leygardagur 20. februar 1993síða 20

Síða 20 Nr. 35 — 20. FEBRUAR 1993 4% I Lagt ; JF til rættis | Oddbjørg | i Vilsti seydurin Seyðurin stóð fastur millum tveir klettar Seyðurin vildi so fegin sleppa burtur frá hinum lømbunum, hann vildi royna grasið heilt... heilt har yviri Men um seyðurin ikki er har sum hirðin vil, tá er altíð vandi á ferð Men nú fann hirðin hann, og tók henda kedda seyðin upp á sínar sterku herðar Hetta er ein mynd til okkum, um, at tað er best at vera nær hjá Jesusi, sum er okkara hirði. Hann veit best. Og um vit loyva Honum at leiða og hjálpa okkum, so verða vit sjálvi glað, og vit gleða Hann Sigvid Jesusidag: Jesus, eg veitat Tu veitst best hvat er best fyri meg. Takk, at Tu ert min Hirði, og at eg trygt kann fylgja Tær | Á Mammu okkara Sannu Hartmann Jensen til áminningar Nú tíðin er fráliðin síðani mamma okkara brádliga doyði, og legði eftir sær eitt tómrúm, ið torført er at fylla út, kunnu vit nú sera okkum niður, og við stór um takksemi minnast tey stóru og ríku minni, Vit hava um mammu okkara. Eyri hvønn dag, sum rennur, koma minnini meira og meira klárt fram fyri okkum, hvussu nógv okkum varð givið. Heimið á VALINUM var eitt gott og trygt heim, mamma var altíð har, hon fjálgaði um okkum, vit vóru altíð trygg, høvdu vit nakrar trupulleikar so var bara at fara til mammu. Saknurin er doyvdur nakað, soleiðis er lívsins gongd, men hann vil ongantíð verða heilt burtur, hann vil altíð verða har. Saknurin um eina góða mammu, og ikki at gloyma eina góða ommu. Men er saknurin hjá okkum stórur, so er hann ikki minni hjá pápa. Tey vóru so nær knýtt hvør at øðrum, pápi var alt samlív teirra ein virkin útróðrarmaður, tað var hansara lívsstarv, men uttan mun ul nær hann fór ella kom aftur av útróðri, so var mamma altíð har, hon stóð honum undir lið, og vísti eitt fyrimyndarligt samstarv. Vit hava havt eitt gott heim og við takksemi vilja vit minnast mammu okkara og við hennar anda vilja vit gera einsemi hjá pápa innihaldsríkt, við at vitja og fjálga um pápa og heimið í Valinum. Tað vildi verið ynski hennara, og vit fara at fjálga um minnini við sama hjartarúmi, sum hon hevði fyri okkum og øllum, ið stóðu henni nær, um vit gera tað so vilja minnini ongantíð kámast burtur. Góða mamma, takk fyri tað tú var fyri okkum, og Í | fyri tað tú legði eftir teg. Hvíl í friði Ruth - Elisabeth og Sonja Minnisrit um Odd Simonsen OR 6 ;* í > Stutt undan adventini andaðist Oddur Simonsen, bert triatifimm ára gamal. Hóast Oddur var álvars- liga merktur av teirri sjúku, sum seinasta heystheyði fingið fastatøkur á honum, kom tað sum ein dyggur hvøkkur, tå deyðsboðini bórust 21. nov At tað aftur longu nú, bara gott fimm ár efur at okkara góði vinur og starvsfelagi, Jógvan Greger- sen, eins og Oddur mátti lúta fyri eini líknandi hervuligari sjúku bara triatisjey ára gamal, tykist ófatuligt fyri okkum allar. Taðkennist so meiningsleyst, at fólk í besta blóma so brádliga verða tíkin úr teirra lívsleið. Hetta á- sanna vit, sum dagliga starvaðust saman við Oddi, og kendu hansara lætta lyndi og ta positivu ávirkan, hansara medferð hevði á tað arbeiðspláss, sum vit allir vóru felags um. Oddur hevði seinastu trý árini starvast sum lærari á Tekniska Skúlanum í