leygardagur 30. januar 1993síða 17

; 4 Tíðindablaðið CD Nr. 20 — 30. JANUAR 1993 Síða 17 Vår Guð, vårt land og fólk! 3 s. ce. trettanda I. tr.: Matt. 8, 1—13 Oman av fjallinum. Tad er nakað vit kenna ul. Løtur uppi á høgum fjøllum eru mangan so skjótar eftir seg Oman aftur í dalin ul tað kenda og vanliga, tað er lívið eftir løtur millum fjalla. Satt at siga eru løturnar niðri í dalinum á bygdum eki sjálv tilveran. Tað er gott at vinna niðan í brekk una og nema høgar hæddir. Men hetta eru bara letur sammett við dagligdagin í yrki og fritid. Hugsa vit um Føroya fólk, so er stundin ikki til stór orð og háfloygda talu Nú leikar ódn um Føroya land, og lívið í dalinum er rættiliga torført hjá so mongum. Vit eru í dalinum sum land, fólk og tjóð. Tað skýmir um vakrar oyggjar, og farnir dagar vóru unni- ligan í sínum marglæti. Oman av fjallinum kom Jesus. I fólasporum hansara má kirkjan og kristnin øll ganga. Tað er her á slætt lendi niðr í dalinum lívið verður = livað. Ongantíð mega vit sum kirkja svíkja tað fólk, ið stríðist ein harð- an dyst til tess at verja givin rættindi og sømilig kor Tað er so, at tey minni mentu ikki altíð sjálvi megna at tala sína egnu sek Tað er ein kendur lutur, at ævin ikki altíð var so mild og blíð. Tað eru menniskju, sum í eygum manna tykjast at vera við skerdan lut. Av- skorin frá at liva eitt lív í frælsi. Avskorin í lívsins leiki. Tað er so sjáldan vit møta hesum menniskjum á hædd- um, vit annars meta høgar. Her hugsi eg ikki um hædd í metrum. Her hugsi eg um ta sinnisstødu og tað botn- leysa dýpi, vanlagnan og ógævan kann føra menn- iskju útí. Tað er eitt dýpi til eins og lívið í eini gjóv, og tað tykist so kámt. ljósið úr erva. Vit, ið prædika, dvelja so mangan á høgum hæddum. Har er gott og vælsignað at vera. Satt at siga, so eru orð Jesu søgd á fjallinum rík og góð. Tey eru full av ríki- dømi og vón. Tey eru mett að av lívi og tømast ikki fyri innihald, sjálvt um tey verða borin oman í dalin. Orðið um Guds góðsku og trúfesti. Orðið um Guds kærleika og frelsu. Orðið um Jesus eigur altíð at ljóða uttan mun ul, hver sinnis- stødan er. Altíð er eitt orð um Jesus hóskandi. Tess vegna prædikar kirkjan, tí orðið er ikki bara eitt orð Orðiðer berari av eini megi, ið megnar atgkja um ljósið í einum annars myrkum heimi. Orð eru mangan góð, og Guds egna tala er eink minni enn lekidómur sál og sinni. Tað er eim sannroynd, at orðið um Kristus eigur at geva bæði dirvi og livsmåt. Og tað ein stórur bæt í dælinum, har orðið um Kristus er megin ul vónríka framtíð Men Jesus varð ikki bara verandi við orð. Nú hevði hann verið uppi á fjallinum í eina tíð. Hevdi talað og lært sínar lærusveinar um Guds veg og ráð. Hevdi sæð vak urleikan frá í erva og var nú búgvin til ein gerning mill um fólkið Tað er av størsta týdningi at vera væl kunnaður og kendur við tey kor, fólkið livir í og undir. At hava dropar av kunnleika, ið kunnu renna saman og mynda heildina. Tað er ein fyrimunur at kenna ljósið úr erva, tá ein skal loysa teir trupulleikar, 15 annars ikki síggjast fyri berum myrkri Tess vegna var løtan á fjallinum fyri lærusveinar. Teir hoyrdu hann tala og læra. Soleiðis fingu teir opinberaðar sann- leikar, sum teir sjálvir kundu nýta niðri í dalinum menniskjum ul frama Tað er soleiðis við talu Jesu, at hon er bæði hug vekjandi og mennandi Hugukin og hugvakt gerast vit av orðum hansara um skipað lív millum manna í frælsi og kærleika. So rík og djúp er Jesu fjallatala, at hon hevur hugvakt líka ul dagin i dag. Í llum mannsømilig- um yrki, í humanismu og yvirlýsing Sameindu Tjóða kenna vit aftur tankar frá fjallataluni. Ivaleyst er tann Gylta Reglan eina best kend. Hon rúmar ein heilan heim av