hósdagur 30. desember 1993síða 2

Gott nýggjár OHUGNALIGA profetisk var hon, forsíðan á »Skemt 92«, sum kom út undan jólum í fjør, har Palleba í »maneguni« stríðist við at sleppa sær av við fýsandi bumbuna, »årid 93«, sum hann tók bókstaviliga er leinkjaður til — alt meðan áskoðararnir, løg- tings- og kappast um at skrædna í látri. SJÁLVANDI vónaði hverki teknarin ella nakar annar, at hetta meinaleysa skemt skuldi gerast beiskur veruleiki í 93. Men bumban brast, bert nógv harðari enn nakar væntaði. SAMFELAGIÐ, vit kendu, fór upp í royk, eina ókenda og hætt- ishga ferð út millum stjørnur- nar. Hvar ella nær vit lenda vita vit ikki. Bert at henda bumban er brostin við levint og gang. UM ikki annað, so kann hetta — so sjálvklók vit hava verið um alt, eisini um framtíðina — kanska onkunsvegna verða okk- um til fyrimuns. Í øllum førum landsstýrisfólkini „ átti tað at havt lært okkum at skelkast nakað minni av líkn- andi upplivingum í trongu tíð- unum fyri framman. ALT síðan hava vit havt úr at gjørt við at keglast um, hver ið fjúsið tendraði, hver id blåsti fyri at fáa tað at brenna skjótari, tó uttan at verða vorðin petti klók- ari í so máta. Men gallid er slopp- ið at runnið, hatrið mestsum til alt og øll av mongum rættuliga „sett í system=< og nýggjar feudal- ar politiskar profetiir borðreidd- ar av teimum, sum villastir vóru í dansinum um gullkálvin, men sum avgjørt ikki sluppu ringast burturúr honum, tá ringumn slitnaði. VIT hava meiri ljóslivandi enn nakratíð áður fingið málað „svart upp á hvítt< hverjar rukk- urnar í føroyska samfelagnum og hvørji hini eru, sum fødd eru at flóta omaná, hvussu so víkir og vendir. ORÐALAGIÐ er helst ikki best hóskandi í sambandi við tann álvara, vit øll mugu bera við okk- um inn í nýggja árið, men at vit nú eisini vita hver, ið er hver, tó uttan beinleiðis beiskleika mót- vegis ávísum persónum, kann eisini verða okkum til hjálpar framyvir væl at merkja um vit hvør í sínum lagi fara inn í nýggja árið við vón um enn eitt skifti at megna at tola í so nógv, øllum at gagni. VONANDI fara vit betri at duga at skilja ímillum, hvat ið er po- litiskt reyp og geip, rundes utspilling ella bert fagurlåtid møsn, ætlad til politiskan løtu- vinning. Ongum av hesum hava vit brúk fyri. Bert sannleikanum um støduna og hygnastu og ær- ligastu metingunum um óvissu framtíðina. VÓNINA um hana eigur ongin okkara at missa, men vikna kann hon, síggjast eingi tekin frægara vegin, ikki bert vinnu- liga og verðsliga, men eisini við- víkjandi tí álvara og trúvirði, vit kunnu fáa burtur úr tí, kosnu po- litikara okkara nú fara at leggja fyri dagin um landsins bjarging. HELDUR ikki trúnna á hesar skulu vit partú missa. Um gll so halda, at teir hava uppiborið at sleppa við aftur næsta túr, er annað mál. Men sum okkara lamløstada samfelag, so eru teir eisini okkara og tá samanum kemur eisini okkara ábyrgd. OG uttan ábyrgdarkenslu út í smæstu samfelagslið koma vit heldur ikki tveran fótin í 94. A- byrgd fyri tí stóra sum smáa og ikki minst fyri, at ikki meira verður hælað niður, har ringast er statt, m.a. menniskjaliga. Nýggjárskvóða Ver væl Føroyingar hava Føroyar, um. ; men Føroyar hava ikki før- Andaligir sektaristar oyingar. répa upp um synd og hel- Størsta vandamålid hjå føroyingum er ikki, at vit heim og privata trúgv, ið onki hevur við medmenn- omið...! | | | litkararnir síggja í eyguni, at ongin flokkur kann loysa landsins trupulleikar, men at tað einans er