týsdagur 20. oktober 1992síða 9

RT IE SR SE SR EO Nr. 199. — 20. oktober 1992 | |———£——&l£—%—&%€>> —— …————……———[———8 8&»—$—6— DES lb tíðindablaðið Besta sangskeið- konsertin nakrantid —Nyggj mørk vórðu sett, tá Heimamissiónin tók stigið inn í nú- tíðina við trummum og rútmiskum sangi, so øll itréttarhøllin livdi við, skrivar Hilmar Jan Hansen í ummælinum niðanfyri At bert ein vika hevði verðið brúkt til at fáa alt tað at sita, sum tað stóra felagskórið — og fyri tað eisini tey bæði smærru kórini — vísti á kon- sertini leygarkvoldið, tóktist íkki sért ótrú!:gt. Úrslitið av teirri nógvu venjingini var ikki i at fara skeivur av. Tað var sera, sera gott. Nakað av tí besta føroyskur kórsangur við so stuttum <“otbrái kann fáa frá hond- ini, og > lt avgjórt nógv tað besta, ein san — i6konsert higartil hevur havt a: - óða up på, Og taftrat. End tók Heimamissiónin tað tiltro: stigið inn í nútíðina, tá talan 1 sang og tónleik. Het: endi, við at rútmiski tón- leikurin við rútmiskum undirspæli slapp upp í part, eftir at »kediligur« kórsangur við klaveri og annars ongum ødrum afturvið uttan hægst einum gittara í mong ár hevur havt valdið. Ein kærkomin broyting, ið vónandi verður fylgd upp lokalt. Nýggj mørk vórðu sett, tå heima- missién tók stigið inn í nútíðina við trummum og rúuniskum sangi, so øll itråttarhøllin livdi við. Tað skuldu tó — sum ikki einaferð — verða småbørnini, ið fingu loyst upp, so nútíðarggtan varð gongd. Skráin hesaferð byrjaði nevniliga í tyngra endanum — vakurt var tað so sanniliga — uttan at áhoyrararnir lótu vid seg koma, men sótu pinnastillir á sínum stóli við samanløgdum hond- um. Onkur við afturlatnum eygum eisini. Men so kom bamak6rid. Og tað eisini så og sigraði. Nú kundu sjålvt tey mest traditionelu og konserva- tivu ikki halda sær, men lótu lógv- arnar mótast í brestum, sum fyltu høllini so væl, at ein fyri tað kundi hildið seg verið til promenadukons- ert. Og her varð so linjan løgd. Herefuir varð klappað í lógvarnar, hvorjaferð tey upptraðkandi vóru liðug, og tað skapti eina góða atmos- feru, ið eisini vísti seg at gera tað hugaligari hjá teimum, ið vóru við og høvdu brúkt allar tímarnar gjøgn- um vikuna fyri at náa einum góðum úrsliti. Og undirritaði sá í hvussu er ong- an fara á dyr, fyri tað um trummurn- ar ljóðaðu ella ein tungur el-gittari læt tónarnar fara dragandi gjøgnum luftina. Bert eitt lýti var við konsertini, og tað er íkki ókent frá konsertunum, ið hava verið í sambandi við sangskeið frammanundan. Tað var teknikkur- in. Spell er, at útgerðin ikki er stórri og betri, so hon kann undirbyggja og hjálpa kórsanginum og eisini part- vís tónleikinum at koma betur fram. Men tað er nakað, ið óivað verður syrgt fyri til næstu ferð. Tá Heima- missiónin nú hevur tikið so stór stig í einum, man ikki líkjast henni, at teknikkurin verður hangandi eftir. Konsertin hesaferð var ein uppliv- ing av frálíkum kórsangi og tón- leiki. Alt náddi hæddina til allarsíðst við felagssanginum >Nærri, mín Guð, til tína, tá tær 900 røddirnar lyftu rúmið upp í eina hægri eind! Tey 700, ið lurtaðu og tey 200, ið sungu, munnu longu gleða seg til Hilmar Jan Hansen Síða 9