Sosialurinarkiv
Sosialurin 1992-03-17, síða 4
Tak niður PDF av hesari síðu Stórt myndaskrá

týsdagur 17. mars 1992síða 4

‹ fyrra síða allar 20 síður næsta síða ›

Hendan síðan hevði ongan tekst í PDF-skjalinum. Teksturin niðanfyri er lisin maskinelt (OCR) og kann hava villur.

Tekstur á síðuni

Síða 4 Myndin av óksamanninum sum Dorthe Ísabel Buch il Ekstrablaðið líkist brotsmanninum ser: teknaði t ps FARI Ve pottinum at skjóla fry skot eftir manninum. Ikki fyrr enn teir raktu hann í beinini hoknaði hann saman, og slepti øksini tíðindablaðið Nr. 53 — 17. mars 1992 7 Dramatikkur umborð á Lómi 2 i ” Ørur madur Um trytidina í gjár seinrapartin kom Lómur á Havnina. Sjey tímar seink aður og eitt ferðafólk færri enn tey vóru, tá tey fóru umborð í Danmark. Hetta verður ein túrur, sum Jógv- an Sundskarð, skipari og manning hansara, eins og hini sjey ferðafólkini, seint fara at gloyma. Eftir at Lómur hevur verið í Keypmannahavn, fór hann úr Hirtshals um hálvgunfýra tíðina friggja- dagin. Við skipinum vóru átta ferðafólk. Eitt teirra, ein 45 ára gamal maður úr Árhus, kom umborð í Keypmannahavn hósdagin. Jógvan Sundskarð, skip- ari sigur, at teir løgdu beinanvegin merki til hendan mannin, sum teir hildu vera løgnan. Maður- in greiddi manningini frá, at hann var politiskur flóttarmaður, og at hann hevði roynt at koma i samband við Poul Scliither og Svend Auken, men einki hjålpu. Nú ætlaði hann sær at koma til Før- oya, sum politiskur flóttar- madur. Her skuldi hann skriva i blødini, og å tann hått royna at koma i samband vid leidandi før- oyskar politikarar -Hetta hildu vit ljóða nokkso stuttligt,- jú vit tóku hetta bert í skemti Maðurin tóktisk ikki at vilja gera nakað um seg. Hann var stórur og væl- vaksin, men róligur og hampuligur, men vit sóu, at hann var í ørviti, sigur Jógvan Sundskarð. Hann vísir á tekningina, sum stóð í Ekstra-blaðnum leygardagin, tí júst soleiðis sá maðurin út. Hótti við øks Tá Lómur var komin einar tríggjar fjórðingar úr Hirtshals, kom maðurin á brúnna at práta við skipar- in og stýrimannin, sum er Harry Jacobsen. Vit lata skiparan greiða frá. -Maðurin tosaði við okk- um á brúnni um, at vit høvdu ov nógv góðs við, hóast við ikki høvdu meira enn góð 1000 tons. Létu seinri fór hann niður aftur, men tað gingu ikki meira enn einir tveir minuttir, til Paula Petersen, stevar- dessa, kom rennandi upp á brúnna og segði frá, at maðurin hevði tikið ein øks. Harry fór niður fyri at tosa við mannin, men einki hjálpti. Síðani fór eg sjálvur, men úrslitið var tað sama. Maðurin gekk og mól á gongini uttan fyri ferðafólkakgmrini við øks í hendi, og hótti við at høgga okkum sundur, komu vit í nánd av honum. -Tá var einki annað at gera enn at fáa fatur á oll ferðafólkini. Nøkur sótu frammi í salonini. og hend- an varð læst av. Síðani stongdu vit brúnna, so maðurin ikki slapp av gongini. Men einum av ferðafólkunum fingu vit ikki fatur á beinanvegin. Hetta var ein meira enn 80 ára gamal maður, men tað vísti seg seinri, at hesin var í góðum hondum, so løgid tað ljóðar. Maðurin við øksini kallaði gamla mann- in fyri vinmann sín, og vildi ansa eftir honum. Teir báðir høvdu pråta saman alla tíðina meðan maðurin hevði ginið aftur og fram við gksini. Vendu aftur Jógvan Sundskarp greið- ir frá, at teir boðaðu politi- num í Hirtshald frá, og vendu aftur. Eitt sindur ófantaligt veður var, men einki annað var at gera enn at venda aftur og løgdu at i Hirtshals um fimmtíðina. Tá stóð politi á bryggjuni. Á veg inn aftur til Hirts- hals reikaði maðurin einsamallur inni á gongini, har hann rópti og sló frá sær við gksini, men út slapp hann ikki. Skiparin dylur ikki, at tilburðurin umborð var ikki sért skelkandi, men panikkur kom ongantíð í. Ferðafólkini fingu vit inn á skiparakamarið, og har bjóðaðu vit teimum ein lítlan, so tey kundu slappa av. Flestu ferðafólkini vóru um 40 til 50 ára aldri og so hin gamli maðurin. Skutu mannin Beint sum Lómur legði at, komu politistarnir um- borð, men maðurin var ikki til at tosa til rættis. Hann tosaði bert um nazi og at hann skuldi til Havnar. Fyrst royndu politistarnir at roykja hann úr gongini við táragassi, og hetta eydnaðist umsíður. Men hann gekk enn við øks yvir høvdid. Allir politistarnir vóru skotklárir, men hóast hóttanir um at skjóta, steðgaði maðurin ikki. Hann gekk bet har, kaldur og kyniskur, og tóktisk ikki at skilja nakað sum helst. Ikki fyrr enn politi%