigurðardóttir hevur týtt til føroyskt. Her átti at verið fílað í handritinum, áðrenn farið var á pall. Tí nú hvøtta skurrandi danismur burturúr summum leikar- um, tá teir skulu hava okk- urt herCindi í leikinum. Tað bera skemt Tað eru tey, ið vilja vera . við, at nakað álvarsligt kann fáast burturúr leikin- um. Tað haldi eg ikki, hó- ast evnið er har. Tú rindar snøgt sagt fyri ein biligan látur... og hann fært tú. Sært tú ikki leikin á Oyr- arbakka, so forsømir tú helst tað hugnaliga kaffi- borðið og brúnakakuna í steðginum. Tann- eimuti kolanámsmaðurin spælir harmonikutónleik afturvið, - hóskandi til ta klassisku, einføldu, men eisini snøggu og hóskiligu pall- myndina Børn í skúlaaldri kunnu saktans síggja leiki. Tey fáa ikki alt við, men har hendir so nógv, at tað er teimum helst nóg mikið... ówh á