leygardagur 26. juni 1993síða 8
‹ fyrra síða allar 23 síður næsta síða ›
Hendan síðan hevði ongan tekst í PDF-skjalinum. Teksturin niðanfyri er lisin maskinelt (OCR) og kann hava villur.
Tekstur á síðuni
Síða 8
Nr. 119 — 26. JUNI 1993
24 ára gamla Meibritt Rasmussen úr Havn:
Kom í finaluna í
vakurleikakapn-
ing í Turkalandi
Í eina samfulla viku upplivdi 24 ára gamla Meibritt Rasmussen
úr Havn, hvussu tað kennist at liva sum stjórna, tá hon umboðaði
Danmark í stórari vakurleikakapping í Turkalandi, har kvinnur
úr 40 londum vóru við. — Tað var einn uppliving fyri lívið og sera
stuttligt, men sanniliga eisini strævið, greiðir Meibritt frá
Efår
Hilmar Jan Hansen
(Mynd: Jeppe Gudmundsen-
Holmgren)
Atliggja i skugganum undir
sveiggjandi pálmum viðein
svimjihyl og njóta sól og
gott veður, meðan tú verður
uppvartaður á allan hugs-
andi hátt, er Givad ein av
stóru dreymunum hjá teim-
um flestu.
Men hjásummum er hetta
ikki dreymur, men dreym-
urin, ið gjørdist veruleiki
Soleiðis upplivdi 24 ára
gamla Meibritt Rasmussen
úr Havn tað, tá hon herfyri
var eina heila viku í Turka-
landi, har hon saman við
kvinnum úr 40 londum var
við í einari stórari vakur
leikakapping
Kappingin bar stórfingna
heitið >Miss Model of the
World
Umboðaði Danmark
Eg varð vald út at skula
Danmar) hest
umboða
KADDINE ið
umboð úr landi
£ reiðir Meibritt Rasmussen
hvørjum
Nilsamans vóru
ungar kvinnur år øllum
leraðshornum, ið kappað
ust. Kortin: var tað ikki so,
it kappingin kom fram um
tey vinarbond, ið vórðu
knytt i eyst og vest har. Vit
vóru allar saman alla tíðina,
'g gjørdust sum bestu vin-
konur eftur hesum fáu døg-
mum, kappingin vardi
Utbúgvingin
kemur framum
Meibritt hevur verið niðri
í Danmark og lisið tey
síðstu árini, og í hálvtannað
ár hevur hon arbeitt fast
sum model fyri eina model-
fyritøku, ið kallast Fashion
Team. Hetta er ein rættiliga
kend fyritøka, ið bæði hev
ur virksemi vid profession-
ellum modellum og eisini
vil 4
eitt tiltak, ið kallast »Fam-
ilien Danmark<.
— Men hóast eg havi arb-
eitt nokk so nógv við hesum
tey seinnu árini, er tað tó
útbúgvingin, ið kemur fram
um althitt. sigur Meibritt. ið
nú lesur til sosial- og heilsu-
hjálpara, men ætlar sær at
fara víðari sum sjúkrasystir.
Hon hevur verið til nakrar
royndir í síðstuni, og ikki
kann sigast annað, enn at
karakterimir prógva, at her
er álvari í — tá vit tosaðu við
hana, hevdi hon júst fingið
11 í sálarfræði.
Fingið fleiri tilboð
— Tá vit nú vóru niðri í
Turkalandi, vóru tað fleiri
av okkum, ið fingu tilboð
um at koma hagar at arbeiða
sum model, men svarið, vit
kundu geva var noktandi, tí
vit høvdu avtalu framman-
undan um, at vit ikki skuldu
taka av slíkum tilbodum, ið
Oivad fóru at koma, sigur
Meibritt.
