hósdagur 21. mai 1992síða 4

Síða 4 Framhald av síðu 3 ing vera frá månadegi til inggjadag Fá siglingin endiliga varð sett í verk, hendi tað í tann hátt, at hon byrjaði in mikudag, men skuld il friggjadag, sum ætlað Vit sigldu so miku lagin og hósdagin millum tað var ikki tað stóra av ferðslu hendan vegin kanska einir 25 bilar til- samans báðar dagarn- ar,<sigur Meinhard Hósdagin hendi so tað, at Dúgvan sum ætlað kom á Klaksvík nakað fyri kl 11. Tá lá Smyril við bryggju á plássinum, har Dúgvan skuldi leggja at og tók farm, sum skuldi víðari av Havnini ul Skot UuØølu og lands seinnapartin sama lag, meðan Fagranes fór stimandi fram vid Dúgv uni og legði seg vid tað Uu plássið, har hon skuldi, nú hon loysu Ternuna av. Ein øgilig tonnasja >Vit fingu so boð frá havnarskrivstovuni um at fara út á Pollin at liggja ul vit kundu sleppa a fortelur Meinhard. >Har 12 gu vil SO og bidad t | 4 Sum so ofta er, tá orðið, fer ein at hugsa o so er gera sær sinar tankar, og meðan vit liggja har, fór eg at rokna út, hv tonnasja av ussu SLOT strandfaraskipum lá har á Klaksvík, og fekk eg tað il at vera um 4.000 tons Meinhard fotelur, at so hugsaði hann £ lann víðari um hetta, og byrjaði spakuliga at undrast á, um hetta var ulvild, ella um landsstýrismaðurin í sam ferðslumálum, Svend Aage Ellefsen, mund: vita av hesum heilt av Eg helt, at hetta var ein øgilig tonnasja at hava liggjandi har, meðan teir í Havnini samráddust og fundadust Oført um tvødur Satt at 1, so dugdi eg illa at fáa og gólvskrubbur hetta sett í perspel ( tøktist hetta mær heldur "nn ikk: lagið - Sum avleiðing av hes K um, helt Meinhard, at best mundi vera at fregnast hjå hann vist av hesum hvussu var vorðið Ikki fatur á nekrum >Ég ringdi so til lands stýrið og spurdi eftir Svend Aage Ellefsen, men har søgdu tey mær, at hann var farin at fylgja líki, so har var ikki annað at gera enn at leggja eini boð til hansara, tá eg fleiri ferðir aftur hevði roynt at fingið fatur á honum,< sigur Meinhard. >Eisini tók eg og ringdi til stjóran á Starndferðsluni, Johan R. Jacobsen, men eisini hann var burturstaddur og ikki at hitta. So har var ikki meira at gera við tað Dúgvan sigldi annars 1 ut, sum lyst var, og kl. 19 var dagurin liðugur, og Dugvan løgd á Strond- um. »Tå vit høvdu lagt skipið, spurdi avgreidslu- maðurin hjá Strandferðsl- uni á Strondum meg um, hvat og hvussu nógv vit høvdu flutt við Dúgvuni hendan dagin, og tá hann sá tølini, helt hann eisini Svend Aage mundi vita av hesum, ella hvussu vera mundi við ti sigur Meinhard tyr, um Kavað oman í bakka Morgunin eftir var hvítt oman í bakka „Hendan fríggjamorg- unin fór eg tíðliga upp sum eg eri vanur. Klokkan var Ikki meira enn gott fimm. Tá eg so hugdi út, sá eg, at tað hevði kavað oman í bakka um nåttina Eg hugsaði beinanvegin lær sjálvum, at tå so var, mundi eisini vera hált i Í mn In Hterðsluni sole10- skuldu fara til í dt VI Havnar kl. 7 og kl. 9.10, ti so var Skålafjørdurin av- greiddur, og tå kundu so vit fara til Gøtu at sigla hina rutuna aftur. Å hend- an hått hevdi nevniliga verðið eitt stórt glopp frá middegi til hálvgun fýra, so pláss skuldi verið fyri, at hesa báðar rutur á hend- tíðindablaðið an hátt kundu sameinast.