týsdagur 11. august 1992síða 8

tíðindablaðið Br Konsertummæli: Nr. 149 — 11. august 1992 Sum eitt hav uttan vatn Høgt stóði á konsert í Runavík leygarkvøldid Heitið á hesum ummæli kann fyri mong tykjast legið, måtsigandi og burt- urvið. Og leggur ein aftrat: >Sum eitt træ utt- * % an greinar«, er ørskapurin fullkomin, ti hetta ber als ikki til! Men júst saleiðis er steðan hjá mongum menn- iskjum, ið leit, — leita eftir onkrum at halda seg til. Onkrum, ið ikki fer ella slítist við tíðini, ella sum kann geva teimum trygg- leika'og frið í sál. Fyri líkasum at peika á, at eitt/ein er, ið heldur í ollum forum, varð skipað fyri gospelkonsert í Runa- vík leygarkveldið. Orðini omanfyri eru tí ikki tikin úr tómum heimi, men vórðu fyrst framborin í vitnisburði, síðani í sangi: Ongum nýttist ti at vera í iva um, at gekk ein og leit- aði eftir nakrari meining við túrinum — ein kendi seg sum eitt hav uttan vatn og eitt træ uttan greinar — ja, so var ein komin å rætta stadid. Gospel merkir ju gleði- boðskapur, eg tað var hes- in sæli bedskapurin sum frelsur, ið tónaði út yvir fullsettu Itréttarhøllina hetta kveldið. Kallið ljóð- aði eisini um, at einasti vegurin til ævigt lív var Jesus. Ti hóast dimm skjýggj eru á luftini, og myrkur er so langt eygað sær, so er kortini ein »glot- ti fyri framman«. SUB Stórur áhugi var fyri konsertini, eisini millum tey yngru Myndir Jens C. Vang Vóru fólk komin saman at heyra tómt tos, larm og innihaldsleysar sangir, kundu tey fara aðra stað- ir. Hetta kveldið var tað Jesunavnið, ið lá fremst — bæði hjá sangarum og tón- leikarum. Føroyskur gospel- tónleikur Ég standi ikki her og syngi bert til stuttleika Heldur ikki ti at blødin siga, at eg dugi væl at yngja. Nei, eg standi her, ti at eg vil boða Jesus fyri tykkum i og við sangi mínum st á skránni var Elisa og hennara menn; ið framferd vakrar, sigandi og yndisligar sangir, har tú avgjert sat við eini ken slu av, at hon veruliga meinti tad, hon sang, og kundi standa inni fyri ti. Henni å baki kom so nýggja skotid á »talentlid- num«, Regin Guttesen, id sang nakrar av egnu sang- um sinum, eins og hann, og ljómlið hansara, rættu- liga sluppu at lufta sær, tá teir á ein sera professio- nellan hátt handféru ljóð- for síni, og rættiliga vístu, hvussu feroyskur gospel- tónleikur eigur at ljóða. Linda, Vanja og Lydia skuldu taka um endan. Og væl varð tikið. Allar hava tær reddir, ið spenna víða, eru tekniskt góðar, og síðst, men ikki minst, har- monra saman til tað ótrú- liga. Her må kortini siter- ast ur Sosialinum, tå har so rámandi verður sagt, at hesar „helst eru tað besta, føroyskur gospeltónleikur Framhald á síðu 9