Havn. Hansara serliga eyð- kenni var tað hjálpsemi, ið hann sýndi mótvegis sínum næmingum og starvsfeløgum. Hann var sera beinasamur at heita á, var ongantíð í frið. Hann tókst altíð viðeitthvort.. Tað, at hann var so beinasamur at heita á, var í veruleikanum bert eitt eyðkenni fyri hansara verumáta, tað at vera ærligur í verki. Ongin óraði, at nakað ålvarsligt var áfatt við Oddi, tá vit skiltust undan summarfrítíðini í fjør. Tað kom ti sum ein kaldur gjóstur, tá vit frættu stutt eftir Olavsøku, at hann var innlagdur við ålvarsligari sjúku. Men allarringast mugu út Wivi og børnini hava kent tað, tá maður og pápi so brådliga varð tikin frå tykkum. Vit vita øll, at Oddur hevdi umsorgan fyri sínum, og at hann arbeiddi trúliga til tess at tryggja teimum tey bestu korini. Hetta var hansara lívs- setningur, ein setningur, sum lýsir eina hugsjón, har næstrakærleikin er tað berandi í lívinum. Svárur er missurin, men vit gleðast um tey árini vit høvdu høvi at samstarva við Oddi. Við hesum fátæku orðum lýsa vit frið yvir minnið um Odd Simonsen. Starvsfelagarnir (| Lesarabrøv | Áheitan á foreldur í Vági Nú — føstulåvintsmånakvøld nærkast og gryludansur ti verður, vil eisini eg heita á for eldur at (stórum) smådreing) um í Vági og fólk í heila tikið um at gera sítt ú at forða fyri at syrgiligi endin á dansinum seinasta ár ikki endurtekur seg Onkur hevur eisini gjørt vart við seg í Dimmalætung 18 febr., og vil eg takka viðkom andi fyri tað. Tó er eitt, eg ikki kann taka undir við, og tað er, at farast skal við slíkum fólki, sum tey sjálvi fara við øðrum Her eru eg og nevndi bræv skrivan ikki samdir. Mín meining er, at einasti háttur at koma hugsjónum og rørslum av slagnum ullívs, er attosa og tosa við tey og aftur tosa. Tí er tað í hesum før serliga foreldr ini, sum mugu taka ábyrgdina. Småbørnini skilja jú ikki altid, hvat tað er tey gera, og tey kunnu lættliga verða sær sjálv um og ðrum at skaða, verður ikki ansað eftir. Tad er tó vid vón um, at små dreingirnir av sær sjålvum eru vaknaðir, at hesar reglur verða skrivaðar, við von um, at teir sjálvir duga at síggja vandan við teirra atburði fyri einum ári síðan. Men um foreldrini eru tey ringastu at øsa veiku sál imar, so spyrst einki gott burturúr. Fólk plaga at gleða seg mest ul dansin, tá onkur serligur dagur er, men skal tað í fram- tíðini vera so, at fólk ikki tora í dans av ótta fyri at verða álopin av trøllvaksnum smádreingj um, id ikki sleppa av vid sinar aggressjónir uttan at tradka onnur, mugu itréttarfeløgini finna sær adrar hættir at figgja sítt virksemi. Ein áheitan á smádreingir- nar sjálvar: Nýtið tykra hug- flog, tá tykur lata tykkum í at fara í grýludans, og latið so ófrættakendu hvítu kjóla nar samla dust. Tí tykur mugu ikki halda, at tað er 27 tilvild, at eisini ein hetta er ul kjólan; høvdid må fjalast, tí Ku-Klux- Klan-limirnir tora ikki alment at vísa seg sum limir í KKK. Føroyar eru í stórari búskap arligari og ikki minst sosialari kreppu, men eitt er vist: Verða atgerðir frá Ku-Klux-Klan, Skinheads ella øðrum líknandi bólkum gerandiskostur, er samfelagið sokkið djúpar: enn nakar nakrantíð hevur droymt um. Og latið so allar sudningar í felag, eins og týskarar, rópa: Aldrin aftur! Dansari?