hósdagur 16. juli 1992síða 2

pre i æt gyde Rætt til framtidina AVGERD Noregs um at taka upp aftur avmarkaða veiðu av sildreka hevur ikki bara lopið ødi í ymsu friðingar- og umhvørvisverndarfelagsskapirnar og tey lond, eitt nú USA, Bretland, Holland og onnur, sum altíð eru millum tey fyrstu at leypa á leistum fyri hesum felags- skapum, men so sanniliga eisini í EEC- samgonguni sum so. ILT er at siga, hvussu tvørt hetta kemur norðmonnum fyri, nú samráðast skal um norskan EEC-limaskap, men helst man almenni norski EEC-hugurin vera kólin- aður nakað HÓAST allan hugsandi samhuga føroy- inga við sildrekanum, sum vit sjálvir ikki eiga nevnivert av, kunnu vit ikki annað enn vera norð monnum takksamir fyri greiðu stoðu teirra í hvalamálinum - at teir ikki longur lata sær lynda hopisleys og ikk! visindaliga grundað diktat uttan eftir, um hvussu teir skulu umsita veiðu- æg: Ábyrgðarbísðstjóri: Jan Miller Blaðfólk: Randi Jacobsen - Tórfinn Smith Útgevari: PI Sonislurin Bústaður: Argjavegi 28 Postsdresss. Postsmagu 76 Fyritaksstjóri: Krisjan Dahl Ljósmyndari: Kaknar Lindenskov Hilmar Jan Hansen - Uppseting: Pit Sosielurin Argjum 118 Tórshanm Jostims Eidesgaard Prent: Pit Pressen 1981 Tsiefon: 11820 Telefax: Bit. forar stovnar i egnum sjógvi. IKKI tí, norðmenn hava eins og vit ikki verið heimsmeistarar í so máta, men kortini umsítið livandi sjótilfeingi teirra munandi betri, enn eitthvort EEC-land ella annað mótmælandi. Enn er vón fyri brukiligum fiskivinnurakstri í stóra norska sjógkinum, meðan vónirnar í so máta, og av egnum ávum, bara eru minkandi hjá ødrum, fyrst og fremst takkað verið teirra egnu ídnaðardálking og síðani einum fullkomiliga høpisleysum fiskivinnupoli- tikki. EINKI er at ivast i, at umhvørvisverndar- felagsskapirnir eiga heiður uppibornan fyri mong heppin tiltok, men lata hesir sær einki siga, tá fulldygg vísindalig prógv eru til taks, tá um ræður skilagóða nýtslu av tí, vit eru sett á jørðina at um- sita, hava vit, sum av jørdini og havinum liva, ikki annað val, enn at venda teimum bakið NÆST er so at spyrja, um vit ikki kunnu liva eitt nú grindina fyriuttan. Svarini eru helst ymisk. Munandi verri er sum for oyingur at liva uttan higartil sjålvsagda rætt okkara til sjálvir at nýta og hava ábyrgd av egna tilfeingi okkara. Eins og onnur fólk vita heldur ikki vit, nær grindin kanska aftur gerst álitið — nær vit kanska aftur av neyð mugu reika um havið at leita eftir henni fyri yvirhøvur at ana í hesum landi. HEIMSINS reinasta havi, ti føroyska, plaga vit at reypa av, men so hvort hetta sølkast meira og meira av Stórídnaðinum uttan um okkum, sum umhvørvisfelags- skapir tykjast heilt at gloyma, tå halur ella grind er í eygsjón, minka eisini okkara sjálvbjargnismeguleikar, og hesar kunnu vit á ongan hátt verða við til at skerja — ella taka frá okkara eftirkomarum, sum fáa so ríviligt av oðrum at gera gott aftur GRINDIN fyri okkum snýr seg minni um dogurðan í morgin enn um rættin til fram- tíðina HÓAST umhvørvisverndarfelagsskapir- nir mangan skjóta við síðuna av málin- um, meira við letuvinningi fyri eyga, rokkin við misnýtslu og fólksins góðsku og útspekuleraðari villleiðing, er starv teirra skilabestu partur av strembanin hjá okkum eftir einum betri umhvørvi - einum betri heimi. Men klaps skulu teir hava - og tað dyggiliga - fara teir so skeivir av málinum, at bara tað sum gevur pengar, og tað nógvar, skal liggja fremst í huganum. MANGT skilagott var viðtikið umhvørv- inum at frama á stóra umhvørvisfundin- um í Rio - mangt beinleiðis eftir uppskoti og trýsti frá slíkum felagsskapum og politikarum, sum standa slíkum nær. Tó