fríggjadagur 12. mars 1993síða 22

Síða 22 Nr. 49 — 12. MARS 1993 og de NETTVU rs rr h CT Med NY | om 25 & Á Snjohvita i Sjónleikarhúsinum Leygardagin 13. og sunnudagin 14. mars kl. 16 sýna Filmsfelagið og Leik- hús Bio heimskenda Walt Disney- teknifilmin um Snjóhvítu. Filmurin hev- ur danska talu og er roknaður børnum í øllum aldri. Hetta er filmurin um ta vøkru kongsdóttrina Snjóhvítu. Ønda stjúk- mamma hennara, drotn- ingin, ynsku at vera vakrast í øllum heimin- um, so hon spurdi altíð spegil sín, hvør var vakr- ast Spegilin svaraði altíð, at drotningin var vakr- ast, og so var hon glað. Men so ein dagin svaraði spegilin, at nú var Snjó- hvíta hin vakrasta. Tá gjørdist drotningin í ød- ini, og bad ein tænara fara út i skógina við Snjóhvítu. Har skuldi hann drepa hana og sum prógv fyri at hann hevði gjørt eftir boðunum, skuldi hann taka hjartað heim við aftur. Men tænarin fekk seg ikki ul at drepa Snjó- hvítu, og bað hana rýma inn í skógina at fjala seg. So drap hann eitt vill- svín, skar hjartað út og gav drotningini. Nú var drotningin glað, tí nú var hon aftur vakrast. Snjóhvíta kom fram á husini hjá 7 dvergum og legði seg at sova. Hon slapp at búgva hjá dvørgunum, aftur fyri at rudda og vaska fyri teir. Men heima á kongsborg- int frættir drotningin frá spegilinum, at Snjóhvíta als ikki er deyð. Nú gjørðist drotningin spinnandi óð, og gjørdi av at drepa Snjóhvítu sjålv. Tær donsku røddimar eru: Tove Hyldgaard (Snjóhvíta), Tonny Landy (kongssonurin), Thomas Eje, Benny Hansen, Jesper Klein, Jess Ingerslev, Paul Hag- en og Kurt Ravn eru dvergarnir, Kirsten Rolffes (Drotningin), Hugo Herrestrup (tænar- in), Erik Mørk (spegilin) og Holger Juul Hansen er fråsøgumadur. Filmurin er 85 min. og verður sýndur í Leikhús Bio leygardagin 13. og sunnudagin 14. mars kl. 16.00 Atgongumerki kosta 25 kr. — bæði fyri børn og vaksin Næsta regluliga sýn ing hjá Filmsfelagnum er 27. mars kl. 21: Fe- lagið hjá deyðum skald- um (USA 1989) — longsulin eftir eydnuni Tú sært børnini seinnapart vála runt í býnum, vid ein um lykli um hálsin, um tey yvirhøvur eru so heppin at eiga ein lykil til heim sítt Eingin er góður við tey, uttan kanska Sjómans heimið. Har sita tey børn, sum skulu arva jarð okkara, í bíðirúminum og stara upp í loft. Hvat eiga vit vaksnu at geva teimum? Hvat er hetta fyri ein verð, sum vit hava skapt. Ein og hver hevur skyldu at brúka samfelagið. Ein maður, ein rødd, var sagt áður. Hverjar røddir hoyrir tú í dag við einum tingi fyltum av skúlalærar- um? Nær verður flakakvinnan spurd um hugsan sína? Og nær fær hon sæti í tingin- um? Fólk, sum aldri hava piss- að í sjógv, stjórna okkara landi og búskapi okkara. Vit eru so fátæk andaliga sæð, at vit unna ikki kvinn- unum møguleikan at vera heima hjá børnunum. Børn- int ganga sum himmalsins fuglar og hava ongastaðni at fara. Tey arbeidsleysu eru i somu stødu sum børnini. Ein litil bau er nú komin. Tey arbeiðsleysu hava nú fingið tað gamla maiaríið, vónandi lata tey børnini sleppa inn í hitan Eg noyðist, sjálvt um eg havi lítlan hug ul tað. at vid- ganga mær mín part av ábyrgdini av hesi stæðu, men eg ætli mær ikki at sita hendur í favn. Eg havi av- gjørt at fara upp í poltukk. Gjøgnum hetta arbeiði at gera mitt ul at broyta. Eg kann ikki krevja av teimum ungu og teimum arbeiðs- leysu, at tey einaferð skulu gjalda ellisrentu mína, so leingi eg ikki kann betra um kor teirra. Eg sá helst at allar kvinnur fingu møguleikan at arbeiða heima. Upp- veksturin skuldi gjarna framalt positiv, glað menn- iskju. Eg vil siga, at nyggi heilsumálaráðharrin = ikki hevur røkt starv sitt ul fulnar. Hóast javnaðarmað- ur, hevur hann lopið á sjúkrahúsverkið Eg eri sjálvur javnadar- maður og eg vil ikki ugandi góðtaka at ein partafelagi mín brýtur alt tað niður, sum vit hava nýtt alla okk- ara øld at bygt upp. Ein flokkur má ikki surna. Flokkurin eigur at liva við fruktagóðum sam- Tíðindablaðið CH Tað andaliga fátæka samfelagið skifti. Ein skal vera púra greiður yvir, at táein fer upp í politikk, umboðar ein eitt heilt fólk og tað má tí vera uppgáva okkara at vanlig fólk trívast og hava tað gott Eingin skal hava meira enn hini, vit eru eitt siviliserad fólkaslag. Hetta mangan í. Politikkur er eitt fak, og tað er so karvandi líka mikið, um tú ert fólkafloks- IVISL eg maður ella sosialistur. Pengar skulu skaffast óan- sæð hver tú er. Tað skal ikki end við at