hósdagur 18. november 1993síða 16

Síða 16 Fiskivinnustovan, við ;ínum í veruleikanum einavalds Fiskivinnu stjóra er ein skipan, 10 at siga náttúruneyðugt bert kann elva ul urskeping av vinnuni, og hevur els- ini gjørt tað, m.a. av ti einfgldu orsøk, at ongum er givið einsamallur at hava tað innlit í vinnuna og ta arbeiðsorku, 10 krevst fyri at reka eim skilagóðan fiskivinnu- poltukk. Allar avgerðir um býti iv tøka ulfemginum ullum teir ymisku veiði ættirnar, um stovnsrøkt enning av fiskivinnum s.fr. eiga at verða uknar iv einum breiðum Fiski- vinnuráð manna einans iv umboðum frá vinnuni jålvan (fiskimannate og, reiðarafelag, ánarar iv og manning á fiska virkjum, fiskasølur har tað letur eg gera — av brukarun- um av okkara tiskavør- um. Ti má eisini Fiski- vinnustovan, í tí líki hon er í í dag, takast av ongantíð ov skjótt. At hetta er bráðneyðugt skal okkum áframt vera lív lagað skilir helst skjótt hvert mansbarn í landin- um í dag — uttan okkara fólkavaldu. Júst hvussu vinnan jålv so dyggiliga og so leingi hevur latið seg týrt av Fiskivinnustjór- anum og Fiskasølun er órvað eisini besta progv- 1ð uppá hvussu ilia ul stendur — »s.fr.) og hvussu vinnan hevur verið og åframi er em kasubløka millum tver maktpólar S OK x MØK IF í o ONSU | Cr må SKCOTAS ind ður eingin broyting lag er tivern líuð sum talar fyri Ú — SO ma vit eima tramtið, har åframt tveir makt- stjórar sita og telva um valdið á vinnuni, og tað vil í veruleikanum siga um valdið í landinum: Fiskrvinnustjórin og Fiskavirkingarstjórin. Tveir pappírsgenerálar hver á sínum øki. Talvfólkið hjá Fiski- vinnustjóranum er sum kunnugt landsstýrið og landsumsitingin, meðan Fiskavirkingarstjórin hevur Fíggingargrunnin og bankan(ar) við Michelsen, Benjaminsen og Astrup Hansen á odda. Súgvislanga úr landskassanum í bankan(ar) Einasti veruligi munurin millum støðuna áður og nú er, at súgvislangan er flutt úr Landskassanum í bankan(ar). Aframt eru Nr. 220 — 18. NOVEMBER 1993 Sjónarmið Ytst ro = = Eitt óhugnaligt talv um valdið í landinum, skrivar Tormóður Dahl, verkfrødingur, í >Sjónarmið< í dag tað tó Palleba og Mar- sanna, ið mugu rinda fyrr leikin, men nú dýrkandi umvegin um Michelsen & CO, Og nu eisin uttan møguleikar hjá borgarun- um at fáa innlit í, hvussu og til hvat teirra skatta- og MVG-peningur verður nýttur til. »Bankalogin« rðar fyri at geva slíkar pplysingar«, er svarið tú mn <> ÁN ' NSMOR VOUF VÍSTU lÓast alt — uppá oyrað g stertin — hvat vinnan tekk í studningi ØN 30% niður í løn Tad er lætt hjá Bjarta Mohr at sláa nevan í borðið og siga, at landið fer um koll, um ikki allar lønir verða lækkaðar vid 30%, serstakliga tá hann sjálvur sttur við einari løn, ið kanska svarar til 8-10 Palleba-lønir. Men tað er fåvitska at halda, at ein tílík hóttan fær fólk at koma syngjandi til ar- beiðis, og enn stórri få- vitska er at halda, at tað í dag ber til at reka eina fyritøku optimalt við ein- ari ónggdari manning og eftir einari avoldaðari »omanifrå-og-nidur«- At Michelsen, Benja- minsen, Astrup Hansen og Ove Munch rópa »hurrå« og vælsigna hesa aftur-eftir-reyv-kollvelt- ing, sannførir neyvan nakran á hesum klettum | Í longur, tí tá vitan um og innlit í foroyska vinnuliv- ið og føroysku >fólkasál- ina<, sum hesir danir hava sýnt at teir hava, er ikki nógvar wånadar sild- ir vert. Men tá korthúsið Før- oya Fiskavirking skramb og tað má henda, um somu vingul- ar Saman iveerðir og ráðaloyst - i In í Miliga Í t løru iøn kk ður við ndaði i0 Aftur til hond- skering? tin onnur patentloysn hjá Fiskavirking er, at vit nu skulu byrja at skera fiskin við hond, ú >tá verður úr- tøkan betn og flein fólk fáa arbe1di«. At vit við somu fiskanøgd og hond- skering á okkara nútíðar flakavirkjum koma at nýta bæði tvær og trigg- ar ferðir so nógv fólk sum við maskinskering