mikudagur 23. desember 1992síða 2

Kærleiki - virðing og toleransa SO eru jólini aftur í hondum. Hetta er tann mest týðandi høg- tíðin í okkara kristna heimi. Jóladagarnar serstakliga verða vit mint á Jesu føding - upprunan til ein hin mest tydandi partin av okkara kristnu trúgv. Hetta er ein gleðistíð, har vit gll eiga at gleðast saman. Í jólaprædikkuni í blaðnum í dag vísir prestur nettup á, hvussu stóran týdning tað hevur, at vit eru glað, at vit kunnu gleða hvør annan og gleð- ast saman. Gud vil hava, at vit øll skulu vera glað stendur í jóla- | prædikuni. HÓAST henda myrka tíðin kenn- ist tung fyri mong av okkum, serliga tey, sum mist hava í árinum og ikki minst nú beint undan jólum, so skal nettup jóla- høgtidin vera ein tann neistin, sum fær okkum at gloyma sorg- ina og gleðast um lívið. Hetta kann vera torført hjá mongum: hjá teimum, sum sjúk eru, teim- í Guð vil hava at vit oll eru glað | Ein av prestunum, sum hevur verið her í Klaksvík — ; eg nevni ikki nevn — hevði einaferð gloymt bók sína á : altarinum, og um kveldið sendi hann ein av sínum syn- um yvir í kirkjuna eftir í henni. Tá drongurin kom upp til altarið, hoyrdi hann ; tveir, sum tosaðu saman í Í deknarúminum. Annar sig- ur: »Ein til tin og ein til min — ein til tin og ein til min« — ' og at enda segði hann: »Og so er tað ein har úti vid altar- sum vit hava gloymt, : hann eigur tå!« Tá drongurin hoyrdi hetta, Ý gjørdist hann bangin og rann 2 alt tað, hann orkaði oman gjøgnum kirkjuna og út. g Hann helt, at tad véru Gud få menniskjuni millum sin, og 9 at tað var hann, sum teir og illimadur, sum byttu Í høvdu gloymt at rokna uppí. Fyritaksstjóri. Krisjan Dahl Ljósmyndari: Kalmar Lindenskov FRÆLSI--JAVNAÐUR--BROÐRALAG i; Jan Múller Blaðfólk: Randi Jacobsen - Dagny Joensen - Tórfinn Smith - | Uppsetn Hilmar Jan Hansen - Utgevar: PT Saslalurin g: PA Soslalurin Prent; P/T Pressan 1981 Jústinus Ellesgaard um, sum hava mist ein av sínum næstu einsvæl hjá teimum, sum eru tvingað út í arbeiðsloysi. Men jólini skulu kortini fáa okkum at gleðast saman - hóast sorgina - og skal hon eisini geva okkum vónina um, at tað eru ljósari tíðir fyri framman. TÁ hugsað verður um, hvussu torfør stødan er í hesum landi, og hvat framtíðin hevur at bjóða upp, so kann ikki sigast, at orsøk er til at gleðast ella frødast. So hvussu kann nakar tosa um, at vit øll skulu vera glad í slíkum svárum tíðin! Her er tað nettup, at kristna trúgvin skal koma okk- um til hjálpar og vera við til at halda lív í vónini. Hava vit einki at gleðast um, tá kann alt vera tað sama. Her kemur gleðiboð- skapurin og kristna trúgvin so sum ein áminning til okkara um at vert er at liva. Eisini hóast tað mangan kann síggja svárt og dapurt út, so eigur ein ikki at missa vónina, tú tá hevur tú rætt og slætt mist trúnna upp á lívið. Í okkara í mongum fórum stress- aða heimi er jólahggtíðin tá eisini Nú vísti tað seg seinni, at tað vóru klokkarin og dekn- urin, sum vóru í ferð við at býta offurpengarnar, ið vóru blandaðir saman, og at teir høvdu mist ein pengaseðil úti í kirkjuni. Gud og illimaður býta ikki menniskjuni soleiðis, at teir fáa hver sína helvt. Tá Jes- usbarnið varð føtt, og tað bleiv sagt, at ein frelsari var føddur fyri allan heimin, so skuldi hetta skiljast soleiðis, at ongin, hverki bern ella vaksin, skuldu verða bangin longur, fyri at illimaður skuldi taka tey, tí Gud vildi, at vit ell skuldu vera glað fyri at liva og ikki vera