< At tað veruliga var hált at koyra hendan morgun- in, og at kavin ti var náttúrliga við til at elva fram avgerðina um broyt- ingina, fekk Meinhard Mohr millum annað stað- fest týsmorgunin eftir, tá hann ringdi ul Svend Aage at greiða honum frá sinari søgu um tað, ið hendi: >Tá fortaldi Svend Aage mær nevniliga, at tað vesturi í Sandavági var so hált, at hann ikki kláraði niðaná,< sigur Meinhard Mohr. >Tí er væl eisini upp á sitt pláss at seta spurnartekin við tað, iðlógin sigur um koyring við píkadekkum, tá tað onkuntíð kann vera ikki koyrandi fyri hálku efur 1. mai, tá píkarnir eru bannaðir at hava undir. Eingin ringdi umborð Upprunaliga orðaljóðið í kunngerðini, sum skuldi lesast í útvarpinum, var nógv drúgvari, enn tað, ið kom við, tí útvarpsmaður- in, sum tók ímóti, segði seg ikki kunna lesa alt orðaljóðið, 1ð millum ann- að ljóðaði uppá, at uttan so, at landsstýrið hevði aðrar broytingar, varð eftir vanligu ferðaætlanini hjá Dúgvuni í skálafjarðarrutuni Tað gekst mær so illa at fáa fatur á mønnunum dagin fyri, at eg tók sum givið, at teir fóru at seta seg í samband við meg, eftir at teir helst hoyrdu kunngerðina í útvarpinum annaðhvort kl. 7.30 ella kl. 8. So kundu teir havt ringt meg upp. so broytingar kundu komið í útvarpið longu kl. 9,« sigur Meinhard. siglt FR bu TO: AR Meinhard tók ikki far- telefonina umborð, meðan siglt varð av Toftum til Havnar túrin kl. 7, tí tá var hann upptikin av siglingini og at seta nøkur klokkutøl nidur, um ferðaætlanin skuldi broytast meira hendan dagin, men síðani var hon frá. »Kortini ringdi eingin til mín, uttan samferðslustjórin Finnur Johansen, og Sosialurin ringdi um 10-tidina, meðan vit lógu í Havn. Finnur ringdi fyri at Spyrja, hvussu vit sigldu, og tá eg greiddi hon frá tí, helt hann tað ljóða skila- gott, og so var ikki meira um tað.“ Heldur eingin kom umborð á Dúgvuna Ikki var tað bert gjøgn- um fartelefonina, at teir á Strandferðsluni ella úr landsstýrinum kundu fing- ið fatur á skiparanum og komið á tal við hann. Dúgvan lá nevniliga á Havnini í næstan fýra tim ar — frá kl. 7.40 til 7.50 frå kl. 9.50 til 10.10 og so frå kl. 11.55 til kl. 14.50 áðrenn Meinhard Mohr fekk nakað sum helst at vita frá nøkrum. Einasti, ið var umborð í grindum, 10 møguliga við- komu hesum máli, var myndamaðurin á Sosial- inum, ið kom umborð at taka mynd av skiparanum, tá skipið hevði lagi at í Havn á middegi. Uppsagdur! >Tá klokkan var nakað fyri trý — trý korter til try ella tiggju minuttir í try, komu strandferðslustjórin Jóhan R. Jacobsen og starvsfólkaleiðarin Páll Heinesen umborð á Dúgv- una, eftir at Strandferðslan skilti eg seinni — hevði samráðst við landsstýris- mannin allan morgunin greiðir Meinhard frá. »Frå stjóranum fekk eg tå stutt og greitt at Vila, at eg Var uppsagdur frá hesum sama degi at rokna, og so fekk eg tað eisini skrivligt frá honum, at eg var koyrdur í land.« Hetta var tað, Meinhard eftirhondini var farin at vænta kundi henda, ti lå alt var so stilt, og eingin á nøkrum sinni setti seg í samband við hann, byrjaði hann at órað ilt. »Tøgnin, ið valdaði, gav mær eina kenslu av, at her fór okkurt at verða,< sigur hann. Endin varð so tann, at Meinhard Mohr sat á skiparakamarinum á veg inn aftur á Skálafjørðin, meðan hann pakkaði síni ting saman. Á Strondum fór hann so í land. »Teir kundu komið fram við roknskap- inum fyri Dugvuna!