mikudagur 22. apríl 1992síða 2

| Ábyrgdsrblaðstjóri: Jen Miller Blaðfólk: Randi Jecobsen - Tárfinn Smith Útgevari; — FF Sosishein ! XM - Fyritaksstjóri: Krisjen Dat Hilmar Jan Hansen - Uppsstíng: PA Sosialurin Argjum 118 Torstaren | Ljósmyndari: Købmær Lindenskov ÍJústkus Eldasgasrd Prent: Pit Pressan 1981 Tølefon: — 11820 Telafax: 1474 LL = nn a = — 2 ; Påskaprædikur PÅSKIRNAR eru nu farnar aftur um bak og vanligi gerandisdagurin er byrjadur aftur. Hesa frivikuna hava helst mong hoyrt eina ella fleiri av teimum någvu prædikum, sum hava verið kring landið, í kirkjum, í samkomuhúsum og eisini í sjón varpi og útvarpi. HÓAST tilfarið ikki trýtur og nógv er at taka av, tá prædikast skal yvir páskahátíðina, sum jú fevnir um tveir av teimum mest týðandi til burðunum í okkara kristnu trúgv nevniliga Jesu deyð og uppreisn, so dittaði onkur sær eisini at nema meira við samtíðina og tað, sum hendir her og nú, enn annar. VAR tú so heppin at síggja enska sjónvarpið Langafríggjadagsmorg- un, so var har sera forvitnislig og óvanlig sending og prædika úr Sud- urafrika. Tað var eingin minni enn Desmond Tutu, erkabiskuppur og vinnari av Nobelvirdislønini, sum í góðan tíma talið um Jesu krossfest- ing og tók fram líknilsi frá okkara egnu samtíð, nevniliga støduni í Sudurafrika, har tey svørtu nú í eitt mannaminni hava verið trælkað undir teirri grundlógarfestu apart- heidskipanini. TAÐ var ein sidiligur og fryntligur Tutu, vit sóu og hoyrdu henda morgun saman við sangi, livandi myndum úr Suðurafrika og eini teknirød yvir temaid Jesu kross- festing. har hon varð sett í sam- band við líðing teirra svørtu í Suður afrika, sum hevur gjørt mest fyri at kunna sínar egnu landsmenn og umheimin um ta órættvísu og rasistisku apartheidskipanina Fyri arbeiði sítt fekk hann enntá Nobel- friðarheiðursignina, og må sigast, at hon var væl latin. HESIN maður, prestur og seinni erkabiskuppur, hevur halgað stóran part av lívi sínum at stríðast — prædika — ímóti apartheid. Sjálvur heldur Tutu ikki, at hetta er at fara út um mark, hvat viðvíkur tí at præ- dika Jesu læru. Tverturímóti metir hann tað vera eina skyldu hjá ein- um presti i Suðurafrika at prædika i móti ti ónda. Og apartheid er av ti énda, ti henda skipan ger mun å svørtum og hvítum, og tað stríðir ímóti Jesu læru og kærleika. SVARTI Tutu hevði alt gott at bera teimum mongu í Suðurafrika, bæði svørtum og hvítum, sum arbeiða fyri at skapa øllum borgarum somu kor at liva undir. Hann bað til, at svørt og hvít kunnu liva lið um lið og saman vera við til at byggja upp eitt meira rættvíst og menniskjans- ligt Suðurafrika. EISINI her heima hjá okkum vóru tað prestar, sum í prædikum sínum beinleiðis nomu við okkara samtíð og tað, ið rørist í henni, eitt nú bú- skaparligu kreppuna í Føroyum. Langafríggjadag prædikaði Kjartan Mørkøre í Vesturkirkjuni og har kom hann eisini inn å samtidar vidurskifti og nevndi buskapar- Bústaður: Argiavegi 28 Postsdressn: Postunogu 76 kreppuna, sum rakar okkara land, men tó so ymiskt. Hann helt fyri nakað soleiðis, at tað í dag eru tey ungu, tey arbeiðsleysu og tey gomlu, sum bera