fríggjadagur 12. november 1993síða 20

V Síða 20 Nr 216 — 15 NOVEMBER 1993 Marita Petersen, løgmadur: lkki leypa fram av - men heldur ikki vera ov bangin Í dag fer Marita Petersen, løgmaður at seta stóru oljurådstevnuna í Havn Vit hava spurt løgmann, hví skipað verður fyri slíkari stevnu. Hon sigur, at hetta m.a. varð eitt ynski frá ting- monnum. Haraftrat hevur landsstýrið roynt at fáa so nógv fakfólk við sum gjørligt. -Eg haldi tað er sera umráðandi at geva politikarunum eitt betri grundarlag at taka støðu út frá í komandi tíðum í nettup so avgerandi spurn- ingum sum hesum Løgmaður heldur tað er týdningarmikið eisini at fáa at vita, hvørjir møgu- leikar liggja í hesum. - Summi haida, at hetta er nakað, sum kann gera okkum rík í morgin og at tað tí ikki kann bíða. Onn- ur eru so bangin, at tey halda, at vit skulu als ikki í holt við tað. Tí vóni eg, at ein slik rådstevna kann vera vid til at siga fólki frå, at ein útviklingur á hesum øki fer kanska at taka sína tíð og hinvegin eisini at taka Ottan burtur Løgmadur vónar, at vit fáa eitt gott orðaskifti soleiðis at tað kemur okk- urt burtur úr rådstevnuni. jan | Til minnis um mín góða vin og Samson O. Samson Tungt er at skriva tå sorgin nivir og serliga tá sorgar boð koma so brádliga. Nú í morgun ringdi reiðaríið hjá mær og boðaði frá at skiparin og góði vinurin hjá mær Samson Olivar Samson var funnin deyður í koyggjuni umborð á Skálaberg Ófatulit, ja, eg skilji ikki Guðs vegir, vit høvdu so nógv brúk fyri honum her ímillum okkum Eitt er vist, vit eru rættu liga nógvir, sum hava rættliga nógv gott at bera Samsoni bæði andaliga og timliga. Vit eru nógvir sum eru komnir ul jåttandi trúgv umborð á skipi hjá honum. Hann, sum ó troyttandi helt áfram at boða kristind6min un borð hóast umstødurnar mangan vóru vánaligar, onki lj6dføri, vánaligir sangarar og ul tíðir alt ov fáir talarar, so helt Samson á, sunnudag efur sunnu- dag, at halda møti umborð og harvið vann hann mangar sálir fyri Harran, tí må eg siga, at eg skilji ikki at Harrin kallar slíkan mann heim, og gott man tad vera. Eg fór við Samsoni fyrstu ferd januar i 1979 og var so við ul miðjan 85, var so í landi, til eg fór um borð aftur januar mánaða í ár, og má eg siga, at hesi átta og eitt hálvt árini eru míni ríkastu ár. Eg vil ongantíð gloyma hvussu væl hann tók ímóti mær á fyrsta sinni, einum ung- um, óroyndum manni sum eg var tá, og hevur tað ser- merkt Samson, hann var altíð blíður og vinarligur móti ungum monnum, sum komu umborð ella sum ringdu og bóðu um kjans Eg varølltey fyrst saman vid fjarntan u årini Samson sum og sum tilikur komu vit at hava rættuliga ( Lesarabrøv tætt ulknýti ul hvønn ann an. Hann bleiv meir og meirein v inur hjå mær, em studul hjå mær og ein læri meistari hjá mær, ja må eg siga hann, meir enn nakar annar her i livinum, hevur lagt minar livslunnar, og komi eg at standa ul ævi liga tøkk ul hansara Samson var fiskimadur sum fåur, hevdi hendinga gott hegni at taka tær røttu avgerðirnar í ti réttu løt- uni, hann hevði serliga góð evni at fylgja við fiskagongd og hvussu fiskur ferðast og skikkar sær undir éjøvnum um- stóðum. Eg havi ongantíð møtt einum manni, sum hevdi so gott minni sum Samson bæði ul leiðir, botn og hendingar undir fiskarii, ja, hann livdi upp í tað við lív og sál, sum man plagar at taka til. Eg kundi blivið við leingi at róst mínum vini, nú hann er farin, men hetta er alt so tungt, meðan tár- ini renna hugsi eg eisini so nógv um tykkum, sum eft- ir sita, man hugsar sum so, nei, hetta hava út ikki uppiborið, hví skal tað verða so Eg eri glaður yvir, at eg nú, eg kom um borð aftur til hansara í år, at vit høvdu nógvar góðar og langar samtalur saman, og at eg fekk sagt honum hvat tøkk eg stóð ul hansara, og sum hann plagdi