fríggjadagur 4. februar 1994síða 14

Síða 14 Nr. 24 — 4. FEBRUAR 1994 Tíðindablaðið CD Dómadagstalur Eg varð vidgjørdur í ein- um leiðara í Sosialinum herfyri, har í eg varð bið- in um at vera meira kon- struktivur og uppbyggj- andi, og at eg má halda uppat við hesum dóma- dagstalunum. Eg havi hildið meg verið ein varisligan opti- mist og síggi ikki vanliga svart upp á tilveruna ella viðurskiftini sum heild, men hóast tað, so ber illa til at hava gott mót í dag. Hví skal ein siga, at nú fer at ganga væl, tá ið einki er, sum talar fyri tí? Er samfelagið ikki farið á heysin? Leiðaraskrivarin heldur, at fólkafloksmenn hava eittans endamál, og tað er at fortelja fólki, at javn- aðarflokkurin er við at koyra samfelagið á heys- in. Tað er ov seint at siga tað, tí samfelagið er farið á heysin. Tað er bert eftir at staðfesta tað. Um vit hyggja at øllum teimum ritum, sum eru komin frá serkønum nevndum, so er eingin, sum visir å, hvussu vit koma burtur år støduni, men bert å- sanna hana. Ti er ikki annað at gera enn at við- urkenna, at vit eru farin á heysin. Eitt ikki óvanligt dómi Tá id ein fyritøka er komin í trongstødu og ikki hevur pening til at rinda hvgrjum sítt, so verður hon meira heft av sínum fíggjarum, oftast einum banka. Versnar stødan, so vil bankin ikki rinda tær útreiðslur, sum fyritøkan hevur, tí kre- ditturin stendur á tambi. So endar ofta við, at bankin skal góðkenna hvert gjald, sum fyritøk- an skal gjalda, og færri og færri verða góðkend, ti inntøkan er ov lítil til, at nóg mikið er at gjalda við. Tað verður tosað um, hvat er best at gera. Kanska skera útreiðslur burtur, siga fólki upp, royna at vinna meira. Men gloppið millum inn- tøkur og útreiðslur bara veksur. Til endans er bert eitt at gera. Lángevarin og lán- takarin (fyritøkan) mugu seta seg saman og meta um, hvørt her er nakad at gera. Tad kann føra til, at långevarin sigur, at tú ert als ikki førur fyri at rinda hesi lánini, so tú mást á heysin, og so fáa vit so frægt aftur av okkara lán- um, sum gjaldið fyri ogn- imar røkkur. Ein annar roynir so kanska at reka fyritøkuna víðari. Tað kann eisini vera, at bank- in sigur, at her er ikki nógv at gera, men um vit selja fyritøkuna, so missa ' vit nógvan pening. Um vit ikki selja hana, men antin avskriva ein part av skuldini ella leggja hana um, so hon ikki tyngir virksemið meira, enn tað tólir, og so royna vit aft- ur, tí vit meta, at leiðslan er nóg góð, men tað eru viðurskifti, sum liggja uttanfyri tað, sum leiðsl- an kann hava ávirkan á, sum ger, at fyritøkan koyrdi føst. Ti royna vit at skipa skuldina so, at fyritøkan kann halda fram. Hetta kann eydnast (og miseydnast), men jú tryggari raksturin kann gerast, jú stórri møguleiki er fyri, at fyritøkan kann fóta sær, til gleði fyri tey, sum virka í henni, og kanska eisini fyri tann og tey, sum framvegis vilja fíggja hana. Lat okkum taka fatt upp á Svarta Per! Tað er munur á einum samfelagi og einari fyri- tóku. Tó ikki stórri enn at væl ber til at samanbera grundreglurnar fyri inn- tókum og útreiðslum. Tá ið eg nú aftur sigi, at samfelagið er koyrt fast og ikki kemur at halda fram á vanligan hátt, so er tað ikki ein dómadagstala afturat, men staðfesting av veru- leika, sum flestu fólk í landinum ikki bara Óttast, men eisini vita. Óivað veit greinskrivarin í Sosialinum tað eisini, men hann er so positivur, at hann vil ikki siga fólki tað. Líka so rætt tað er at bera skjótt at, tá ið ein fyritøka er koyrd føst í ov stórari skuld, og fáa nak- að gjørt við tað, ikki minni rætt er at bera skjótt at, tá ið eitt samfe- lag er uppsteðgað av somu orsøk. Vit hava spælt nóg leingi við Svarta Per og flutt hann úr einum staði í annað. Nú er stundin komin at viðurkenna, at so leingi vit ikki skipa skuldina so- leiðis, at tað er møguligt at lívbjarga sær í landin- um (onkur nevnd