týsdagur 15. september 1992síða 7

KO IN FUNDAA Nr. 174 — 15. september 1992 = Í tíðindablaðið Síða 7 Hálvt ár eftir, at hon fall vid nevndarvali, varð Hildur Patursson at kalla einmælt afturvald til forkvinnu í Føroya Pedagogfelag Tá árligi aðalfundurin var í Føroya Pedagogfelag í febr- uar mánaði, hendi tað óvæntaða, at Hildur Paturs- son ikki varð afturvald sum nevndarlimur. Hon hevði verið forkvinna felagsins, síðan felagið varð stovnað. Men felagið mundi hava brúk fyri henni kortini, tí nú er hon aftur forkvinna í felagnum. Leygardagin var eykaað- alfundur. Har varð lógin broytt, so formaðurin nú verður valdur beinleiðis. Frammanundan skipaði nevndin seg sjálv. Síðan februar hevur Arne Jensen verið formaður. Hann legði frá sær sum formaður, men tók við aft- urvali sum nevndarlimur. Tað gjørdu Kristina Elde- vig, Bjørghild í Geil og Ger- trud Hjaltalin eisini. Nevndin hevði eitt upp- skot til formann. Hildur Patursson var teirra upp- skot, og einki annað upp- skot varð. At kalla øll av teimum 149 fólkunum á fundinum atkvøddu fyri at Tey gomlu trøini í mið- býnum í Havn fækkast í hvørjum. Ódnarstormarnir eru farnir við summum. Onnur detta av øðrum or- søkum. Fyri eini viku síðan datt eittav teimum gomlu royni- trøunum undir Tinghúsin- um - eitt av teimum fáu, ið eftir vóru. A myndum frá tíðini áðrenn Havnará varð latin aftur, stóðu hesi roynitrgin: á bakkanum fram við ánni Ain var har, sum gøtan nu ROS as fåa Hildur aftur i formans- sessin. randi =} AR: gongur. Tóri í Hoyvík, bý- argartnari, heldur, at rgt- urnar á trænum hava fingið skaða, tá teir seinast í fim- árunum løgdu betong- dekkið. Trøini eru so farin eitt fyri og annað efur Roynitræið verður tó Í februar mánaði fekk Hildur Patursson ein frammaná, tá hon ikki varð afturvald. Men nú fekk hon í staðin herða- klappið Mynd:Jan Fara So vid og við vanliga ikki stórt eldri enn 100 ára gamalt. Í býnum standa onnur ug av ahorn- slagnum, sum eru umleið 100 ára gomul. Fáa tey frið kunnu tey standa minst eina øld aftrat. Igjår fekk byargartnarin 19 Randi Jacobsen, blaðkvinna, skrivar: Leygardagin vóru tvey ár liðin, síðan vit fingu tey góðu tíðindini, at fótbóltslandslið okkara hevði vunnið á Eyst- urríki. Tað var ta ferðina, allir føroyingar blivu iørvitiav ovfarakæti. So smátt eru tey flestu komin yvir tað, og eingin væntar longur, at vit kunnu gera sovorðnar skreytir aftur. Sum liðskiparin Jóannes Jakobsen so skilagott segði tað ein dagin í útvarpinum, vitmugu bara gera okkum greitt, at onnur eru sterkari enn vit. Eingin segði heldur nakað ul, at landsliðið ikki fekk frægari úrslit i dystinum mikukvøldid móti Wales enn at tapa seks mál og einki fáa. Hini eru sterkari. Utvarpið fylgir koruni trúliga landslidinum, tá tað fer uttanlands. Sjónvarpið hevur valt at sita heima. Tað er eisini nógv dýrari hjá sjónvarpinum enn hjá útvarpinum at senda ein tílíkan dyst. Langt er ímillum, at vit frætta nøkur góð tíðindi, men fríggjadagin fingu vit knappliga heilt óvæntað ræði yvir undirgrundini. Øll vóru líka bilsin, ikki minst sendi- nevndin, sum við løgmanni á odda hevði gjørt seg út við alskyns góðum grundgevingum í til fundin í Keyp- mannahavn. Tað hevði verið gott við fleiri slíkum góðum tíðindum, nú fólk flest hoykna undir í vónloysi, ti åditini um frægari livilíkindi í Føroyum eru so døpur. Tað fremur ikki júst lívsgleðina dag og dagliga bara at hoyra um virki og skip, ið fara á húsagang, arbeiðsloysi og fiskaloysi, hægri skatt og hægri prísir, uttanlandsskuld, svik og vánaliga umsiting umframt ólukkur, ið av og á henda. Vit, sum hava sum arbeiði at skriva blødini, halda tað elsini vera tyngjandi og troyttandi hvønn einasta dag at skulaskrivaum neyð og ringar tíðir, hall „tap og endar, ið ikki røkka. Við sjóneyku leita vit eftir søgum um onkran, sum hevur vunnið eina million, ella onkran, sum fær okkurt at bera til í hesum landinum. Vit, sum sidan mai mánað hava sitið á Parnassinum á Hotel Hafnia og fylgt Heygadrangsmálinum, eru ikki sørt åvirkad av øllum ti, ið har er komið fram um åtatiårini. Øllum tí, ið vit nå hava fingið rokningina fyri, og sum hevur koyrt hetta landið um koll. Tað hevur tó verið minst líka hugaligt at sid har og fylgt teimum skilaleystu åttati-årunum sum at vera í teimum døpru nitiårunum. Vit kunnu dóma áttati-árini. Umstøðumar í níuárunum fáa vit illa gjørt nakað við. Á Parnassinum hava vit javnan næstan gloymt, at har sótu fýra åkærdir menn. Í okkara verð hevur sakarmálið meira verið ein lýsing av, hvat fór fram í áttati-árunum, tá einki var Oført. Øll vistu, at samsvar ikki var millum lógir og veruleika, men prógvini høvdu vit ikki fingið, um einki sakarmál varð reist um Heygadrang. Fólk spyrja, um neyðugt var við sakarmálinum, og tey eru spent eftir, hvørjir dómar verða feldir. Dómar eru eitt. Málið hevur longu gjørt tað gagn, at lokið er lyft av einum serligum tíðarskeiði, ið vónandi ongantíð aftur fær sín líka. saðað roynitræið sundur. Hann læt tað liggja í nakrar dagar heilt á vellinum, so fólk skuldu gevasær far um, at træið nú hvarv úr býar- myndini. randi