einki um eitt nú tað dálkingarhóttað hav, fremstu "kelidyr” teirra foðast, liva og doyggja í. HER ruggar ikki rætt í eygum før- oyinga og nú heldur íkki í eygum norðmanna og íslendinga, og tá so er, hava vit ikki bara eina heimapolit- iska skyldu til at tala at, men sanniliga skyldu mótvegis altjóðasamfelagnum til á hægsa politiska stoði at siga okkara vælgrundaðu hjartans meining um hesi viðurskifti. ALT Føroya fok! stóð aftan fyri løgmann, tå harðast leikadi á í grindamålinum hjá okkum. Eins stinnir stuðla norðmenn teirra stjórnarleiðara í sildrekamálinum og spennandi verður at síggja hvussu leikur fer pin Kreppukabarettin Avdúkar hæði eitt og annað Jið Skálkabrosi Mong eru evnini á skránni í Kreppukabarett- int, ið verður framførd í Havn um vikuskiftið Leygardagin og sunnudag- in kunnu havnarfólk eins og fleiri onnur aðrastaðni kring landið hava kunnað tað, fara at hyggja at Kreppu- kabarettini. Báðar dagarnar kl. 17 verður hon framførd í Læraraskulahøllini. Kabarettin hevur nu ferd- ast kring landið, og aftan á framtørslumar í Havn er ætlanin at enda vid fram- førslu å Oyrarbakka. Ikki kann heldur sigast annað, enn at tað er ein sera fjølbroytt framførslan, id er á skránni hjá Skålabrosi, ið kabarett-bólkurin = kallar seg. Eitt sindur av hverjum >Vit royna at hava eitt sindur av hverjum við, og vit koma við ikki so fáum avdúkingum av ymsum slagi,< sigur Jákup Veyhe, ið er ein av leikarunum. »At ein hin nýggjasta handils- fyrttøkan her á landi er av slíkum slagi, at hon skal royna at selja sum minst, er eisini nakað, vit hava við.< Hann leggur aftrat, at eitt tað mest upplagda í hesum døgum er at fáa onkran stuttleika burtur úr teimum stóru trupulleikum, síðstu sosialistarnir nú eru í, sum hann málber seg. >Men tað er ikki alt,« leggur Kristianna Winther Poulsen aftrat. »Vit koma eisini vid so mikið umfat- andi avdúkingum, sum eitt nú, hvor tað er, ið hevur skuldina av kreppuni. Áðr- enn framførsluna siga vit ikki, hvør tað er, men vit fara at avdúka, at tað er ein heilt stætt, ið má taka hesa ábyrgd á sínar herðar.< Sum heild er tað kreppan, ið er afturvendandi gjøgn- um Kreppukabarettina, og roynir Skálkabros at fáa fólk at síggja kreppuna við øðrum eygum: >Vit vilja heldur hava, at fólk flenna eitt sindur at kreppuni, enn at tey bara seta seg niður at gráta um hana,< sigur Mar- itaDalsgaard. Pallvandir leikarar Felags fyri allar leikar- arnar, 10 eru við í kabarettini er, at teir hava verið við til at spælt kabarett áður — øll hava tey eitt nú verið við í sidavandu ólavssgkukaba- rettini, eins og flestøll eisini havaspælt sjónleik, og ti eru sera pallvand. Hetta átti at borga fyri ein- ari ávísari dygd, og at um 900 fólk kring alt landið nú hava sæð kabarettina í til- samans 12 framførslum, tal- ar eisini sítt greiða mál. At tey nú leggja leiðina til Havnar, verður eisini gjørt í teirri vón, at gjørligt er at fylla hølini har. »Lærara- skulahøllin hevur pláss fyri um 300 fólkum, og okkara vón er, at mong koma higar at hava eina hugnaliga og Stuttliga løtu saman við okk- um í besta kabarett-hyri,« siga kabarettlcikaramir. Aðrenn prátið endar, lyfta tey lokið eitt lítið sindur av Fimm av teimum seks leikarunum, ið eru við í K reppukabarettini. Aftast frá vinstru: Suni Danielsen, Kristianna Winther Poulsen og Marita Dals gaard. Fremst situr Unn Paturs- son, og væl goymdur mitt i rúgvuni sæst Jákup Veyhe. Sjúrður Skaale vantar á myndini. enn einari heilt sjáldsamari og forkunnugari avdúking: »Fiskur er ikki fiskur, men eitt skálkaskjól fyri nókrum heilt øðrum. Og hvat fiskur veruliga er, fara vit eisini at avduka…« hj.