leygardagur 12. februar 1994síða 24

Síða 24 Nr. 30 — 12. FEBRUAR 1994 Tíðindablaðið ED Kalmar tók myndirnar í ytra skúla og i Venjingarskúlanum Hava hildið føstulåvint Summir skúlar høvdu fóstulávintshald í gjár, tí teir hava frí mánadagin Mánadagin er føstulåvints- mánadagur, og á teimum skúlum, sum halda frí henda dag, ber sjálvsagt ikki til at halda føstulåvint. Tí valdu summir skúlar at hava føstulåvintshald longu f gjår. Í ytra skúla - sum hann verður nevndur - hjá Venjingarskúlanum í Havn møttu børnini í 2. og 3. flokki gryluklødd um morg- unin. Tey møttu ein tima seinni enn vanligt, fyri at øll skuldu hava stundir at lata seg i. Skúlin hevði keypt tunn- ur, men tíverri vóru tær so dýrar, at børnini máttu sjálvi taka pengar við til kaku og sunkist.Tað var ein tunna til hvønn árgang, og tá tunnurnar vóru slidnar, var Tróndakvæði kveðið, og jólini vóru eisini tald. Tey lært at kvøda í skúl- anum. Aftaná settust gll at eta og drekka tað, tey høvdu fing- ið. Argja skúli Í Argja skúla vóru ongar tunnur, tí tey vilja heldur stuttleika sær upp á ein ann- an máta. Allir næmingarnir á skúl- anum vóru við, og har vóru ymisk spøl og fram- haldsdeildin hevði móta- framsýning. Har vórðu gll snið av klæðum sýnd fram, heilt frå føroyskari húgvu til plast-klædir, so føstulåvint noydist ikki bert at vera tunnuslåing og at ganga grylu. Jónleif Føstuinngangur Kollekt. Latum okkum øll bidja: ef Harra, vár Guð, himmalski faðir! Tú, sum opinberaði teg við heilaga anda tínum, tá ið kæri sonur tín varð doyptur, og við reyst tíni vísti okkum til hansara, sum hevur tikið á seg allar syndir okkara, fyri at vit við honum skulu hava náði og fyrigeving syndanna, vær biðjum teg: varðveit okkum øll, okkum, sum eftir tínum boðum eru doypt í Jesu navni, og styrk trúgv vára við heilaga anda tínum og hjálp okkum til hitt æviga lívið og sælu fyri elskuliga son tín, Jesus Krist, váran harra, sum við tær livir og ræður í einleika heilaga andans, ein sannur Guð um aldur og ævir allar! Amen. Epistulin skrivar Paulus ápostul í fyrra brævi sínum til Korintmanna, 13. kap. Um eg talaði við tungum manna og eingla, men hevði ikki kærleika, tá varð eg ljómandi málmur ella klingandi bjølla. Og um eg hevði profetagåvu og kendi øll loyndarmál og átti allan kunnleika, og um eg hevði alla trúgv, so at eg kundi flyta fjøll, men hevði ikki kærleika, tå var eg einki. Og um eg býtti út allar ognir mínar, og um eg læt likam mítt, so at eg varð brendur, men hevði ikki kærleika, tå gagnaði tað mær einki. Kærleikin er langmóðigur, hann er góðviljaður; kærleikin øvundar ikki; kærleikin er ikki stórorð- aður, blæsur seg ikki upp; hann hevur ikki 6sømi- ligan atburð, sekir ikki sítt egna; hann ilskast ikki, er ikki illmintur; hann gleðist ikki yvir órættvís- ini, men gleðist saman við sannleikanum; hann tolir alt, trýr øllum, vónar alt, ber alt. Kærleikin felllur onga tíð burtur; men hvert tað so eru profetagávur, so skulu tær fáa enda, ella tungur, so skulu tær tagna, ella kunnleiki, so skal hann fáa enda. Tí at vit skyna í pørtum. Tá ið eg var barn, talaði eg eins og barn, hugsaði eg eins og barn, dømdi eg eins og barn; men síðan eg eri vorðin maður, havi eg lagt barnaskapin av. Tí at nú síggja vit í spegli, í gátu; men tá skulu vit síggja andlit til andlits; nú kenni eg í pørtum, men tå skal eg kenna til fulnar, eins og eri sjálvur til fulnar kendur. Men nú verða tey verðandi, trúgv, vón og kærleiki, hesi trý, men størstur av teimum er kærleikin. Hetta heilaga evangeliid skrivar Lukas evangelistur, 18. kap. 31. v. og út. Men (Jesus) tók teir tólv til sin og segði við teir: >Sí, vit eru á ferð niðan til Jerúsalem, og alt tað, sum skrivað er av profetunum, skal fullbúgv- ast menniskjusoninum. Tí at hann skal verða givin upp í heidna manna hendur og spottaður og háðaður og áspýttur, og teir skulu húðfleingja hann og drepa hann, og triðja dagin skal hann rísa upp<. Men teir fataðu einki av hesum, og hetta orðið var dult fyri teimum, og teir skildu ikki tað, sum talað varð. Men tað bar so á, tá ið hann nærk- aðist Jeriko, at har sat ein blindur maður við vegin og biddaði. Og tá ið hann hoyrdi eina fjøld av fólki ganga framvið, spurdi hann, hvat hetta var. Tey søgdu honum, at Jesus úr Nasaret kom fram- vid. Og hann tók at rópa og segði: >Jesus, sonur Dåvids, miskunna mær!< Og tey, sum gingu undan, hóttaðu at honum, at hann skuldi tiga; men hann rópaði nógv harðari: >Sonur Dávids, mis- kunna mær!< Tá steðgaði Jesus og beyð, at hann skuldi verða leiddur til sín; og tá ið hann var komin tætt til hansara, spurdi hann hann og segði: >Hvat vilt tú, at eg skal gera fyri teg?< Men hann segði: >Harri, tað, at eg má fáa sjón mína aftur!< Og Jesus segði við hann: >Fái tú sjónina! Trúgv tin hevur frelst teg!« Og í stundini fekk hann sjón- Ina aftur, og hann fylgdi honum og prísaði Guði. Og alt fólkið lovaði Guði, tá ið tey hetta sóu.