innihaldi: >Alt tað, sum tit tí vilja at menn skulu gera móu tykkum, tað skulu út eisini gera mót teimum; ti at hetta er lógin og profet- arnir«. (Matt. 7,12) Við hesum orðunum eru vit komin til næsta stigid. Hann varð ikki verandi við orð, Jesus Kristus. Uppi á fjallinum talaði hann bæði væl og leingi. Har gav hann sær stundir ul at prædika gleðiboðini um frelsu. Har lærdi hann lærusveinarnar, at gudsbørn eru kallað ul eina tænastu. At frelsan er friður við Gud í hjartanum, ið kemur ødrum menniskj- um ul gagns eins og fruktin av góðum træt »Men, tá ið hann gekk oman av fjallinum, fylgdu honum stórar mannamúgv- ur«. So tsendur skrivað um Jesus. Frelsarin gekk oman av fjallinum og møtti har fólksins neyð. Neyð av so at siga øllum slagi, bæði ul sálar og líkams. Menniskjað er ju ein eind, og allir trup- ulleikar virka tess vegna og góð Jesu gagns og hava hjáánin bæði á líkamið wIna kirkjan! Hvar eru vit sum krsun menniskju í okkara boðskap: um frels aran Jesus? Eru vit altíð stødd á fjallinum í okkara prædikum? Ella koma vit man aftur í dalin ul tey menniskju, ið mest av øllum tørva eitt gott orð og eima vælmeinandi hjálpandi hond Sera umráðandi er, at kirkjan ber ein greiðan boð skap um Guds sáttargerð í Jesusi. At synd okkara er sómað einaferð med alla í offurdeyða Jesu á Golgata At vit nú í trúnni á Kristus eiga em náðigan Gud, 18 veitat geva okkum ævigt liv og bústað í sínum ríki Líka so umráðandi er, at kirkjan í sínum boðskapi kemur oman av fjallinum og metir menniskjum, júst har tey eru stødd. Umráðandi er, at vit tosa eitt mál, ið letur seg skilja. Hava eitt inni hald, ið nemur gerandis dagin bæði í gleði og sorg Ahugavert er eisini at síggja, at løtan á fjallinum saman við Jesusi var ein løta fyri lærusveinarnar. Tað tykist sum um summi menn iskju fáa eitt serstakt innlit í Guds ríkis loyndardómar Fyrst tá hann kom oman aftur av fjallinum, meta honum stórir skarar av fólki Ivaleyst er hetta galdandi ul allar tíðir, at dagurin krevur so nógv av okkum til lívsins uppihald, at fjøldin cms og stérsti parturin av ævi hins einstaka aloftast er stødd í ella ávegis oman í dalin. Nú leikar ódn um Føroya land, og ein rættiliga stórur partur av fólkinum situr í ekka og ráðaloysi. Ein stór- ur partur av fólki í góðum árum er uttan arbeiði. Hetta er ein svár og sera trupul stóða. Tíðin fellur long og skapar ónegd. Fíggjarliga sær av somu orsøk ikki væl út, og trupult er at fáa end- arnar at røkka saman. Jú, fólk okkara er niðri í dalinum. Tey, ið sett hava búgv og bygt egin hús! Tey, ið fingu børn sum Guds stóru gávu! Eingin kennir dagin í morgin, men stór- ljós er ikki fyri framman. Oman av fjallinum mega vit fara við orðinum um Kristus. Bera eitt vónríkt og kveikjandi orð. Tað munar, tá orðið um Kristus blívur dyrabært og innihaldið í liv - inum. Tað ger tað lættari at liva, um enn eitthvert verð- ur at takast við. Men eisini mega vit eins og frelsarin fara til verka. Vit mega gerast muður teirra, ið ikki fingu evni at tosa. Vit mega gerast hend- ur og føtur teirra, ið ikki fingu førleika. Vit megu Hvar er so kunnu vil spyrja vegis hugsa og tala sek teirra, ið ikki fingu fulla visku Vu mega fara ul verka ein sum øll, og øll elur manna meuing sum Kristus gevur okkum dirvi tl at tala søk teirra veiku og raktu Inn í fólksins gerandisdag má kirkjan tosa og vera við til at hjálpa fólkinum åvegis ul sømilig kor Undurgerdir Jesu hava ikki bara eitt andaligt síku Sjálvandi eru Jesu undur eisini altid ein prædika um Guds ríki. Alt Jesus ger í orði og verki er evangelium góð tíðindi um Guds vilja cin Boðskapunn um ul fyrigeving syndanna og frelsu Men undurgerð Jesu er eisini eitt tekin um, at Gud okkara ikki bara