vit fáa ameri- kanskar tilstandir, har fa- miljan missir hús og heim, um onkur í húskinum skal hava eina operatión. Torkil Mohr Ískoyti til kjakið um lokalpolitikk Nú vit sita við rokningini fyri áttatiárini, eru mong, sum koma við sínum hugsanum um, hví landið er komið so illa fyri. Nøkur, harímillum Eirik - ur Lindenskov, siga, at lokal- politikkur er orsøkin til synd- arligu støduna, og hesin Eirik- ur Lindenskov hevur, serliga i seinastuni, í bløðunum játtað sína treytaleysu trúgv á lands- politikk í Føroyum. Við føgr- um orðum og i orðaríkum greinum hevur Eirikur Linden- skov sagt, atnúskal vend koma í! Nú skulu vit hava loysnir, ið gagna sllum samfelagnum. Nú skulu politikararnir vera so skilagóðir og gevast at draga hver til sítt egna valdømi. Tað er ikki fyri at vera frek- ur, men eg vildi gjarna spurt, hver tað er, ið dregur til sitt valdømi: Tey, sum halda tað vera rætt og rímiligt at varð- veita alment virksemi um alt landið, (goldið við skattapeng- unum hjá øllum føroyingum) ella tey, ið vilja hava alt til Havnar Ogeitteg kundi hugsað mær at fingið svar upp á, er: Hvar fara fólk: ræðið og på arlamen ansman, ta allir tingmenn nu fara at vera lika skil Eirikur? Og st im hví vit skulu velja fleiri fólk inn åløgting, tá øll verða samd um, hvat er best fyri Føroyar at gera. Nú kann tað vera, at tað eri eg, sum eri illavorðin, men eg kann ikki lata vera við at síggja eitt ávíst samband við stevnumiðini hjá týska nazistaflokkinum í tríatiárun- um. Har var m.a. sagt, at øll í roynd og veru uttan at vita av tí ynskja tað sama, sum sjálvandi ertað besta fyri landið. Hetta er sokallaði felags viljin. Víðari varð so sagt, at fólkið sjálvt ikki kendi henda vilja, einans Førarin. Og so var undanførsl- an fyri einaræðinum funnin. Skulu 2/3 av Feroya fólki nú manipulerast eins og týskarar vórðu tá? Men sína hugsan um parla- mentarismuna hevur Eirikur Lindenskov jú longu vartað upp við: Stillast skal upp í nummarrød, so valfeløgini fáa meiri åvirkan. ValdiO skal liggja meira hjá valfeløgunum, minni hjá fólkinum, so tey fólk, ið sita í valfeløgunum (m.a. Eiríkur Lindenskov sjálvur!) kunnu fáa meira enn ta einu atkvøduna. Skal hug takið »one man, one vote=< fara naskt at spyrja? Jú nú astuni, er politiski viljin, sum viðhvert hevur staðið í gásar eygum, viðhvert ikki. Hendan trýr hann ikki uppá, sigur Eirikur Lindenskov. Aftur her mátað sigast at vera fólkaræð- ið og parlamentarisman, ið fáa toyggið, ti tað týdningarmesta í fólkaræðisligu stýrisskipan- ini hevur altíð verið, at tann av fólkinum valdi politiski meiri- lutin ræður. Hetta hevur verið sjálv styrkin í stýrisskipanini. Men stuttligt er hóast alt at hoyra Eirik Lindenskov siga, at vit (Ei. L. 0.0.) vilja sleppa undan at misteinkja ávísar løgtings- og landsstyrismenn fyri at hugsa lokalt og draga til sítt egna valdømi — neyðars Einkur Lindenskov. Men Harragud, tann, sum kennir tað sum eina so tunga byrðu, kann lata vera við at taka hana á seg. Men ikki man byrðan vera so tung, nei, sannleikin man vera, at hugsjónin hjá alt, alt ov mongum politikarum her úr Havn er avmarkad til: »Øll vilja avtofta Havnina!« Og høvdu teir ikki slíkar illgiting ar at oysa út, so hovrdist lítið til terra Tad er s vsagt gott ONK ar at. Tað var tað c lasta St ið at Ti g Mc 3 harra Eirikur Lindenskov bara verið konsekventur; eitt itøki ligt: dømi: Í ævigu toganini millum Havnina og restina av Føroyum hava mangar røddir verið frammi um at byggja eitt nýtt landsstadion her í Havn Hetta var seinast at hoyra undir valstríðnum ul býráðsvalið í desember — um somu tíð, sum Eirikur Lindenskov sjálvur var uppstilladur til skúlanevndina. Tá hoyrdu vit einki til Eirik Lindenskov, um at vit skuldu hugsa um alt landið sum eina heild: Eitt land, eitt lands- stadion. Nei, tá var ikki neyð- ugt at vera skilagóður fyri at vera væl við Eirik Lindenskov. Um orsekin var, at Eirikur Lindenskov ikki hevði tíð at fåast við annað enn skúla- neyndarvalið júst tá, um hann sjálvur vildi vera væl við réttu fólkini hesa fyri allar politik- arar so týdningarmiklu tíðina ella hetta var áðrenn politisku opinbering Eiriks Lindenskovs kunnu vit bert gita um. Nidurstøda min verður, at tå Eirikur Lindenskov sigur, at ni mugu politikaramir gevast at draga til sítt valdømi, man hann nema, atnúskulu teir gevast at forða fyri, at alt verður drigið til Havnar Flóvin Eidesgaard Tórshavn