týsdagur 16. juni 1992síða 21

3 HE DSE Nr. 111 — 16. juni 1992 tidindabladid sasialurin Stemmningur Úr einum kirkjugarði Síðan 1926 eru 512 fólk grivin í kirkjugarðinum á Glyvrum, ein garður, sum í dag telist millum teir vakrastu í landinum "Hetta er ein fantasuskur kirkjugarður tit eiga," segði eg við gravaran í kirkjugarðinum á Glyv- rum, Niels Juel Nielsen. Sekund seinni hugsaði eg um eg hevði sagt ovnógv, ein kirkjugarður verður vanliga bundin saman við sorg og annað tungt sinnislag, hann kann ikki vera fantastiskur. Tað sum eg meinti var at kirkju- garðurin var vakur. Og gravarin tók míni orð sum eina viðurkenning av han- sara grónu fingrum. Broyting er hend við kirkjugarðum í Føroyum, tú sært sjáldan longur kirkjugarðar, ið meir minna um eitt ruskpláss, har gult, félnað ósligið græs, rekst saman við lit- farnum kransum og hvít- um marmordúgvum á haltandi krossum. Før- oyingurin fyrr legði ikki sama í plássið, sum skuldi goyma jørdisku leivdirnar till tann eina dag, tå gravirnar opna seg. I dag er broyting hend og hóast teimum fægstu dáma deyðan, so fríðka avvar- andi um seinasta hvíld- arstaðið. Sosialurin vitjaði kirkju- garðin á Glyvrum seinasta hósdag, og tað fyrsta blaðmaðurin rendi seg í vóru tveir gravsteinar við sínum egna navni "Jústinus" skrivað á. So veit eg hvussu navnið sær út á einum gravsteini, um eg fái ein. Og meðan eg hyggi efur gravsteinum, kemur gravarin Niels Juel Nielsen framvid og tað visti seg, hóast eg ong- antíð hevði hitt mann-in fyrr, at vit vóru skyld- menn. Pápi hansara og abbin eg eiti eftur vóru syskinabørn. Vidkadur Niels Juel Nielsen hevur verid gravari sidan 1978 og hann hevur røkt kirkju- gardin sidan 1984. —Hetta er eitt passaligt arbeiði hjá einum eldri manni og tá kommunan vildi hava ein mann at røkja kirkjugarðin, tók eg av. Her er nógv at takast við. Umframt at røkja tær gravir, sum avvarandi ikki taka sær av, skal eg eisini sláa grasið og kirkjugarð- urin er víður. Hann er víðkaður tríggjar ferðir, sigur Niels Juel Nielsen. --Tað eru eisini av- varandi, sum heita á meg um at rgkja gravir og tað geri eg fegin, og eru tað gravir, sum ikki verða røktar, so taki eg mær av hesum eisini, sigur Niels Juel Nielsen. Skipapresturin Presturin sum syrgdi fyri at Glyvra kirkja varð bygd og kirkjugarður lagdur um hana var danin K.V. Nielsen. Hann var prestur í Føroyum i drúgva tid, frå 1907-14 í Norðstreym og frå 1917- 27 å Nesi. Hann hevur so ikki verið í Føroyum undir fyrra heimsbardaga. K.V Nilesen var ein virkin maður og undir hansara tænastu í Eystur- oynni, tå var hendan eitt prestagjald, vórðu bygdar fleiri kirkjur, á Selatrað, við Gjógv, á Skála og á Glyvrum. K.V. Nielsen hevði eis- ini áhuga fyri vinnulív- inum og tá hann fór frá sum prestur, fór hann undir reidaravirksemi, hann átti íkki færri enn try stórri skip. Hann ætlaði at seta seg niður beint innan- fyri kirkjuna á Glyvrum, og reka sítt reiðaravirk- semi haðan, men so vóru boð eftir honum úr erva. Kirkjufólkið á Glyvrum Síða 21 var honum takksamt og reistu ein stóran gravstein. Ein seldfirðingur tann fyrsti Fyrsta líkið, sum varð grivið í kirkjugarðinum á Glyvrum varð grivið í 1926. Hetta var ein søld- firðingur. Aftaná hann eru 511 fólk grivin í kirkju- garðinum. --Áðrenn kirkjugarðin vórðu fólk her í sóknini grivin á Nesi. Vit hava eisini líkhellu niðri í fjøruni, fólk vórðu ofta flutt við báti, sigur Niels Juel Nielsen. Í dag er rúmligt í kirkjugarðinum á Glyvr- Tær báðar Mary og Eydbjørg fridka um Hansen um, har er reitt upp til mong år framyvir, um ikki okkurt heilt årvarsligt skuldi hent í Runavík. Kirkjugarðurin er eitt prýði fyri kommununa og er eina vitjan verdur, um ein vil vitja sínar røtur ella bert hyggja efur góðum urtagarðsverki. Niels Juel Nielsen leggur stórt arbeiði í kirkjugarðin á Glyvr- um Eftir Jústinus Eidesgaard Myndir Kalmar Lindenskov Í turkinum herfyri var neyðugt at stoyta vatn á gravirnar