mikudagur 30. desember 1992síða 17

Tíðindablaðið [ sostalurin ] Nr. 247 — 30. DESEMBER 1992 Síða 17 Framhald av síðu 12 oya. Hann hevði fingið ar- beiði her aftur, men ferða- hugurin kyknaði skjótt aftur. -Tá eg fór avstað, hevði eg ikki nógvar pengar. Eg roknaði ongantíð við at at vera burturi longur enn ein mánað ella so. Eg hevði fyri ferðaseðilin heimaftur og eitt sindur av pengum uppi á mær, men væl bar til. Eisini sjálvt um ferðin tók eitt ár og eg kom jørdina runt, sigur Jan, sum nú er farin avstað aftur. Í fyrsta lagi til Sveits, men hugur hansara stendur til Australia. Har heldur hann, at best er at vera. Tad er bara at fara -Eg kann ikki annað enn mæla gørum at royna tað sama eg havi roynt. Einki Í Sveits er vakurt, men har er eisini dýrt at liva. Eitt satt peningasamfelag er at vera bangin fyri. Tað er at hava fyri ferðaseðilin heimaftur og nøkur oyru á bókini, so ber alt til. Eingin nýtist at óttast fyri at vera einsamallur í stóru verð. Eg haldi, at føroy- ingar eru heldur enn ikki heimfødisligir. Ti er eingi grund fyri. Eg havi i hvussu er ikki mett einum einasta menniskja, sum hevur vilja mær nakað ilt. Skal ein ferðast á hendan hátt, skal tað gerast tá ein er ungur. Einki er at bíða eftir. Tað er bara at fara... Orð: Tórfinn pengar til Tað er einki at halda seg aftur, hevur ein hug at fara út at ferðast í víðu verð, heldur Jan Dam úr Havn. Mynd: Kalmar Í Hollywood var eingin kreppa at síggja. Glæstriborgirnar vóru bygdar upp eftir fjallasíðunum, og var ov bratt til ein tennisvøll, varð hann bygdur á súlum Fátæksligt, men tað forðaði ikki fyri at fólk Ivaleyst hevði tað verið vóru blíð og spennandi at roynt fyrikomandi eydnuna í Las Vegas, men til tess skuldu