kunnu øll verða samd um, men tá munar 30% lønarlækking lítið, skal skiftisavlopid ikki verða negativt. Tað er heldur ikki rætt at framhalda, at urtøkan generelt verður betri vid hondskering, serstakliga um vit nyta tær nyggjastu fleki- og flakamaskinurnar (og tær hava vit!). Tydningarmesta ivamálið her er tó, um vit i dag yvirhøvur hava nokk fólk, ið veruliga duga at hondskera fisk, og at læra hetta handverk ul fulnar tekur sum kunnugt drúgva tíð. Annars er henda >pa- tendoysnin< í minum hugaheimi — í hvussu so er í sambandi við høvudstramleidslurnar á teimum Størru tlakavirkjunum — mest at sammeta við at koyra vaskimaskinuna í skrell g fara aftur ul baljuna vaskibrettið n ivist eg neldur iKK! í at um vit høvdu regluligt samband — helst ferðir um vikuna Scrabster, so hevði rå enn so fønt seg ljá okkara línu- og nelluskipum at hond- skorið fongin (fesk tløk) ul bretska marknaðin Hetta er tó Ueytað av at dygdin er fyrsta floks, og at manningin á skipunum sjálv skipar fyri øllum - uttanum ovurdýru skipanirnar hjá Fiskavirking og Fiskasøluni. Saneringsætlanin er ikki liðug enn. Vónin er nýggja Kósavirkið Meira enn eitt ár er nú farið, síðani tann saner- ingsætlanin, ið skapu »Føroya Fiskavirking«, sá dagsins ljós. Nógvar røddir vóru tá frammi um at skilabetri hevði verið, um virkini hvort sær vórðu >sanerað< eftir tørvi (koyrd á húsagang), so í hvussu er tey, ið áframt var lív lagað, kundu koma í rakstur Tidindabladid CD, skuld, tey megnadu at bera. Hesum vildi tó hvorki landsstýrið ella pengaposamenninir lurta eftir. M.a. varð ført fram, | at ein slík loysn kom at | taka alt ov drúgva tíð aftur, men tá við eman | | | Í helst til langt út á summ- mið í 93 (! 11. nov. í år hoyrdu vit Bjarta Mohr í sj nvarpin u ga, at enn vóru ikki allar »formalitetir« við IK jANdi yvirtøKu av Handils- og Fr IVIFKI um í lagi. Viðmerkingar eru! telst óneyðug ir Kósavirkið siglir í dag sina egnu >KÓS<, og nÓast marghattlliga klandrið millum sjukrahusini, so er tað skilligt, at nógv, nógv hin Størsu partur av tólkinum — frá suður ul norð — í dag setir vón ul júst hetta virkið — ynskja Kósavirkinum góðan byr og vóna at tað megnar at standa á egnum beinum og ikki må krúpa fyri pappírsgeneralunum á Fiskivinnustovuni, Fiska- seluni og Føroya Fiska- virking. Samanumtikið Samanlegging og >spesi- alisering< eru lyklaorðini aftan fyri Føroya Fiska- virking. Men er tað nakað føroyingar eru kendir fyri, so er tað júst at vera »spesialistar« í at vera »ikki-spesialistar«. Tað er tvørtur imét føroying- sins margbroytni, id fær hann til at vera millum best umtóktu yvirmenn á t.d. útlendskum fiski- og farmaskipum. Helst er tað okkara fjar- skotna lega mitt í Norður Atlantshavinum, ið hevur at siga noytt okkum at verða margbroytnir í nógv stórri mun enn fólk í flest ollum ødrum lond- um. Hetta er ein styrki, ja, okkara einasta veru- liga tjóðarstyrkja, ið vit eiga al egna um og ina. Á hesum týdn- møguleikar at sigra — sum t År v rt r þ = CrIØiNEar Lap V i I mil Úú lápa 0 ir serfrød I HIKA altid, I ð Fyrrverandi franski På forseun Pompidou segði tað soleiðis: > Triggir vegir føra ul búskaparligt ragnarrok: Brennivín, "konuféik og serfrødingar Tann vid brennivíni er tann ringasu, tann við konufólki er tann hugnaligasu, men tann við serfrødingum er tann VISSASU! < Frá miðskeiðis í 70'un- um og gjøgnum øll 80'ini komu heilar torvur av ny- klaktum »serfrødingum« ul oyggjarnar. Teir høvdu tå lært alt um hvussu neyðugt tað var við mið- savnan og >spesialiser- ing«, skulu Føroyar yvir- høvur hava møguleikar at yvirliva. Ja, sjålvt lortin var tað neyðugt at mið- savna, og tað vardi ikki leingi fyrr enn vit byrjaðu at senda vembafyllur og tómar pappeskjur úr Sumba og av Skarvanesi til Lorvíkar at brenna. Á- framt gera vit tað, men So 1 3 | |