hósdagur 25. juni 1992síða 6

Síða 6 Aki Andreassen, studentur: Pallurin rapaði Latið okkum skapa okkara samfelag út frá okkara egnu vidurskiftum heldur enn at apa okkum eftir óðrum ndreass k y € ni Jandi ( l ur forpalli. Men sum tíðin 'kk og heimsmyndir vil da tr ad i IK n hardligur. Onkur åskodarunum ávaraði móti hesum harðliga gangi, men ongin lurtaði, og áðrenn nakar varnaðis rapaði forpallurin og leikurin, sum så út til at vera av bestu dygd, var nú eitt inferno av sStøvi, neyðarrópum og ótta Leiktjaldið fór frá, og veruleikin stóð uppi yvir tí niðurrapaða pallinum við kravi um afturgjald- ingar!!!« Aki fanst hardliga at teimum ráðandi, sum hann helt >sluppu sær til rýmingar í góðari tíð, og royna nú á síðupallinum at mynda ein demokratiskan samfelagsleik, men dygdin er vánalig og útsýnið yvir tann rapaða forpallin talar fyri seg<. Arsins ulka Tað vóru studentar úr Hoydølum, sum vóru UKKara føroyska demokratiið fekk eitt ålvarsligt bakkast, tå årsins ulka« ikki vildi kennast vid ónvgdina vid enn ema vitleysa ætlar Krimileikurin á Parnass mum er helst bert byrjan ul cina rød av slíkum. har teir sum leikaðu harðast í á forpallinum mugu kennast við síni mistøk. Nei, politiski bøurin má pløgast av nýggjum. Feil heysungin hevur longu kostað ov nógv<. Mugu fáa javnvág í Áki mælti til at vit framyvir lata vera við at apa okkum eftir øðrum, og heldur vilja kennast við okkum sjálvi og teir møguleikar, vit hava: >Framtíðarvónirnar og ætlanirnar mugu skapast út frá okkara egnu viðurskiftum, vit mugu hava javnvág í samfelags- vektini har vit hava okkara egna, tað sum vit hava kært og okkara stoltleika ødrumegin, og tað sum vit kunnu læra av hinumegin (...) vit hava okkum sjálvi at arbeiða útfrá og onki annad«. Jógvan Jespersen, pisurødari: Missið ikki álitið á eina framtid í Føroyum Tað er stórri orsøk enn nakrantíð til at standa saman um okkara mál og okkara mentan Jógvan Jespersen kom fyrst inn á mistøkini farnu 10 árini, og tær fylgjur tey hava fyri ungfólk í dag. Men hann helt onga orsøk vera til at geva skarvin yvir, og mælti il samanhald um teuy virdi, vit eiga i felag. Hann segði: Vit hoyra um ungfólk, sum leita sær burtur í onn- ur lond við teirri grund- geving, at tey hverki kunnu fáa arbeiði ella eitt útbúgvingartilboð í Fer- oyum. Vit hoyra ung sum siga, at tey hava ongar vónir um eina framtíð í Feroyum, og tí fara tey burtur at royna eydnuna aðrastaðni. Hetta er tað ringasta, sum kann henda einum samfelag, tí tað er ung- dómurin, sum skal bera samfelagið víðari. Tí er av- gerandi, at tit, sum í dag skulu taka steðu til eitt nýtt skeið á tykkara lívs- leið, ikki missa álitið á, at hetta samfelag hevur eina framtíð, og at tit við góð- um treysti búgva tykkum til at virka í hesum sam- felagnum. Tað er helst ringt hjá tykkum at gera av, hverja leið tit skulu ganga innan útbúgving ella arbeiði, tí tað er torført at meta um, hvussu okkara samfelag verður um nøkur år. Vit eru i eini tid, har broyting- arnar henda við stórari ferð. Tey stóru londini rund- an um okkum halda, at tey ikki eru nóg stór til tess at kunna varðveita ta vælferð, sum tey hava. Tí leita tey saman í eina risa- stóra búskaparliga og po- litiska eind. Fyritreytir- nar broytast nógv í lond- unum rundan um okkum í hesum árum. Og tá vit lurta eftir grundgevingunum fyri hesi gongdini, mugu vit spyrja: Hvar enda vit í hesi gongdini, vit, sum eru so fá í hesum lítla landinum mitt úti í At- lantshavinum. Og onkur spyr kanska víðari: Er nekur grund til at vera verandi her, sum útlitini eru. Vit eru í einum djúp- um búskaparligum aldu- dali, fiskurin er minkaður, o.s.fr. — og sjálvt veðrið fílast vit á ein stóran part av árinum. Men sjálvsagt hava vit eina framtíð her, tí vit hava eitt tilknýti til júst hetta staðið. Vit hava eitt mál og eina mentan, sum knýtir okkum júst til hetta landið. Og hesi virð- ini er tað helst sterri grund til enn nakrantíð at verja í dag. Gongdin í eðrum pørt- um av Europa vísir, at tjóðskapin kanst tú ikki kveistra til viks, í hvussu so er ikki í longri tíð. Segan hevur víst okk- um, at samfelagsgongdin er í bylgjum. Tað eru tíð- arskeið, tá tað er fram- burður og vekstur, og tað eru tíðarskeið, tá samfel- agið er fyri bakkøstum. Tí er avgerandi, at tit, sum skulu velja tykkum eina útbúgving og fyrireika tykkum til eitt lívsstarv, hava eina trúgv uppá, at gongdin vendir og at okk- ara samfelag hevur eina góða framtíð. Mong av tykkum fara helst burtur í onnur lond at fáa tykkum útbúgving, ella at virka á annan hátt, og tað er eisini gott at síggja heimin uttan fyri okkara egna, men sum oft- ast kemur trongdin at venda aftur til returnar fyrr ella seinni. Tær allar flestu hægru útbúgvingarnar noyðast vit uttanlands at taka, og ofta verður sagt, at tað er óheppið, tí meguleikarnir fyri at skipa útbúgvingina til tervin hjá júst okkara samfelag er avmarkaður. Nr. 118 — 25. juni 1992 Men tá tað nú einaferð ikki kann vera eðrvísi, so ber eisini til at síggja fyri- munirnar. Vit hava megu- leika fyri at troyta út- búgvingarskipanr í fleiri londum, og tað eigur at vera ein stórur fyrimunur, ein fyrimunur, sum vit tí- verri ikki hava troytt í nóg stóran mun higartil. Í summum grannalond- um verður tosað um, at alt fólkið má útbúgvast betri, um londini skulu klára at varðveita tey góðu lívs- korini. Vit eru ikki nakað undantak í so máta. Tann teki peningurin í okkara samfelag er minkaður nógv tey seinastu árini, og øll mugu góðtaka skerj- ingar, men umráðandi er at ansa eftir, at vit ikki skerja undirvísingarverk- ið so nógv, at útbúgvingin í samfelagnum versnar. Hetta mugu tey, sum skipa fyri leggaj sær í geyma, og vit eiga ikki at lata fólk fara av landinum til útbúgvingar, sum vit kunnu geva teimum í Fer- oyum. Tað er eitt vælútbúgvið fólk, vit kunnu byggja framtíðina á, og nógv demir eru um, at útbúgv- >