mikudagur 10. mars 1993síða 12

Síða 12 Nr. 47 — 10. MARS 1993 Grækarismessuhald í Havn: Selja okkum fyri 4 at fáa hendur 4 svarta gullinum på IKKI | Wea KKUM i al Kr DEM, IT SAmMSTUNGS = Telga av QOFUM vand d metra sum vil vilja frøast Í; Í fl td. fuglin, kunnu vit Hava júst frætt, at olja er undir okkum og hana vilja vit €EISINI hendur novdd at SEljá oKKU? ? x , 1, tann VUNUGU, } ftur eina ferð eru vit komin móti einari Grækari ri r savnast her å Vaglinum og steðga á. Ja, hví steðga vit á, ti í meira enn hålvthundrad år hava vit gjørt hetta eftur áheitanini, ið fuglavinurin stóri, S verri Patursson, kom við, at hátíðarhalda ein dag í árinum, tá vit hugsa um fuglin,og hvat var nærri enn atnýta Grækarismessuna til slíkan dag, ti sum oll vita, er tað á Grækarismessu, at tjóðfuglur okkara, tjaldrið, kemur aftur ul landa. Kem ur aftur efur drúgva ferð, har tað hevur notuð betri umstødur, enn tær vit hava kunnað bjóðað ti í vetur 10 Kann ).) urødu SÍMI Boðskapurin Tjaldrid er ein av flytifugl um okkara, men er tó ikki tyrsti fuglur, ið vendir heim aftur, ti løngu á pálsmessu 3. januar, kom súlan, og er hon nu í ferð við at bóta um reiður sítt, men vanligt er at siga, at tjaldrið boðar frá ljósari tíðum, og latum okk um aftur í ár trúgva upp á henda boðskap, ti just í ár hava vit stóran tørv á hesum boðskapi Í taldurssanginum hjá Jákupi Dahl stendur í næst seimasta ørindi Men kemur tú, tjaldur , ár eftur ár tú, boð um ljósari tíðir so skal tað kennast um landið alt taðkemur at sumra x, uUMmStØLF hava ágóða av. Enn hava vit ikki sjálvi orku at fáa á hesi olju, hesum svarta gulli, men verða ivaleyst n enn einaferð. Men um vit hugsa um standast av slíkari trá, er spurningurin, um vit ikki kundu verið hest fyriuttan segði Lars Jespersen Smáfuglurin Tá Sverri Patursson kom við áheitaini, at finna ein fuglanna dag, hugsaði hann mest sum smáfuglin og heiðafuglin, tí hann hevði varnast, at hesir fuglar ikki høvdu tað so gott her hjá okkum, og at teir vóru í stór ar minking. Aheitan Sverra gjørdi stóran mun, men nú frættist aftur, at stødan er vorðin hættislig fyri mang an smá- og heiðafugl, ja, sjálvt tjaldrið, ið altíð hevur verið máttmikið, er vid at lúta fyri rovfuglinum, ið hevur ukið seg fram í stór- um tali. Her hugsi eg mest um stóra talið av ravni, ið nú flýgur víða um, drepur nú ikki bert ungar og egg, men drepur vaksnan fugl, hetta fyn at lívbjarga sær B Ravnabøli Tað eru vit menniskju, ið hava part i skyldini, at ravn- urin er nørdur so nógv, vid tað at vit í eitt langt åramål hava borðreitt fyri honum, løgdu ruskdungar ut í náttúruna, og samstundis avlagaðu náttúrligu veiði- hættir ravnsins, ja, ravnurin gjørdist so nógvur í tali, at Ov rongt varð i homrum, og eru nú ravnsbøl: at finna í haga — á sløttum Enn eina ferð er neyðugt at minnast áheitan Sverra at verja smá- og heiðafugl in, og tískil minka um rov fuglastovnin, men ymister hvussu hetta ætlast at verda gjørt. Uppskot er frammi at leggja eitur fyri ravn, eftir míni hugsan ein vánalig loysn, við tað at aðrir fuglar samstndis verða týndir av hesum. Annað uppskot er aftur at geva pening fyri ravnsnev, og kunnu hetta erein loysn, tókann eg ikki hugsa mær, at hvor maður gongur í haga við byrsu, men onkur má 16 duga at smíða reglugerð. ið er undir eftirliti Byggingin ty nevndin 1 mannadvun travnurin e % Í r > ii 13081 Så i x ið farin. ami. Íbúðarhús standa nú ” ) N i nærum hvørjum haga, ið hovrdi Havnini í I IOVTU Mavnini Ul, þjá, Næst an hvørt gil er uppkallad, og våtlendini eru fylgt upp fyrr athús kunnu fáa grund. Við hesum hava vit kroyst smá og heiðafuglin út úr Havn in Vit menniskju eru nú løgin Ú samstundis sum vit vilja frøast um tað rikidømi, vit eiga av ðrum livandi, Ld. fuglin, kunnu vit ikki bara okkum fyri at krevja meira. Hava júst frætt, at olja er undir okkum, ella nærhend- is, og hana vilja vit eisini hava ágóða av. Enn hava vit ikki sjålvi orku at fáa hend- ur á hesi olju, hesum svarta gulli, men verða ivaleyst noydd at selja okkum enn eina ferð men um vit hugsa um tann vanda, ið kann standast av slíkari trá, er Spurningurin, um vit ikki kundu verið hesi fyriuttan. Grannar okkara, Hjalt- land, mundi komið fyri Størstu náttúruvanlukku um okkara leiðir, og væl kundi en áli Dar á brá, at va ukka davmarkad. Ikk var tað menniskjunum at takka