leygardagur 10. juli 1993síða 10

Síða 10 Nr 129 - 10. JULI 1993 Nøkur minningarorð um Paulinu Jacobsen sjåkrasystirog formann i Sjåkrasystrafelag Føroya Nakrir tankar komu mær til hugs nú um dagamar, tá eg, eins og mong Onnur tonktu og tosaðu um Pau linu Jacobsen, formann føroysku sjåkrasystranna og spurdu hvønn annan hvussu mundi fara åt gangast í vónleysa strid hennara at yvirliva. Ti verri mátu hon lúta. Pau lina doyði á Rikishospi talinum hósdagin 1. juli, bert 42 ára gomul Mangan verður tikið til, tá onkur verður ryktur hesum foldarlívi frá, at maður kemur í mans stað. Kann vera, at okkurt er í hesum, tó, so fjølbroytt sum hvørt mannalív er, er tað neyvan so einfalt, at annað menniskja megnar til fulnar at tradka i annans Tá tað snýr seg um Pau- linu, man tað vera sera tor- ført, fyri ikki at siga heilt ógjørligt fyri nakað menn- iskja at koma í hennara stað, at gera sum hon, at vera eins og hon. Tað veri seg í so mongum førum, tó fyrst og fremst sum eim asta dóttir og sysur í herm- inum í Tréndargøtu, har er hon ómissandi, og har kann als ongin koma i hennara stað Sum tann fullkøna, sam vitskufulla sjúkrasysur á narkosudeildini á Lands- sjúkrahúsinum, har Pau- lina starvaðist í mong ár, fer minnið um hana at liva Ein stóran part av áttau árunum sat Paulina í neyndini í sjúkrasystra ráðnum. Har var hon eis- ini, tá felagið gjørdist før oyskt felag, vid sjålvstød ugum rætti at samráðast við okkara myndugleikar. Hon stilladi upp ul for- mann vid fyrsta val eftir hetta og varð vald for- maður í 1990, just lå sam felagið var á vanlukku kreppu, sum hevur ukið okkum øllum meint, og hevur henda úðin vend eim striggin og baksut tíð fyri formannin í sjúkrasystra felagnum Sum við øllum, veg inn í hesa órvað ið Pau lina tókst við, gjørdi hon arbeiðið ul fulnar, onki var hålvgjørt og ulvildar ligt, ordan í og ruddiligt mátti vera. Hennara fram- úrskarandi evni ul at seta seg inn í, skilja og minnast lógir, paragraffir og sátt- málar mundu mangan hava verið henni og ødrum hent; kanska vóru hesi evni givin Paulinu í vøggugåvu! At arbeiðssemi og frå- líki evni gjørdu Paulinu ein góðan formann er eyð- sæð. Hon er og verður nógv saknað av føroysk- um sjúkrasysuum. Tó størstur er saknurin hjá mammu og beiggja Pau- linu. Mínir tankar fara ul tykkara, sum við henni hava mist so ómetaliga nógv Friður veri við minnin um um Paulinu Jacobsen, sjúkrasysur og formann í Føroyska Sjúkrasystrafe- lagnum Helena Nattestad Sjúkrasystir og fakfelgskvinna farin 1 SKS Hósdagin bóru sjúkrasystrar eina starvs Sýsur úr Havnar kirkju árum SKárvySSySUr gjøgnum tjúgu ár. Sein astu ánni var hon for kvinna teura í fakfelags- málum So meiningsleyst tóktist tað, tå deydsbodini av hini altid livsgladu Paulinu Ja cobsen komu. 1 juli and- aðist hon, bert 42 ára gomul, eftir stutta sjúkra- legu. Paulina fór at kalla beint úr skúlanum at nema sær útbúgving sum sjúkra- systir. Prógvið tók hon fyri júst tjúgu árum síðani Men hon gavst ikki so Hon vildi kunna seg enn betri innan hetta yrki, og hesum ætlanum gjørdi hon eisini álvara av nøkur ár seinni. Burtursæð frá tíðini hon var uttanlands í útdúgvingargrindum, starvaðist Paulina oll árini á Landssjúkrahúsinum Hon var nærløgd og væl dámd bæði millum sjúk starvsfólk og spardi seg ikki Fyri nøkrum árum síð ungar og ani tók Paulina við ødrum åliusstarvi. Við nýggjum avbjóðingum. Starvste- lagar hennara valdu hana fyrst í nevndina í Sjúkra systrafelagnum og seinni ul forkvinnu Sjálvandi duga hennara starvsfelagar best at dóma um avrik hennara í hesum starvi, men alment kent var tað, at her var ein fak- felagsleiðari, sum hevði nógv upp á hjartað, ikki fjørad í trongskygdari vanahugsan, og sum dugdi at skoda meira enn hin eina leikin fram. Einki snævurskygni fyri løtu vinning, men málrættað legði hon sínar ætlanir til rætus Tað mundi vera líuð hugaligt hjå Paulinu, eins og hjå ødrum fakfelags- leiðarum, at tingast um lønarskerjing fyri sínar limir, men eisini eini tí- líkari støðu dugdi hon at fáa nakað burturúr. Pau- lina