Og táeg frammanundan
havi nógvar uppgåvur i
Danmark, er eingin orsøktil
at koyra alt um koll vid at
taka av einum slíkum til-
boði og harvið kanska eisini
noyðast at gevast við út-
búgvingini. Eitt vanligt
arbeiði kanst tú gera í mong
ár framyvir, meðan tú ert
meira avmarkað, tá talan er
um at arbeiða sum model, ú
tá er tað jú útsjóndin og
formurin, ið eru avgerandi
fyri, um tú klárar teg innan
fyri tað ella ikki
Pressan aftan á
teimum allastaðni
Kappingin, Meibritt var
við í, var rættiliga væl og
virðiliga kunngjørd alla
staðni í Turkalandi og ikki
minst Istanbul, har hon varð
hildin
Vit vóru á einum av
teimum allarfínastu hotell
unum, og áhugin fyri hesi
kapping var øgiliga stórur
allastaðni. Pressan fylgdi
okkum, fyri hvort fet vit
gingu, og sjálvt tá vit fóru út
at eta, vóru myndamenn og
blaðfólk aftan á okkum, sig-
ur Meibritt.
Stuttligt — men
eisini strævið
So tað var ikki sért, at
ein fekk ein varhuga av,
hvussu taðer at vera kendur
Tað var sjálvandi ein upp
living, men at skula liva eitt
sovorðið lív dag út og dag
inn, kann heldur ikki vera
tað allarbesta. Hetta var
sum sagt sera stuttligtog ein
stór uppliving, men tað var
so sanniliga eisini strævið,
tí vit skuldu alla tíðina vera
klárar at gera bæði eitt og
annað
Friður var at kalla onga
løtu, og áðrenn ta heilt stóru
iramsyningina skuldu allar
tæra ai gangå so og so, og
fólk var alla tíðina rundan
um tær, so tær kundu verð:
smurdar og annars gjørda
klárar, sum nú einaferð tað
SKUÍdI gera
Sjálvand: var het
sindur vvirfladisk
gingu høgt upp í ta”
feibritt tanr
molasyningt h
Skiivar hóvdu
Vil Siga, at okkar Kl
fyritóka hevði valt okkun
herklar Du! H
undan, so vil kundu fáa 10
” F re r
tað rætta at
Ti gju skuldu.
veljast burturúr
Fyrst skuldu allar tær 40
kvinnumar royna seg, og
sidani skuldi ein vælmann-
að dómsneynd velja tíggju
tær bestu út til sjålva final-
una.
Og Meibritt gjørðist ein
av teimum tíggju, ið endaðu
í finaluni í hesi stårfingn.
kapping.
— So skuldu vit tíggju enn
Tíðindablaðið
einaferð royna at ganga,
sum vit høvdu lært tað: Nú
eitt fet handanvegin og so
fimm fet handanvegin og
snara sær á, so allar gingu
akkurát líka, greiðir hon frá
Og so skuldu vit eisini
alla somlu tíðina smílast og
síggja glaðar og vælupp-
lagdar út. Eitt sindu strævið
kanska, men vit skuldu bara
alla somlu tíðina vera í
gongd. Eingin steðgur mátti
koma í, meðan >showið<
gekk
feibritt gjørdist ikki
vinnari og >Mis World of
the World< - tað gjørdist
ein genta av Filipsoyggjun
um - men koruni var hon
sjålvandi stak vælnøgd vid
årsliud, at vera komin so
langt sum í sjålva finaluna
Tad var ikki nøkrum so
góðum ursliu, ein hevdi
roknad vid frammanundan,
so tað gjørdi tað heila bara
uppaftur stuttligari, sigur
hon. — Har ráddi bert um at
taka alt >hurlum-heyið<
fyri tað, tað var, og so einki
Meira. Hevur tú tann inn-
sullingin, er tað utmerkad at
vera við í einari slikari
kapping, og so hevur tú jú
heldur einki at gerast vón-
brotin av.
Gott at koma
heimaftur
Tá hendan strævna vikan
var av, var tað koruni gott at
koma heimaftur ul Dan
markarog at síggja »sjeik
in< Lasse aftur
Nu er so gerandisdagur
aftur, og hendan dreyma
verðin minni um góðar upp
livingar, ið eg fari at goyma
resuna av lívinum, sigur
Meibritt
Hetta var ein uppliving
1d er av teimum allarstørstu
og eg en eisini glad fyri, at
eg av øllum skuldi sleppa
við har. Tað hevði sjálvand
verið enn stuttiigari at u!
boðað Førovar berr
er lav eis
Ulv
Vinnur í Í h
k na
ii
HID X
i i
Kappi 1 VI inn
hvørjum degi, at førovingar
soleiðis kunnu prógva, at
tað eisini kann gangast gott
í hesum annars so stirvnu
tíðum