at taka ul: Giv mig en blomst mens jeg lever, bleiv avgreitt okk ara millum Samson hugsaði rættu liga nógv um síni kæru, hann tosaði nógv um konu sina, sum hann nú ætlaði at verða nógv meira heima hjá í framtíðini, hann segði at ann fór nú at trekkja seg meir og meir í land fyri at verða meira hjá konuni Joan. Gleðilit var taðeisini at síggja, hvussu nógv tey bæði vóru fyri hvønn ann- an, hvussu glaður Samson var, tá Joan segði ja at koma niður til Grimsby i summar at landa, og hvussu glaður Samson var, seinast vit sigldu heim og Joan sendi heilsan til sín elskaða mann, og hon gleddi seg til hann kom heim. Ja, synd var tað at teimum ikki untist aldur- dómin saman Eisini stendur tað sum ein varði hvussu hann yvir Samson, stóra hevði umsorgan fyri sínum børnum, og hvussu nógv hann øll árni hugsaði um teirra frelsuveg. Ja, gleði- ligt var tað eisini at hoyra elsta sonin hjá honum Jógvan Samson, tala um borð og vitna um sín frels i ti fyrsta vitnis burði, eg hoyrdi hann av osaði um sín son Eg havi mangan ugsað síðani um tað hann segði, um at åbyrgdin hjá okkum er so stór, tora vit annað enn liva Harran, hvat verða fylgjurnar. tek ur hann kanska onkran av okkara kæru fyri at fáa okkum at rakna við Eg Odnardag í januar í ár, vit minnist so væli ein bådir Samon og eg tosadu man å brunm å Skåla hann fortaldi hvussu gladur hann var at hansara børn, Jógvan, Andras og Marjun, livdu trygt í Harranum Gleðiligt er tað eisini nú mær i allari sorgini at minnast Samson, har vit fyn bert heilt fáum dagum síðani hoyrdu hann í útvarpinum siga, at hóast ågangurin á hansara sjófólk var nógv ur, so var tað eitt sum lá fremst í huganum, so var tað staðið handan támið Og vil eg lýsa frið yvir minnið um Samson við tí sangi, hann sjálvur ynsku at hoyra hendan morgun- Mn: Mær er sagt um ein stad handan tåmid handan fjallanna skaddu hann stendur mær er sagt um hans sål ljósu strendur ein dag standi sjálvur eg har! Halleluja! Eg sælur má syngja eg fari til Tonk Halleluja stadin kann enn mótbrekka troytta og tyngja Altíð heimá og framá tað ber! Anskar Hansen Til »Sørvingin« sum ikki torvar grind og spik Summi fólk hava tað ongantíð betur, enn tað tað gongst illa hjá onkrum ødrum Sum nú hatta avskeplaða lesarabrævið, sum skuldi vera ein viðmerking til greinina hjá Frank Davidsen um hvalaveið una hjá okkum føroyingum Greinin hjá Frank Davidsen var væl skrivad, um hon stóð í Dimmalætting, ella í Ekstra Blaðnum, og tað sum skrivað varð um, kemur Sosialinum altíð at vera aktuelt hvat okk seg Sørvingur, ríður áeinu m so lágum stæði, at 125 er ikki aft 5 ursvar vert, men eg kann ikki lata vera vid at taka pennin lesarabrævið var undir allar kritikk sjúkur, annars hevur tú lítið innlit í hvat fyrigongur rundan umteg. Og atleggjaeftir einum sjúkum manni er so simpult, at tað er átalu vert, tí er hetta skrivað Tú skrivar, i hvarv, tå flakavirkini og annað eftir lótu aftur A 7 Men tú skrivar ikki hví flakavirkid í Sørvågi læt aftur, og hví allir okkara fiskibátar fóru á heysin — hver hevði ær una av ti? Frank Davidsen? Nei — tað var áðrenn Frank Davidsen kom inn á ting, at Sørvågur fór á heysin, og allir sørvingar vita eisini hví. Har fóru nógv arbeiðspláss niður fyri bakka av tí simplu or sek, at nakrir ávísir menn her í bygdini ikki hugsaðu um fólk ið í bygdini, men um seg sjálv an og hvat teir kundu skava inn undir seg Nei, harra Servingur, ni Tidindabladid CI | skiparan | | | veitst líka væl sum vit onnur, at okkara javnaðartingmaður ikki er farin í híð, men at mað urin er sjúkur. Og eg skilji teg væl, at tå ikki torir at skriva títt kristna navn undir hatta spott andi og onkisigandi lesara bræv. Hatta vísir bara hvussu lág! túríður —og hver veit — spottar in kemur í spottarans stað Eisini ein sørvingur