hevuðsbyrðarnar av kreppuni og helt tað vera rímu- ligt, at tey 80% av okkum, millum annað tey. sum hava stóra og fasta løn, í størri mun verða við til at bera sín part av kreppuni PÁSKADAG hevði sjónvarpið sam- rødu við ein av okkara yngru prest: um, Marjun Bæk. Heitið á hesi sending var „Kirkjan og tær ringu tíðirnara og var ætlanin at fáa kvinnuliga prestin at tosa um tank- ar, sum hon sum prestur og menn- iskja ger sær um tær ringu tíðirnar. Har vísti hon m.a. á, at prædikan skal eisini siga nakað um ta samtíð, vit liva í. Hon helt, at vit øll hava húsast illa, og at vit ikki kunnu burt- urforklára neyðina, sum serliga er í 3. heiminum, har vit í Vesturheimin um hava tiltuskad okkum ov nógv. sum skuldi vera til øll og samanbar hon kreppuna í 3. heiminum við okkara kreppu sum eina luksus- kreppu. Hon eftirlýsti størri solidari- teti millum manna. TAÐ er greitt, at fólk eru ójgvn á máli um, hvussu nógv prestur í prædikum sínum eigur at nema við okkara samtíð, um órættvísi og 6 menniskjansligar samfelagsskipan- ir. Og tað er tí eisini ymiskt, hverja stødu prestar og onnur, sum røda í kirkjum og samkomum, hava til umrøddu spurningar. Hóast eingin ivi er um, hvat sjålvt grundarlagið undir boðskapinum er, so vil tað vera ymiskt, hvat hver einstakur leggur dent á í síni prædiku. VIT hava so valt at tikið umrøddu prædikur og orð fram her fyri at vísa á, at tað eru tey, sum halda, at innihaldið í boðskapinum eigur at verða tengt at okkara samtíð í stórri mun. Nú er tað ikki rætt at saman- bera vidurskiftini í Suðurafrika við tey her heima. Har hava tey heilt aðrar grundleggjandi trupulleikar at dragast við. Men hvat kjarnanum í málinum viðvíkur: at prædikan eis- ini kann fevna um gerandisvidur- skifti og teir trupulleikar, sum eru frammi i okkara samtid, tå eru um- stødurnar sum so tær somu, hvar enn vit eru stødd i heiminum. Spurningurin er bara, hvussu vit gera kirkjuna og bodskapin, hon hevur at bera fram, til ein meira integreradan part av okkara egnu samtid — og nettup kunna taka vid i prædikuna tann fundamentala tørvin hjå okkum menniskjum i dag, sum eigur at byggja å størri rættvísi, mannakærleika og soli- daritet manna millum. TAÐ var tann tíð, tå tydningurin av friðararbeiði eisini varð tikin upp i prædikum. Í dag, har størsta heims- hóttanin ikki tykist vera heims- kriggj millum stórveldi, men heldur dálking av okkara umhvørvi og jørð okkara og harvið livsgrundarlagi okkara, hevði verið hugaligt um okkara prestar, okkara kirkjur og samkomur, góvu júst hesum álvars- spurningi stórri ans. Aftursvar til Finnboga Arge: Latið okkum nú stimbra og menna almenna orðaskiftið Nú páskahátíðin er farin aftur um bak standa blød- ini aftur tilreidar at luttaka í og hýsa tí almenna orða- skifunum. Fyri páskir skrivaði undirritaði tveir leiðarar í Sosialinum, har eg royndi at vísa aftur nøkrum av sera órímuligu skuldsetingunum hjá sambandstingmanninum Finnboga Arge móti Sosialinum, einum av blaðfólkum okkara og móti einum búskaparfrgð- ingi og embætismanni, sum úttalaði seg til Sosial- in. Kann vera at ein gjørdist ov heitur ul tíðir og tók