leygardagur 18. juli 1992síða 2

| Grindina L aftur í útvarpið LANGT síðani man vera, at vit hava verið so vælsignað við grind sum seinastu dagarnar — heilar fýra ein og sama dag. SPELL bert, at vit ikki longur fá útvarpið til hjálpar, so flest møguligir feroyingar kunnu fáa lut í hesum ríka fongi. Or- søkin til, at grindafråbodanir i síni tid vórðu stødgadar í út- varpinum, var sjálvsagt, at truplari skuldi vera hjá ivasom- um fremmandafólkum at gera sær dælt við hesum "foroyska svinarinum" við útspilling, boykottum og tað, sum verri var móti ollum sum føroyskt er, fyri eyga. MEN i dag, nú dråpini vissuliga eru batnað munandi og fólkið alt greiðari um, hvat vánalig viðferð og upptøka av grind hevur at týða fyri grinda- andstødingar og harvið fram- tíðar frið okkara til at nýta hesa gåvu skilagott, er tað helst iva- samt, um vit longur hava nak- að at vinna við at krógva nakað — eitt nú at sýta grindafráboð- anum í okkara góða útvarpi. Tað ringasta, sum kann henda í sambandi við grind er, at hon ikki verður væl og virðiliga upp- tikin, og tá er skommin vís. BYGDIR okkara liggja eisini so Gjavnt fyri til grind, at reglan einsamellum ikki at halda til, tå nóg mikið er til í ávísum eki, dugir lítið hjá fólki, har eingin grind hevur verið, fæst rakstur ikki á meguliga grind á hval- vág, har trot er á grind. VIT mugu ásanna, at grundar- lagið undir góða gamla grinda- bytinum til ávís eki er broytt munandi við frálíka ferðasam- bandinum og at tað, sum ræð- ur um fyrst og fremst eftir eitt Ó- skammiligt dráp má vera at fáa fongin til høldar, nærum líka- mikid av hvørjum. HESIN spurningur var eisini tann einasti, skilagóði grinda- formaðurin í Kvívík var eitt sindur ivasamur í, tá hann í út- varpinum varð spurdur um, hvussu gekst við stóru grindini í Leynum fyrrakvøldid, men vónaði so inniliga, at alt fór at verða væl og virdiliga upptikið. OKKARA met í alheimshøpi eru kanska eins nógv vánalig sum góð, og heldur íkki í grindadrápi munnu vit vera heimsmeistarar, hóast stórar batar. Men gongur framá sum higartil, kundi hent, at týdning- armesti parturin av tí, andstoð- ingarnir hanga seg í, kann fara at verða, at grindin verður nýtt sum søluvøra og hartil dyr, hóast pástandir okkara um, at so er ikki. EISINI hesum eiga vit at taka okkum av í álvara. Sjálvsagt er tað ómaksleyst og forkunnugt at fara í handilin at keypa sær eitt kók, tá vit munga mest, men við best møguligum upp- lysingum i loftmidlum okkara um grind kundi tørvurin å hes- um "loyvda lógarbroti" verið minkaður munandi — kanska fyribeindur. Jákup Lindenskov, lógtingsmaður um sjúkrahúsmálið: Panikkloysn ar sjúklingurin rindar prisin, og sum landsstýrið og fíggjar- akup Lindenskov, løg- ungsmadur, yndin eiga sin stóra part av ábyrgdini av sum herfyri -Hevdi tað hjålpt upp á tað kom fram, at 111 fólk setti sin stuðul til sam- gonguna í veð í samband við tær mongu uppsagnir- nar á landssjúkrahúsinum, er als ikki nøgdur vid ta lc ysn, sum lands Ssty rið nú er komið til. Hann hevur tó ikki enn tikid stødu til, um hann framhaldandi vil IKK støduna, um eg tók meg aftur, gjørdi eg tað sjålv- andi beinanvegin. Men lat landsstýrið nú fáa arbeiðs- frið til á ólavsgku. Tá fái eg at síggja hvussu verður við mínum suðlium til landsstýrissamgonguna, sigur Jákup Lindenskov Saman við Jóannesi Dalsgaard gjørdi Jåkuj Lindenskov vart vid seg tå skuldi sigast úr starvi á landssjúkrahúsinum. Jákup Lindenskov sigur, at hetta var serliga av trimum or- søkum. -At vit á ongan hátt kundu góðtaka, at skerjing- in fór at ganga út yvir dagligu røktina á sjúkra húsinum, tí tað ger long tann niðurskurðurin, sun varð framdur fyri tveimum skert, at tað er í ávísum fórum undir lágmark, og at úrsliuð av hesum skerjing um er, at sjúklingurin rind ar prísin. Hann heldur tað vera torført at fåa eygað á samfelagssparingina við skerjingunum. Skótahúsið KAMBUR við upp til 60 luttakarum Skúlar, barnagarðar, felag og onnur, sum vilja leiga húsini, kunnu venda sær til skrivstovuna, tlf. 11075. Á SFR ET - Nig — I FØROYUM NÝ Tlf. 11075 - Hoydalsvegur 6 V/ Postbox 1080 á Kambsdali Húsini eru væl útgjerd og vælegnað til legur og skeið KFUM-SKÓTARNIR - 110 Tórshavn árum síðani -At vit ikki kundu standa aftanfyri ein politikk, sum miðvíst minkar um røktina á m.g. sinnissjúkradeildun- um, soleiðis at viðurskift- ini skjótt liggja niðanfyri lágmarkið í hinum norður- londunum -Og at vit ikki góðtóku, at 111 fólk vórðu uppsøgd kalt og kyniskt, tí kalt kríggj tóktist at vera mill- um umsitingina og lands- stýrið. Lítil sparing Jákup Lndenskov sigur, landssjúkrahúsið er frammanundan so bein- vera prinstppir sum her ræður um, me DD Cru I dyr fyri tey ] nu hava fingid Sp arki0 H, verð; R t , Hesi verda nu noydd til at til tær mongu uppsagi lei r Stuðul tå 3 ta SÆr Stout (i UuDDI 7 r he h ; i eldur ikki til halds úr øðrum almennum ða rakst 7 am ða raksturin upp á kassa, sigur Jákup Linden HA i : millionir, sigur Jákup Skov Linden Ha Lindenskov. Hann leggur Panikkl aftrat, at vit skulu eisini anikkioysn hava í huga, at meginpart- Jákup Lindenskov kallar loysnina, sum landsstýrið nú er komið til fyri panikk- loysn. -Vit trysta landssjúkra- husid ut um alt mark, ístaðin fyri í álvara at hyggja eftir, hvussu vit á skilabestan hátt kunnu reka samlaða sjúkrahús- verkið. Hesar sjey milli- Gnirnar, sum nú vænta í, standa á ongan hátt í mun urin av teimum 210 milli- ónunum verða goldnar úr ríkiskassanum. -Tað er møguligt, at sjúkrahúsleiðslan hevur eina ávísa skyld í støduni sum er, men vit koma ikki uttanum, at bæði fíggjar- nevndin og landsstýrið hava sína stóru ábyrgd av tí dráli, sum nú kostaði nógv fleiri uppsagnir enn neyðugt hevði verið, um Jákup Linde nskov løgtingsmadur, er al ikki nøgdur vid ta fossa landsstýrið kom til ynski um eykajáttanini beinanvegin varð tikið í álvara, sigur Jákup Linden- skov. tór.-