leygardagur 21. mars 1992síða 12

Síða 12 Havnar Kvinnufelag 40 ár á baki: Bert tað at halda rgðu - var ein fyritóka. Tí var endamálið hjá Havnar Kvinnufelag kvinnuna á Øllum økjum MÓttIKIÓ, at menna væl sigur Ebba Patersen, eitt skifti formaður og neyndarlimur í Havnar Kvinnufelag ødunit Í sam) Í LOKU n K g fyr - ð na: kvinnuna á øllum økjum og at búta um viðurskifti í samfelagnum, sum kravdi adDØLur Ebba P 1 Havn va ein WwæuTa, SUN ir vid a lun n var nevndarlimur gv år og ( iður 173) 0 3 men heldur, at hon iKKi dugdi at vera tormaður Dugdi betur at arbeiða Tað var ei ns og lættari hjá mær at vera millum teirra, sum skuldu gera eilthvørt - ikki at siga hin- um, hvat gerast skuldi. Ebba Petersen: - Eg var ikki millum stigtakararnir til stovnanina av Kvinnu- men tað vakt mín áhuga bei felagnum nanvegin og eg for ú á fyrst g ta fund sum varð hildin gamla Klubba - Orsøkin ul at kvinnu- felagið varð stovnað kom helst eisini av, at vit undir krígnum høvdu verið so avbyrgd frá umheiminum. Tá seinni heimsbardagi var av og tann fyrsti rúsur- in avhasaður, komu føroy- ingarnir heimaftur úr Dan- mark. Tá fóru kvinnur at hugsa um so mangt, sum kravdi eina bøtandi hond í samfelagnum, og at nógv lá á láni á kvinnugkinum. Tær, sum tóku stig til Kvinnufelagið vóru: Morid Patursson, Frida Øster, Bergljót og Sigrid av Skarði, Malla , Hanna við Høgadalså, Johanna Jensen, Lisa Rubbeksen og Ninna Arge Jacobsen. Eini 50 kvinnur kvinnur tttust í Klubbanum hetk gre Iddu frá teir jora OS Sit k 10 eia skipaði seg við Johannu Jensen, sum formanni Lærdu hinar tað, sum tær heydu lært Tær fóru til beinanvegin, kvoldskúla, har av Skarð: verka stovnaðu Bergljót Ing, Brynhil 1 Hátún Í seyming, Bette Rasmus- sen í UR Sigrid av Skardi i tyskum måli og Malla Samuelsen í mat- gerð Sum sagt var enda málið at menna kvinnuna, og tað var andi. Bert tað at reisa seg upp og halda rødu, var mangan ov boðið fyri okk- eisini umráð- um. Tá tað gekst heldur striltid at røkka hesum máli, varð avgjørt á limta- fundi, at kvinnurnar skul- du skiftast um at halda rødu hvort fundarkvøld. Umleið 50 limir teknadi seg beinanvegin og vit vóru øll árini eini 50 - 60 limir í Havnar Kvinnufel- ag og hetta talið helt sær støðugt í okkara tíð. Hvat hildi menn tykkara um at kvinnurnar tóku seg saman í felag? - Teir høvdu hug at smirast at okkum, men tad gjørdi ikki mun. Vit vóru so fegnar um hetta tiltak, og arbeiddu av øllum alvi fyri at fáa tað at rigga. Tað var ikki verri enn so, at tá vit høvdu brúk fyri hjálp frá monnunum - eitt nú, tá vit seinni umvældu Mettu- í mong garður er í dag. ár m.a. Vid hamar og long á vevskeid m N 1u Ti Val ve K 310 i 1 noyddust a b sta Forført var at skaff og nog vevar. Hett i ir trupult á oyddust VIL húsalofti o hverjum kou. Hóast nakrir góðir kortmi aðrir, sum kravdu bæði hamar 9 áðrenn teir virkaðu Tað var ti neyðugt at hava slík amboð við sær, tá tú ført til veving, Ebba og minnist Sigur aftur á hon fór á Eg hitti eima gin seinnapart, vevskulan granna á gøluni, sum spur di forvitin, hvar eg fór við amboðum, í n um dagarnar sá me lara oman brekkun: Ju, eg sum va di VEVINSIN Kra I a enn handalag og snildi, vid ti útgerð, sum vit høvdu til at taka. Í byrjanini hildu vit til í kjallaranum í húsunum, har Dr. Ingridar barna- Har var bert ein opin kjallari, men vit umvældu hann so frægt, at vit kundu vera inni. Viðvíkjandi matgerð, sum Malla Samuelsen tók sær av, so var hesin heima í køkini hjá Mallu, og har var hann í mong ár. Seinni fingu vit innivist í Komm- unuskúlanum í Havn. - Tá vit høvdu fingið undirvising 0.a. at virka, var eins og tann uppgávan rokkin, sum vit høvdu sett gjørdu. Vit heittu á Býráðið sum átti Mettustovu, um at sleppa at keypa húsini Vit fingu hana fyri einki, men skuldu SKai Sigast góðan stuðul um 0.0., Sum fegin stu Óla- du ultakinum Smíðaðu sjålvar Vit. umvældu Mettu- stovu i fleiri år, og menni- nir hjålptu okkum eisini, umframt at vit eisini fingu handverkarar at umvæla slikt, sum vit ikki kundu gera - eitt nú umvæla tekj- una, sum var smokkað saman, eins og teir løgdu hita og vatn í húsini. Annars smíðaðu og málaðu vit alt innan. M.a. fingu vit eitt g6lv úr goml- um húsum í Kollafirði, sum vóru tíkin niður, og tað var so heppið, at tað hevði sama mát sum stov- an í Mettustovu. Kamban, og onnur iimunum, t.d. 1 af ; Hoydal, Janus Johanna Jensen góð fólk Vit savnaðu eisini pen mg S tvær vøgs klædi, søk, so kom hetta arbeiðið mer lav onkrar i ikki i gongd. - Hóast fólk vóru illa fyri, so vildu tey kortini ikki hava slíka hjálp, eg haldi. Eg hugsi at tey hildu tað vera mannminkandi. Slíkur hugsunarháttur var ikki óvanligur áður, sigur Ebba Petersen. Annað tiltak, sum Kinnufelagið fór undir, var at stovna reingerarfelag, men hetta virksemið tók eingin undir við. Ebba Petersen: - Eg haldi, at vit vóru ov skjótar á ra. Nr. 57 — 21. mars 1992 FH! a Peters en: - Okkara 2 fortreytir ru oðrvísi í h umstødur o fimtiárunum. Tað var so nógv sum kravdi ábótur á ir til verka, og Í x x NO2dar Við fað, sur sjóvarfallinum, ti nú er stór fyritøka, sum ger slíkt arbeiði í Havr Aðrar tortreylir í I dag Ebba Peiers SET ir CISINI í Norðurlandahúsinum, tá si IT í i c ja agnum få i dag yrilestrar og pallborðfundurin var meira Íyri teimum, sum ætlað sær nakað ávíst - innan politik og útbúgving. Tíðirnar broy- last og tað gera feløg eisini, um tey skulu fylgja við tíðini. Kvinnufelagið var tvørpolitiskt, og vit tosaðu ikki um partapolit- ik í Mettustovu, men av tí at tíðirnar vóru so vána- ligar í 50' unum, samdust vit í felagnum um stilladi ein kvinnulista upp til