fríggjadagur 18. februar 1994síða 12

Tíðindablaðið Síða 12 Nr. 34 — 18. FEBRUAR 1994 an Klóvstad. stjóri í Norðurlandahúsinum um Óla Petersen: Einfaldur og - framúrskarandi Óli Petersen er eitt menniskja, sum ikki steðgar upp, hann leitar til eina og hvørja tíð eftir einum enn betri hátti, soleiðis at fáa boðskap sín út. Tað, sum eyðkennir hann, er ikki minst virðingin fyri tí vanliga føroyinginum og visa tekningar hansara av kvinnum og monnum undir ti oki, 80-ini hava skapt her hjå okkum , hetta so væl skrivar Jan Kløvstad, stjóri í Norðurlandahúsinum í hesi greinini um óla P og framsýning hansara í Norðurlandahúsinum. Týsdag, hósdag og leygar- dag, tá ið eg lesi Sosialin, er baksíðan tað fyrsta, ið eg fari eftir. Í baksíðuni er tað Óli P., ið ræður. Hansara tekningar sýnast teimum flestu ógvuliga skemtiligar, men eg havi illgruna um, at onkur valdsharri vildi sloppið sær undan teimum avdúkandi tekningunum, sum Óli P. mangan hevur givið okkum. Eg havi ilt við attrúgva, at Ld. Svend Aage Ellefsen dámar at síggja øll tey sonnu ngvnini á fleiri fyritøkum, sum hann hevur verið við í. Hesi ngvn á fyri- tøkunum hava jú ofta verið heldur stuttvarandi, men Oli P. sær skjótt, nær ein maður roynir at sleppa sær undan uppá ein so ljótan og avdúkandi hátt, at tað má Heldur ikki Atli P. Dam, tann ævigi optimist- n Sundstein ella gi Ísakson munnu brosandi nøgdir við in<, sum Oli P. ber fram. Um teir vóru tað, so hevði tann gamli norski sos- ialistahøvdingurin = Finn Gustavsen haft rætt í, at ein politikkari er ein maður, sum hevur so tjúkka húð, at hann kann standa uppreistur uttan rygg. Men tað áhugaverda við ÓlaP. er ikki tað, at hann av- dúkar valdsharrar og vinnu- lívsfólk. Tað eru tað nógvir keipumyndateknarar ymsa- staðni í Norðanlondunum, sum gera. Tað mest áhuga- verda við Óla P. er, burtur- sæð frá at hann er ein fram- úrskarandi teknari, at hann sær fram í tíðuna, hann dug- ir at leggja smáar ábending- ar og vidhvørt klár tekin um tað, sum fer at henda. >Fyri- bils trupulleikar< frá 11. apríl 1992 er óivað ein ex klassikari. Tað er av tydn- ingi, ein bitur merki i tidar- festingina, hetta er eitt hálvt ár, áðrenn bankarnir og Før- oya Landsstýri søgdu, at teir næstan vórðu tiknir av bóli á miðari nátt ai fara nið- ur til Keypmannahavnar. Sjóvinnubankin er í veru- leikanum farin á húsagang, Føroya Banki er eisini farin, hóast Den Danske Bank ikki vil ganga við til tað, og at tað eru teir føroysku skattaborgarnir, ið koma at svíða. Tí hvat var tað, sum Óli P. segði eitt hálvt ár áðr- enn, meðan stýrandi polit- ikkarar tosaðu um, at trup- uleikin bert var bráðfeingis- dvglja. Jú, Óli P. legði hesi SE Óli Petersen og Jan Kløvstad, stjóri uttan fyri Norðurlandahúsið. orðini í munnin á Atla P. Dam og Jégvan Sundsstein: >Guð viti, hvussu vit skulu klára okkum, til vit verða settir undir administratión einaferð í august«. Kápan til Skemt 92 var eisini framúrskarandi. Tann vanligi føroyingurin tók árið 93 sum eina bumbu leinkjaða til sín egna kropp, hann hevði ongan annan at blaka hana eftir enn konu síni, tí politikkarnir sótu so fittir og hampuligir á áskoð- araplássinum meðan Palle- ba kendi sviðan. So einkult, so framúrskarandi. Rógvi Thomsen umrøddi eina eldri árbók (1991) við at siga, at »Oli Petersen dugir á einfaldan hátt at gera eina beinrakna og skemtiliga viðmerking til dagsins mál, viðmerking, ið teggjur av serfrødingum høvdu nýtt al- inlangar greinar at lýst.< Tað var ein saknur, tá ið Pauli Ellefsen tók seg úr po- litikki, segði Oli Petersen vid Sosialin 27. juli 1991, og hann legði eisini dent á Atla P. Dam, sum fór frá, við at tekna hann á veg til tann mjúka og ríka hvíldar- stólin, meðan Marita Peter- sen skuldi seta seg á tann spiska løgmannssteinin. At Jógvan Sundstein ikki var í landsstýrinum longur, hev- ur óivað givið Óla Petersen eyka arbeiði. Hann hevur eitt ótrúliga gott tak á hes- um fyrverandi løgmonnun- um, og hann hevur jú havt sínar orsøkir til at havt teir við í nógvum tekningum, knýttar at stýringini av tí sum einaferð var eitt ríkt land, men sum nú liggur í sorli. Framsýningin í Norður- landahúsinum er býtt í trý: 1. Heimurin sæðeitt sind- ur >skeivt< frá Skála 2. Palleba í føroyskari kreppu 3. >Tað fyrsta árið við Maritu<. Verðin sæð eitt sindur »skeivt« frá Skála Hvussu er tað í veruleik- anum við virðingini fyri ødrum menniskjum, virð- ingini fyri, at onnur skulu vera líka skilagóð sum vit sjålvi eru, um tey nú høvdu ein annan húðalit og eina aðra trúgv? Í nógv ár hevur Óli Petersen teknað út frá ti- líkum evnum, men føroy- ingar hava ikki givið sær stórt far um, at hann eisini hevur sett seg inn í altjóða spurningar, og at hann eis- ini her hevur dirvi til sína áskoðan. Tann vælbjargaði hvíti maðurin, sum nýtir tann svarta mannin sum heingikoyggju, meðan tann hvíti situr og etur matin, sum Jann svaru hevur for- báðar tekningarnar er Óg vu- iga atfinningarsamar ímóti »kara. Tí hver enn sjálvur Guð hevu MGSKAG Kann EIN og hvø kenna seg eitt sindur raktar at síggja tekningina av hon- um, sum situr við sínum fulla køliskåpi, meðan tað einasta hann ger, er at steingja onnur úti frá tí múgvandi. Tann altjóða Óli P. vísir seg fult út á hesari framsýningini. Palleba í tí før- oysku kreppuni Vitsíggja, hvussu Óli Pet- ersen við umsorgan, skemt- an og hita lýsir, hvussu tann vanligi føroyingurin verður tíkin av bóli ferð eftir ferð, eina byrðu aftrat fyri og aðra eftir, enn meiri skatt, nygg;- ar hugsjónir sum meirvirð- isgjald, arbeiðsloysi, oyðsl av almannafæ, og í stórum sær eru tað ógvuliga troyst-