situr uppi á einum høgu fjalli. Tað er hetta, ið kemur ul sjóndar í vælgerð Jesu, at hann livir við og er hjá okkum mitt í ti fløkjasligu úlveruni niðri í dalinum. Gud er altid nær, eisini tá myrkur sígur niður yvir, og ódn leikar um Før oya land Tað er tað vælsignaða við Jesusi, at hann ongantíð undirmetu — jørdina og jarðarlívið. Tverturímót! Hann tók fólksins neyð í álvara. Onkuntíð átalaði hann skeivleikar bæði tími ligar og andaligar. Á hesum sinni hjálpu hann tveimum monnum úr svárari neyð Ein spidalskur maður verður grøddur. Ein av syn um Israels eftir gamla sátt málanum kennir Guds náði Og hann fekk lívið av nýggjum, grøddur fyri sina sváru sjúku. Eisini sonur herhøvding- an fekk at kenna Guds hjálp, nú Jesus kom inn í Karpern aum. Herhøvdingin hevur ivaleyst verið av heidnum uppruna. Hann kemur til Jesus við bøn um hjálp Hann kemur í eymýkt og virðing: »Harri eg eri ikki verdur, at tå kemur á gátt hjá mær, men sig tað bert við einum orði, so verður drongur min friskur« Her síggja vit túnna Trúgv er álit á Gud mitt í til- verunar skiftandi skapi. At ul er ein Gud, id vil børnum sinum tad besta bædi anda liga og timiliga Komin oman av fjallin um meti Jesus fólkinum Ymiskir vóru tvørleikarnir Ymisk var stødan frå einum ul annan. Men hann var har mitt i neyðini og ynskti at hjálpa. Hann hevði taiað á fjallinum, men fór nú til verka í dalinum Eisini kirkjan má fara ul verka. Sjålvt um vit ikki megna stórvegis í okkum sjálvum, so kunnu vit bera land og fólk fram fyri ásjón Guds í bøn. Tad er nú ikki so líuð. Gud okkara, ið hoyrir bøn veit at svara. Og eina ferð segði frelsarin: >Biðið Vit prenta her prædikku, sum Jógvan Johansen sóknarprestur helt í Oyndarfjarðar kirkju herfyri so skal tykkum verða giv ið<. (Matt. 7,7 Bønin er ein sterk megi og hana gera vit rætt í at nýta. Eisini er tíðin komin hjá kirkjuni at vísa á manna virði. Vísa á, at tað einstaka menniskjalívið er ein dýr gnpur. At tað er eitt mark fyri, hvussu lætt vit sum einstaklingar og kunnu fara um mannalív og lagnu Føroya fólk er í letur niðri í dalinum. Vit, ið pra dika, mega hava dirvi at siga, at eitt samfelag — har fólkið líður neyð ul sálar ella líkams ikk: líkur hóskandi mål av Vælferd hevur við fólk trnivnad og r át ger Taðer eitt orð, ið inniheldu rímiligt mál av lívsvirð Hugsað verður her tey, ið missa hús og h vegna arbeiðsloysi ella ann an bága. Skyldra alra okk ara er at fara varliga ul verka. Sjálvandi hava vit øll somul ábyrgd, men fíggj árstovnar saman við land sins myndugleikum mega finna eina skipan, so okkara fólk ikki missir hús og heim í fýra fimm túsunda tali. At vera heimiciskur, tað er ein syndarlig stóða, ikki minst fyri børnini. Tá er landið farið, tá fólkið býr á getun um Øl vit, ið telvdu talvið í áttauárnum mega her kenna okkara ábyrgd. Eisini ter, ið veittu fígging eftir egnar! og rr klamu. Her mega vit tala sek teirra veiku og standa saman Eisini møta vit síðu teirra sjúku, teura gomlu og pensionista, evnaveiku og avlamnu. Vit, ið fingu før leika og sámiligt mál av skygni, vil mega vísa á, at eisim hesi hava rætt til eitt ráðgeving mál av vælveru rimitigt Tey hava loyvi at liva. Tey eiga sin sjálvsagda rætt og part a yggjarnar kasta andi Mundi tað ikki vera av hesi orsøk j hjálp doyg) rætun ul Hin spi i mur herhøvd ingan i Kapernaum NiOn í dalinum er ymiskt at taka stóðu ul. Men eitt svitast ikki. Tað royndist al tíð monnum væl, at søkja Gud ríki og leita eftir Jesus Hetta er vegurin til vælveru at vit lena ul Jesus. Koma at kenna, at har sonur Guds er nær, har er altíð eitt ljós á gætum enntá í myrkn. Og hann er frelsarin, Jesus Amen! at Jesus tveimum annår« andi? Teir áttu við og vælveru! 1315K1 Og