legði stóran dent á at síggja ein samlaðan sam- felagsbata av teirri hjálp- andi hondini, fakfeløgini rættu landsstyrinum. Hennara sjónarringur rakk longur enn til tað, sum just í løtuni kemur í lønarposan. Stórur saknur verður í Paulinu. Skilagóða fak- felagskvinnuni, nærløgdu sjúkrasystrini, og ikki minst verður saknurin hjá hennara nærmastu. Hjá móðir og bróðir eins og já øllum í gamla granna- lagnum í Tréndargøtu. tórfinn Tíðindablaðið (571) Minningarorðum mín elskaða bróðir Jóannes Vágsá, Klaksvík f. 23/9-1943 d. 30/6-93 Minningarorð ul mín elskaða bróður Jóannes Svárt er í sorgini at skriva ta seinastu heilsanina til tín. Vit vóru góðir bróður, og nógvar eru løturnar, sum vit áttu saman. Løtur nar uppi í rødni, tá vit sum smådreingu spældu og allir teir góðu dagarnir í Búðunum. Hesar fari eg við takksemi at goyma sum vøkur minni um teg Hjá tær var sum hjá mær, vit valdu báðir sjó- lívið á ungum aldri. Altíð gleddi eg meg at síggja teg, tá tú komst aftur, onk - untíð kundu ganga ár í- millum, at vit sóust, so leiðis var bara tað lívið. Eina ferðina, minnist eg, gingutad $ ár at vit ikki sóu hvønnannan. Og tå hendi tað seg, at vit mølt- ust á vågni, hvor við sín- um skipi, annar á veg heim og hin avstað. Ta ferðina náddu vit bert at veittra til hvønnannan. Eg minnist, hvussu glaðir vit báðir vóru, tá vit sum unglingar fingu eina lítla systur. Hóast vit hildu mammu vera nakað í á Á - $ gamla, so vóru vit ovur- fegnir. Tú fanst tær konu av Tvøroyri og gleddi teg um tey deiligu børn, ut bæði fingu saman Pápa okkara mistu vit á Norðhavinum í 1971, og var hetta ein stór sorg fyri familju okkara. Mamma kom sostatt at vera einkja í nógv ár. Men altíð var hon okkum ein góð mamma og eitt livsstykki at koma heim aftur til Tu fekk ta lagnu at vera sjúku. Í 1981 gjørdist tú sjúkur fyrstu ferð umborð á skipi. Tú nívdur av hevði tínar svåru latur, og sjúkan neit tær dygt Si mona hevur verið tær ein hollur stuðul, hon var altid vid tina lið og hjálpu so væl, hon kundi Tað tók okkum dygt, tá mamma gjørdist sjúk og doyði. Sjálvur var eg burt- ur, tá hon doyði, og tóm- ligt var at koma heim, og ongin mamma var meira. Men eg veit, at tit øll hjálptu henni gjøgnum hennara seinastu tíð. Mamma fekk frið og nú fekk eisini tú Jóannes frið. Eg fari at goyma øll tey góðu minni, sum vit fingu, saknurin er ómetaliga stør-ur, men vit vita, at tað er ein sum vil styrkja og hjålpa okkum i sorgini, og eg biði ul at tann altvaldandi vil styrkja tykkum, Simona, Heidi og Símin Esmar Bróðir tín Piddi Kórverk til Onkur hevur kanska givið ti gætur, at meðan blað og fjølmiðlar dagliga díkja okkum undir í Krepputosi, arbeiðsloysistrupulleikum og aðrari negativari ávirk- an, so verða enn í Føroyum málningar málaðir, myndir gjørdar, sjónleikir spældir, yrkingar skrivaðar, vakrar bøkur útgivnar og tónleikur spældur bæði uppi og niðri Er tað kanska so, at listin verður sjónligari, tá sam- felagið gerst grátt út yvir grátt? Efur at unga tónaskald okara Sunleif Rasmussen í fjør hevdi fingið vidagitnu Sonningheidurslønina fyri avrek síni á tí modemaða klassíska mentanarpallin- um, heitu organisturin í Havnar Kirkju á henda mann um at skriva eitt tónaverk fyri blandað kór, sum var hóskandi at fram- føra serliga á 6lavsøku, kanska eisini við onnur høv 1. Uppskotum ul teksur komu prestarnir Petur Mart- in Rasmussen og Bjarni Bæk vid, og nú eitt líuð ár seinri hevur tann virkni komponisturin fullført verkid. Hann hevur valt at skapa eitt kórverk við orgu- Ifylgispæli burtur úr Vávids fyrsta sálmi, sum ljóðar: 'Sælur er maður, ið ei olavsøkuna fylgir vondra manna ráði, ið ei stendur á syndara v ?£1 og ei Situr í spottara lagi, 2. men hvers hugur stendur til Harans lóg og yvir lóg hans grundar dag og nátt 3. Hann er eins og træid, plantað við åarløkir, ið aldin gevur í tøkum tíma, og hvers leyv ei følnar, alt, ið hann ger, honum skal eydn- ast. 4. Ikki gongst soleiðis vondum monnum, men eins og bos teir eru, ið fýkur fyri vindi. 5. Tí skulu gudleysir ei standast í dóminum og >