sigur minst sama livifót sum danir), so nyttar ikki at Sjónarmið fyrigykla fólki, at >her gár det godt<. Eg vil ráða leiðara- skrivaranum at fáa javn- aðarmenn og samgong- una at skilja, at fyrrenn skuldin er skipað soleið- is, at skattir og gjøld kunnu lækkast, er eingin orsøk at halda nakra sól- skinstalu fyri føroying- um. Eg og fleiri hava havt uppskot um at gera nakað við tað. Tað er harmiligt at sita og bert síggja, at tað gongur skeiva vegin, til tað, sum ein ráddi til, verður gjørt, ikki tí, at tað var ætlanin, men av tí, at einki annað var at gera. Olaf Olsen Politisk viðmerking Klaksvíkar Býráð, Føroya Banki og Føroya Landsstýri Fjølmidlarnir hava seinastu dagarnar roynt at lýsa 6- lukkuligu støðuna Klaks- víkar kommuna og borgarar hennara eru komin í, nú 6- semja er komin í millum kommununa og Føroya Banka um figgjaravtaluna millum hesar partar. Cen- tralt í hesum máli er Føroya Landsstyri plaserað, gjøg- num Gjaldsstovuna, sum afturheldur pening komm- ununar, og eisini óbeinleið- is gjøgnum Føroya Banka, sum jú er ogn landsstýri- sins. Men tað er hin einstaki borgarin, sum kennir sviðan Eitt av kvøldunum tosaði útvarpsmaður við býráðs- formannin í Klaksvík. Ein av spumingum útvarps- mansins var, hvussu leingi býráðið kundi liva við stød- uni sum hon var. Nógv áhugaverdari spurningur hevði verið: hvussu leingi kann vanligi klaksvíkingurin liva við støduni sum hon er? — ti tað er júst hetta spurning- urin snýr seg um, ikki bert fyri klaksvíkingar í sváru stóðu teirra, men fyri hvønn einasta borgara í landi okk- ara í dagligu trupulleikum hansara. Stødan snýr seg ikki fyrst og fremst um kommunur, mió., % ella tons, men um vælferð og trivna hjá menn- iskjum og menniskju í dag. Spurningurin er einfalt hvønn dag um at yvirliva, og m.a. tí hevur Midflokk- urin skotið upp at nýta pen- ing úr samhaldsfasta til at hjálpa arbeiðsleysu okkara, áðrenn ov seint verður. Eitt orku- og náði- leyst landsstýri Hví loysir Føroya landsstyri ikki spurningin við pengun- um, sum Klaksvíkar komm- una eigur hjá Gjaldsstov- uni? Hvi er Føroya Landsstýri meira solidariskt vid Føroya Banka enn við klaks- víkingar, og hví fjalir Før- oya Landsstýri seg aftan so- kallaðu »løgfrødingarnar í Landsstýrinum<, tá neyð- ugar avgerðir, sum krevja mót, skulu takast? Hetta mál átti, um viljin var til tað, at verið loyst í einari handavending. Nær fer Føroya Lands- stýri í heila tikid at loysa ovurhonds stóru trupulleik- ar borgaranna, í staðin fyri bert at vera virkið, tá ræður um at leggja byrðar á fólk? Aftan fyri alt prátið um hví og hvat finna vit ein- staklingar og familjur, hvørs støda versnar dag frå degi, og hvørs vón fær tað eina bakkastið fyri og annað eftir. Ein innilig áheitan | og bøn til løgmann | Vit í Miðflokkinum heita | við hesum inniliga á Føroya Landsstyri og á løgmann | Maritu Petersen, um at' skera ígjógnum í hesum máli. Vel trygd og trivnað | hins einstaka fram um iva- samar løgfrødiligar tulking- ar. Vís kærleika og sam- kenslu fram um evt. lóg og boð. Gev Føroya Gjaldstovu boð um at flyta peningin til Klaksvíkar kommunu. Tað | vildi tænt tykkum til stórri heiður, tó at tað ikki er ann- að enn náttúrligt, at tit sum fólksins tænarar gera tað. Tórshavn, h. 1. febr. 94 Stjórn Miðfloksins Jón Miðberg Jenis av Rana Alvur Kirke Í | Bill Justinussen Jørgin Frants Jørgensen EINKARSØLAN Vidvikjandi Panti á vin- og brennivínsfloskum Nú er møguligt at lata allar vin- og brennivínsfleskur frá Einkarsøluni innaftur og fáa pant kr. 2,50 fyri hverja fløskuna. Á útoyggjunum verða fløskur latnar inn á posthúsið á staðnum. Har er treytin fyri at fáa pant fyri fløskurnar tann, at tær eru í einum reyðum tundurkassa frá Einkarsøluni. Opel Corsa við skaða, til sølu fyri kr. 5.000. Við fylgja 4 píkadekk og 5 summardekk. P.v.å. Sosialurin — tímm ferðir um vikuna!