før- oyingurin, sum kann megna hesa uppgåvu. Um viljin er til stadar. Tad er tíverri øll grund til at ivast í hesum vilja, men tað er Sjálvræðslan er ein kron- isk fólkasjúka her á landi, sum hevur skrætt bú- skaparligt og andaligt vit og skil úr føroysku fólka- sálini. Eftir eru bert krúpandi him í partapolit- iskum hami, sum opinbart hava gloymt, at tey eru sett eru undir fremmandum harraveldi, men at vit liva í útlegd í egnum land: Hetta er Alfa og Omega í iskjad at gera. Sambært hesa lívsáskoðan er Vár- harra ikki nóg góður, tí at hann unnir øllum tað besta. Í staðin hava sektar- eisini øll grund til at skjóta vónina um viljan inn fyri hægri rætt, rætt føroyinga at lata stoltleikan koma at tæna landinum og ikki øvugt. Víðagitnu avtalur- anin fyri Christiansborg nar um bankarnar og krúp- øllum ti, sum fyriferst i Føroyum, bæði innvortis og útvorus. Resun eru av- leiðingarnar. istarnir uppfunnið ein andaligan diktator, sum ræðist øll, ið dáma lívið. fram um eyðmýkdina. Sjálvstýrishugsjónin er burtur her á landi. Eftir eru bert partapolitisk brigsl og avdúka okkara keðiligu evni at bukka og níga meira fyri okkum sjálvum enn fyri útlendingum. At Vit føroyingar eru so vanir at uppfata okkum sjålvar sum trælir, at vit hava gloymt tær óhugna- ligu avleiðingar, ið stand- ast av mistum stoltleika. Eftir eru gráir menn við gráum meiningum. Dvørg- ar á hetjuhøkjum. Á du, á du. Vit rópa um alsk til land og fólk, men tá á stendur kvika vit okkum at víkja fyri óttanum fyri okkum sjálvum. Í roynd og veru burdu vit havt alt annað enn sjálvræðsluna sum okkara versta fígginda. Men tað tykist sum um føroyski heimurin er syndraður sundur í politiska og anda- liga sektansmu, har dirvi og sjálvsálit eru ljót orð, ið ikki hóska seg í einum landi, sum hevur mist virðingina fyri sær sjálv- Henda áskoðanin roynir at pilka alt tað burtur úr med- menniskjanum, sum ber á brá av sjálvsáliu og kær- leika til jørð og menniskj- að. Tað er ikki landið, ið hevur skuldina av slíkari talu, men tað er landið, sum blødir fyri hesum himmalska møsninum. Vit byggja onki land við at vútta niður í fólk, at sjálvsvirðingin og stolt- leikin eru at meta við ring- astu illbønimar í máli okk- ara. Tann politiska sektar- isman er ikki petu mætari, men hevur nógv størri undirtøku millum fólk. Po- húskir flokkar dúva uppá trælalyndid í Føroya fólki og billa fólki inn, at flokk- arnir einsamallir kunnu lyfta landið úr sugguni. Tað er uppá tíðina, at po- Í gren). Sambandsflokkurin reypar um samband hóast vit nú hava samband sum ongantíð áður. Men sam- bandshygsjónin er meira eitt sálarligi fyribrigdi enn ein poliusk áskoðan. Tí er tað so torført hjá øllum flokkum á Tingi at bróta burtur úr nýggjum, tí at nalvastrongurin til Dan- markar er so elligamal, at allir flokkar í dag liggja í danskari kuvøsu. Sálar- frødingurin Sigmund Freud tosar um >tað ótil- vitaða<, tað ókenda, sum rørist í sálini. Føroyingurin er ótilvitað ongantíð komin heim til Føroya. Vit vita ikki av at vit eru flótta-fólk í egnum landi og finna okkum tískil í at verða viðfarin sum ólukkudýr, tí siga nakað annað eru loysi. Tíðin er komin at siga inum vælkomnum á før- oyska gátt, viðv ón um at mammurumpumentanin fær stoltari avbjóðing, bæði millum okkum úti- arnar heima hjá okkum sjálvum. Ólavur Rasmussen at soleiðis fara vit við okkum sjálvum. undanførslur og ábyrgdar- >nóg mikið er nóg mikið<. Eg fari at bjóða nýggja ár- setar í útlondum og útiset- —