leygardagur 13. november 1993síða 14

Síða 14 Nr 217 — 13. NOVEMBER 1993 Fødingardagshellsan til Regin Dahl Seinasta leygardag varð skipað fyri stórum hátíðarhaldi í Norðurlandahúsinum í sambandi við, at skaldið og tónasmiðurin Regin Dahl fylti 75 ár. Vit prenta her fóðingardagsheilsanina, sum Rói Patursson, háskúlastjóri helt 1 i Eitt oktoberkvøld sat eg saman við gó fólki á fundi í Pæsastovu herfyri % 11 fur iðarlatu fyn R | u hann tylu 75. OnKk hov 5 h fra kallimask í fyltu stov na. Uppskot um tónleik sangir og yrking ar vóru løgd fram. Meðan orðini soleiðis fløktust und ir buunum var ta st burtur í dreymaland yg ein 13-åra gomul hend sum eg fram fyn meg er friggjakvøld 17 oktober 1980 á Nørrebrugv - Keypmannahavn. Eg og vinmaðurin Jógvan fara at lurta efur musikki og poesi Uusetablaðið hevur neynu liga lýst við at Regin Dahl fer at bera fram egnar yrk ingar í samkomuhølunum í Samuelskirkjuni. Jógvan er 20 ár eldri enn eg og kennir R > Eg vóni at koma á tal við gin frá gomlum døgum yrkjaran og eldn fylgismað ur mín skuldi gjørt tað lætt ari at sloppið inn um orðsins og tónanna grindir Regin Dahl saman við konuni og teimum mongu gestunum Vit koma inn í samkomu- hølid, sum er í kjallaranum undir kirkjugólvinum. Her standa træstólar við réttum ryggi og smá borð við ljósa- bláum dúkum. Eitt sindur avsíðisereitt mahognibrúnt klaver og har stendur Regin … ennen pE RD len se or ... … og leggur sin ljósagráa frakka á ein stól. Ein eldri kona stendur og prátar við hann, hon gestikulerar dúg- liga, men Regin letst ikki um vón. Hann letur eina slitna leðurtasku upp og leggur nakrar bøkur á kla verið. Eg líu meg íkring og telji 14 áhoyrarar. Aðrenn eg seu meg við eitt av borð unum, leggi eg 10 krónur í eina skál fyri kaft: og sand kaku. Ein litil løta gongur Og so sita vit øll ugandi > Regin lesur. Hann er mest sum burtur í eðrum heimi Hóast hann heldur seg til bókina, blundar hann. Hes ar yrkingarnar hugtaka meg so fullkomuliga tær dyr, gát Sum eru føn skrivaðar oktoberkvøldsins duli. Við síni skæru rødd fær Regin ein musikk inn i ordini, sum eg havi varnast fyrr, men ongantíð veruliga hoyrt. Í ein góðan tíma sita vit og lurta. Kaffið kølnar og sandkakan tornar klaverið ljómar gjøgnun rúmið og at enda syngur Regin um kistuna av kam- fertræ, ið minnir um Hong kong og Kina Tá vit hava klappað inni liga og leingi og hann hevur bukkað og sagt takk fleir ferðir, letur hann seg knappliga í frakkan og er á- vegis út. Ein maður og ein kona hava hug at práta við Eisini hann, men tað letur ul h hevur { skund. Eg herði rætu høndina iram, helsi } if S tivdi UL CI ØE SKA NE » Á i segl i H sjålvur skaldarin'« Og so flennir hann so hjartaliga »Og Jógvan! — tú eisini her tað var langt síðani!< Vit fylgjast út, fara yvir un vegin inn á Thorscafé a drekkaeitt glas av donsk t ( 1 k I gangur og kimandi látur Vit finna tó triggjar tøkar stólar. Aðrenn vit seta okk um ler Kegin yvir at mynt telefonini at nngja ul dóttur ina, sum býr her í granna hana, at hann verður líuð sindur seinkaður ul av talaða nátturðaborðið Tad Cr beinanvegin é at Jógvan og Regin seg burtur í gloyma søgum um gamlar dagar í i formidablu Havnini. Tað eru so nógvar Havnir í Havnini, skilji eg Eg undrist yvir hvussu nógv Regin veit — tað letur ul at hver gøta, hvert hús hevur sína verð av leungaløtum og hurlivasanætrum. Myndir reka gjøgnum tubbaks fleyrið, nógvar tíðir saman blandast. Tað vóru tey, ið untust við líuð og smátt, Ja, var tað ikki betur bara at kunna við turran hvørja fjasa tvøst og fisk og so njóta leivdarstund sum gavst? Eg siti sum tóm talva og hoyri um dreingir, ið liggja fram efur rommum í fjøruni, um hjallar og køst ar, um neystakrókar og fleynd av flættum og kom andi konuroyki, um vinir á býlingsveg , um tjaradar bryggjur og grønar teigar im dast og dust og brenni vín. Hevur heimurin eina ferð verið hetta dygdarstað Og Regin fortelur nú um Chrisuan, Heðin Brú og William. Handan skriftina Sæ rin og ispeglin ll jurnar vlatrøllini Í hu tu tu!< Fortíðin 4 KK dt i men Sí