í so hardliga til orðanna við ov mongum superlativum. Viðgangi hetta fegin og biði um, at tey verða dømd deyð at vera. Men eftir stendur greiða nidurstødan: at illgitingar um mani- pulatión og misbrúk av keldum okkara ikki kunnu góðtakast. Umrøddu leiðarar hava notið fast hjá sambands- monnum - ja hava fingið ilt í fleiri teirra skulu vit dóma .eftir Dimmalætt- ingini fyri páskir. Síðu um síðu gera teir báðir framstandandi sam- bandsmenninir Finnbogi Arge og Trygvi Guttesen eitt frontalt skjótálop á undirritaða serliga og sjálvandi eisini á Sostalin og javnaðarflokkin. Eg helt tað vera rætt at loyva lesarum Dimmalætt- ingar at sodna orð teirra alla pásakvikuna, áðrenn eg svaraði aftur. Snildur! Fyrst hesi orð til Finnboga Arge. Ivaleyst man onkur halda teg duga væl og vera snildan, tá tú leitar Jan Miiller, blaðstjóri skrivar fram í bókahyll tíni úttalilsi hjá undirritaða um journalistik og pressuctik og metir hesi orðini um sakligheit og sidiligheit í tí vanliga journalistikkinum vera mína egnu boomerang. Reint taktiskt ikki nakað vánaligt vápn at brúka. Fyrst skal tú vita, at eg standi við hvort orð í fyri- lestrinum, tú sipar ul. Men eg haldi ikki, at tað er rætt at seta innihaldið í umrødda fyrilesiri upp ímóti leidarunum í Sosialinum, har tað júst á leiðaraplássi og ikki í journalistiskari grein rættiliga hvassorðað verður funnist at tær og tínari skriving. Tó viðgangi eg, at onk- unstaðni var farið út um mark, hvat orðalagnum viðvíkir. Við hesum taki eg nakað av tínum atfinn- ingum til eftirtektar. Eftir standa vit við kjarnanum í sjálvum mál- inum. Tað snúði og snýr seg um, at tú fyrst skuld- setir Sosialin fyri at mani- pulera í sínum samrødum og reportasjum, at tá blaðmaður á Sosialinum fer út í markina og endur- gevur Skak-Nielsen frá fundi, ger hann = eitt be- stilt arbeiði og manipuler- ar við innihaldinum, og at enda bíleggur Sosialurin sosialistisk úttalilsi frá einum føroyskum embæt- ismanni, sum heldur skuldi hildið munn. Hetta vóru tínar grovu Skuldsetingar móti blaðn- um, blaðmanni og embæt- ismanni. Og tað vóru hesar tínar skuldsetingar vit hildu vera órímuligar og ósak- ligar og ti vístu teimum aftur í tveimum odda- greinum. Hetta fær teg Finnboga Arge at leggja eftir ikki bóltinum men manninum tvs. undirritaða. Lat tað fara. Eftir stend- ur framvegis greiði boð- skapurin í einvísu álopum tínum: skuldsetingarnar móti umrøddu, sum vit framvegis ikki kunnu góð- taka og tí hetta svar aftrat fyri, at eingin miskiljing skal vera. Nýggir politikarar Ein kann ikki siga, at álitið á okkara "gomlu" politikarar er serliga gott í hesum krepputíðum. Tað var tí við nakað av forvitni, at ein eygleiddi "nýggjar" politikarar við síðsta val. Ein spurdi seg sjálvan: var hetta nýggja ættarlið av politikarunum, sum skuldu taka vid og reka ein annan politik, nakað av tí rætta! Finnbogi Arge var ein teirra og eingin ivi um, at sambandsmenn, tað vil Trygvi Guttesen í hvussu er vera við, sóu nakað gott og nýtt í honum. Eisini undirritaði sum vanligur borgari var spentur, hvat hesin nýggi maðurin fór at avrika, og Framhald á síðu 8