bang- in. Men tá vit nú hava hoyrt, at Gud vildi taka okkum øll við inn í sín himmal, so skulu vit eisini vita, at tað ikki bert er okkum, sum sita her í dag, sum Gud hugsar um, ein tíð, sum skal savna familjuna. Har serstakliga foreldur kunnu og eiga at brúka meira av síni tíð til at vera saman við børnunum. Tíanverri eru jólini vorðin í so nógv merkt av gávum og áti, at uppruna tankin: saman at gleðast ikki bert um Gleðiboðskapin um Frelsaran, sum varð føddur, men so sanniliga eisini um livid og framtíðina. Gævið henda høgtid í enn stórri mun enn higartil kundi verið við til at birt lív í vónina og lívsgleðina, og at rudda slóð fyri friði á jørd, sum eisini er ein av kjarnunum í sjálvum Gleðiboð- skapinum. TAÐ kann sigast og skrivast so nógv um jólini. Gævið at tey eisini í stórri mun enn higartil kundu verið við til at sett orð sum mannakærleika, virðing og toleransu í hásæti! Júst hesi orð eru so grundleggjandi fyri øllum ødrum her á fold. Vit síggja, har hesi orð ongan góðan eiga, hvussu skilið er, hvussu menn- iskju stríðast og berjast hvør móti ødrum - ikki bert á stridsvølli, men so sanniliga eisini og kanska men eisini øll tey, sum okk- um ikki dáma. Vit hoyrdu jú í jólagleðiboðskapinum, at tá Jesusbarnið var føtt, sendi Gud so nógvar einglar til jørðina, at tað var nóg mikið til at ansa eftir og verja hvert einasta menniskja á jørd. Vit vilja fegin hava, at Guds einglar skulu verða hjá okkum, og vit halda okkum næstan kunna merkja teir — serliga jólaaftan, tá vit ganga runt um jólatræið — og so halda vit, at tað er friður á fold, og vit reyna at gera alt tað, vit kunna, fyri at vera góð móti hverjum ødrum. Håast vit hoyra um »fridur å fold«, so kunnu vit øll verða rakt av sjúku og sorg, men illimadur kann ikki seta eitt merki å okkum og siga: »Handan eigi eg!« Ti tå Jes- Bústaður: Argjavegi 26 Postadr.: Postsmoga 76 110 Tórshavn Telefax: 14720 = Argjum Tølsfon: 1829 alramest i vanliga gerandisdegn- um. EINS og jólini við sínum ymsum siðum líkjast ár um ár, so eiga tey eisini at minna okkum á somu orðini, sum víst til omanfyri, ár um ár. Kunnu tey fáa okkum at hugsa um hesi trý orðini, sum eru so týdningarmikil fyri øll menniskju: mannakærleika, virding og toleransu, tå er nógv vunnið. Hóast vit hava lyndi og evni til at . tulka Jesu læru og orð uppá so mangar mátar, so vóru tað hesi trý afturvendandi orðini, sum Jesus legði so stóran dent á og sum gera læru hansara so aktu- ella framvegis í dag. Uttan at hava virðing fyri tínum næsta, uttan at kunna bera yvir við honum, og uttan at kunna elska hann, er lítið í heila tikið at byggja lívið á hesi jørð víðari á - - um so er, at pláss skal vera fyri okkum gllum. Og tað skal tað, tí annars var eingin meining við at biðja lærusveinarnar fara út í heimin at boða evangeliið. usbarnið varð føtt, sendi ' Gud jú túsundtals einglar til 5 jørðina, fyri at teir skuldu standa vakt um øll mennisk- ju, og vísa á, at vit øll eru Guds, so at vit ikki skuldu vera bangin. Líkasum vit sum eru for- eldur helst vilja hava bernini at verða glað, soleiðis vil Gud eisini hava okkum ell at vera glað. Og tá vit eru glað og trygg, tí vit hava góð og trygg heim, og tí vit hava einglar á varðhaldi rundan um okkum, so gera vit eisini tey glað, sum vit eru saman við. Tá eru vit við at bera eitt sindur av friði á jorð — og tað er ein byrjan, um vit kunnu gera tað nú hesi jól, og í tí nýggja árinum. Glaðilig jól. Henning Begesvang