« Spurdur, um hann ætlar sær umborð aftur á Dúgv una, Sigur hann, at tað er í hvussu er ikki upp á tal, fyrrenn ein roknskapur fyri Dúgvuna verður lagdur fram. >Ég haldi, at tað hevpi ikki bilað nakað, um roknskapurin fyri eitt av strandfaraskipunum Dugvuna — fyri eitt år 1990 — vard lagdur fram, tí tað er tað minsta, skatta- borgarin kann krevja,« sigur Meinhard. »Sjålvur læt eg eitt nå eitt uppskot til eina sparnari ferðaætlan inn tann 20. mars 1990, ið hevdi ført vid sær, at einir 110 siglingstimar hjá átta monnum fyri 120 krónur um tíman kundi verið spardir halgi- og mishalgi- dagar, og kanska einir 55.000 litrar av olju við. Samanlagt hevði hetta verið sparingar fyri knappliga 200.000 krónur. Men hesum uppskoti gav eftir øllum at dóma eingin gætur, og hagani hoyrdi eg so einki aftur.< Meinhard Mohr heldur eisini, at grundgevingin fyri at koyra hann í land, var dekan og tunnlig: >Tá skiparin Meinhard Mohr verður skýrdur fyri at gera ferðaætlan av sín- um eintingum, so kenni eg einki annað enn, at tað er so vanligt, at landsstýr- ið ger tað sama,< sigur hann at enda við Sosialin. »Ein skipari å einari ferju tekur altíð eina avgerð sum navigatørur á ringasta stad, so einki forgjørt Skuldi verið í eitt sindur av varsemi ein hákudag, tá vit kenna vidurskiftini á Oyggjarvegnum í hálku og annars vita um aðrar Olukkur, ið eru hendar av ov ringum koyrilikind- um<. hj. Framhald av síðu Í … Øguliga ikki talan um nakra stórvegis beinleiðis sparing, men tað k ann so hava við sær, at minni kann blíva goldið út frá tí almenna arbeiðsloysi Ein nevnd umboðani fakfeløgini, sum talan er um, hevði fund seinna- parun í gjár og skuldi so hava fund við landsstýrið í gjárkvaldið. vegna Vil ikki vera partur í politiskum spæli Hartvig Hansen, formað ur í Starvsmannafelag- num hevur onga vw merking sum so. Men spurdur um sína per sónligu hugsan sína um hetta ú landsstyr ISINS Sigur hann - Hetta sjálvandi kallast fyri eitt slag av kann lønarnidurskurdi gjøgn- um bakdyrnar, hóast tal an ikki er um at broyta lønartalvuna sum so. Sjålvandi er heldur ikki talan um eina verandi skipan. Kortini haldi eg hetta vera eitt logið útspæl. Sparingarnar eru so smáar, so eg dugi ikki at síggja, at nakað er vunnið við ti. -Eg ivist eisini í, um talan her er um, at ein skal verða brúktur í einum politiskum spæli í Tinganesi fyri at fáa eina ella aðra kabalu at ganga upp Stovnsleiðararnir Hartvig Hansen sigur at enda, at Starvsmanna- felagið hevur ongantíð sett fólk í arbeiði ella sagt teimum upp. Tað eru stovnarleiðarar saman við landsstýrinum, sum gera hetta. Eg meini ikki, at tey hava rætt til at seta fleiri fólk í almenn størv, enn brúk er fyri. Eru ov nógv fólk í al- mennum størvum so eig- ur at verða hugt eftir, um stovnsleiðararnir eru teirra uppgávu vaksnir. Starvsmannafelagið gongur annars ikki inn fyri at hava eina fyris- iting, sum skal verða hægri enn neyðugt. Okk- ara uppgáva er at taka sær av áhugamálunum hjá teimum, sum landsstýrið hevur sett í starv. -Verður uppskotið frá landsstýrinum víst aft- ur? -Livst so spyrst. jan