týsdagur 28. juli 1992síða 12

sær Tær tríggjar frå vinstru Linda, Vanja og Lydia — vóru tað besta á fjølbr tiðindablaðið oyttu gospelkonsertini í Gundadalshóllini í Havn sunnukveldið. Triggjar frálíkar røddir „ið spenna sera vítt, umframt at tær harmonera so væl saman, at tað í lotum fer kalt niður eftir rygginum. Hetta er foroyski gospeltoppurin í dag — eingin ivi um tað! Olavsøkuupphiting vid gospeltónleiki Mynd: Hilmar Jan Hóast talan kanska var um misjavna dygd á ti, framført varð i Gundadalshøllini sunnukvøldid, so mundu tey uppmøttu — so ymisk tey mundu vera — fáa nakað, ið svaraði til teirra tónleikarliga áhuga. Men ljóðblandingin var alt ov vánalig Í ólavsskumeldrinum, sum plagar at vera fyltur við ikki minst tónleiki, varð tað gospeltónleikunn, ið tók fyrstu tøkini. Sunnukveldið heyði E.N. Europe Booking kallað til gospelkonsert í Gundadals- hollini, har fleiri meira og minni kend nøvn vóru á skránni. Sum vera man, tå skift verður millum solistar, kór og bólkar við tveimum ella trimum sangarum, kann talan gerast um rættiliga misjavna dygd, og so varð eisini á hest konsertini. Í fleiri fórum var ljóð- blandingin beinleiðis vána- lig — serliga hjá Elim-kór- inum og Sveini Askildsen og fyri ein part eisini hjá Elisu & Co. Toppurin innan gospel Tað var ikki fyrr enn tær triggjar — Vanja, Linda og Lydia — komu å pallin, at konsertin rættiliga nåddi å eitt hægri stødi. Røddirnar eru í toppi. og framførslan Elisa & Co. settu rættiliga gongd í åh« livir rættiliga við í tí, hon framforir. og áhoyrarnar at gera yrararnar. Elisa tað fær hor Mynd: Hilmar Jan reint var so gjøgnumdyrkad pro- fessioncll, at tå helst at tað kundi ikki passa. Sangirnir vóru fyri cin stóran part krevjandi, og tær triggjar sluppu at spenna seg ut frå teimum djúpastu til teir hægstu tónarnar. Helst tað besta, føroyskur gospeltónleikur hevur havt at bjóða uppá í áravís. Sum ertykisteinki atkoma upp á síðuna av teirra sangi og tónleiki, ið hesaferð varð merktur av, at »svenski« Jan Zachariassen var við. Hann fýrdi m.a. eina bass- solo av, ið kundi fingið sjålvt Abraham Laboricl at pakka saman... At Fridbjørg Jensen var næsta navnið á pallinum, kundi verið eitt sindur hepnari, tí her var so stórur munur á stílinum, at betur hevði verið, um hon slapp framat heldur fyrri — kanska fyrst ella næst. Kórið kom ikki fram 1jOia GITEGT- Nr. 141 — 28. juli 1992 kiksarin var sum sagt Elim- kórið, ið als onga fyllu fekk í sangin, av ti at kórið sjálvt var alt ov aftarlaga í ljóð- myndini, samstundis sum solistarnir eisini hoyrdust ov illa vidhvørt. Konsertin byrjaði annars við Sveini Askildsen, ið sang nakrar sangir av út- gávu hansara. Talan var um tónleik á bandi, meðan sangurin var »go' nok<. Tó mundi júst hetta forða fyri. at hansara framførsla slerdi igjøgnum. Ikki fyrrenn hann sang sangin ul konu sína »Min elskaða< — var fólkið rætuliga við, og runt um í høllini sóust por hyggja djuptinn íeyguni áhvgrjum ødrum, meðan tey sungu vid í niðurlagnum. Eitt sindur óvanligt á eini gospelkonsert — men so av- gjørt í lagi. Gospeltónleikur kann jú vera annað enn andaligar trasur upp i sam- an. Elisa setti gongd á Kortini var tað ikki fyrr enn Elisa & Co. komu á pallin, atrætulig gongd kom iåhovrarnar. Hon hevur ser- lig evni at fáa fólk at røra á sær. klappa eitt sindur og annar; hava áhuga fyri ti, ið fer fr á pallinum, og við gomln og nýggjari slag- arum — soleiðis målbar hon segsjáiv — lyftu hon konsert- ina upp so mikið, at hon var bugvin at taka ímóti framm- an fyri nevndu toppsangar- unum úr Filadelfia. Jú, jú. Stórt betur ólav- søkuupphiting fær ein ikki, enn eina góða gopslekons- ert. Og sum heild má sigast, at við sínum hálvafjórða tíma við fjølbroyttum fram- førslum, var konsertin sunnukveldið ein slík. hj. Song Lítið er til av pornografi á føroyskum. Hetta er stórur saknur, sum vit vónandi fáa bøtt um, áðrenn langt um líður. Men ikki er sørt, at royndir hava verið gjørdar. Yndisliga pornografiskur er Hans Andrias, tá hann yrkir "Drívur dogg um dekka grund..." Og Rasmus Effersøe yrkir um raskar føroyingar í gomlum døg- um, um hvussu "roysni og brøgd at gera teimum á hjarta lá". Og hann ynskir, at "leingi skal liva hans minni í søgu so væl sum í song". Hvørji songarbrøgd man Rasmus hugsa um her? Vit vita, at Rasmus var gamal drongur, men fyri tað kann hann hava gjørt søgulig brøgd í songini. Og ikki er vist, at hann bara hevur hildið seg til prædiku- mannamátan, tí vit vita, hvussu ótrúliga væl hann dugdi at finna uppá, tá tað galt um at finna ta réttu leiðina fram: Eina = ferð ætlaði hann at spáka á sjó- num. Hann bant sær kíkar upp undir iljarnar og fór til gongu. Men gakk! Hann hevði ikki gáað eftir tyngd- arpunktinum og uppdrivtsdeplinum, so — eitt, tvey, trý, so var einki skald at síggja, bara tveir kíkar. Nei, ikki er tað songin, sum okkara kæri Rasmus yrkir um. Tað er sangurin. Men av ti, at sangur á fornum norrønum máli æt songr, so skuldi tað góða og snøgga føroyska orðið "sangur" bronglast til tað óbrúkiliga "songur", sum ikki ger annað enn skapar misfatanir. Hvat er ein "songkvinna"? Er tað ein kvinna, sum syngur, ella er tað ein kvinna, sum man hevur í song- ini? Hvat er ein songbók, eitt songlag ella songven]- ing? Var Mikkjal á Ryggi eitt songskald ella eitt sangskald? Kanska var hann eitt songarskald, tí hann var so sjúkur tey seinnu árini. o =