týsdagur 22. februar 1994síða 8

Síða 8 Nr. 36 — 22. FEBRUAR 1994 Bønhusid á Hellunum vigt: Klokkan kallaði fyri fyrstu ferð folk til bon Nógu fólk var samankomið tá víðkaða bønhusid og klokkan vórðu vígd sunnudagin Nakrar fáar minuttir áðr- enn klokkan hevði sligið trý sunnudagin, hoyrdist ljóðið av eini kámari kirkjuklokku heima í Oynd- arfirði. Ljóðið kom við lotinum undan Hellunum og boðaði frá hátíðardegi í hini lítlu bygdini við Oyndarfjørð. Tað vanliga hevur verið, at hellumenn hava hoyrt kirkjuklokkuna í Oyndar- firði. Sunnudagin hendi tað øvugta. Nú var tað teirra egna kirkjuklokka, sum kallaði til guðstæn- astu. Summarið 1849 vóru fyrstu húsini bygd á Hell- Upplestur varð úr bíbliuni og myndin sýnir sóknarprestin víga bønhisid. Upplesatar Orð: Jústinus Eidesgaard Myndir: Jens Kristian Wang É[[ [AA unum. Tey hoyrdu eisini kirkjuklokkuna úr Oyndar- firði, helst tá hann var høgur í ættini. Tá hekk ein nógv minni klokka í torn- inum í Oyndarfirði. Mundu tey fyrstu niður- setufólkini gruna, at ein kirkjuklokka einaferð eini 145 ár seinni fór at kalla teirra eftirkomarar í Guðs hús á Hellunum? Neyvan. Sunnudagin klokkan fýra skuldu vígslan ella endurvígslan av umbygda og víðkaða bønhiåsinum fara fram. Hellumenn bera orð fyri altíð at vera í góð- ari tíð, teir meta stundis- liga. Soleiðis var eisini sunnudagin. Eitt korter í fýra var bønhusid longu fullsett, har var tað fólkið komið, sum roknað varð við og fjøldin sat og bíð- aði, til klokkan ringdi fyri frá vinstru Torkil Beder, Símun Hans Jacobsen, Niels Jacob Nielsen og Eli Jensen Tíðindablaðið Fólk skunda sær til vígsluna. Bygt er uppí bonhúsið og torn er reist. Bónhúsið er nú munandi rúmligari. Innan er næstan alt gjørt av nýggjum fyrstu ferð til guðstænastu. Alt, sum kundi krúpa á Hellunum, var komið í bónhúsið sunnudagin og eisini var nógv fólk, sum á ein ella annan hátt hevur samband vid bygdina. Triggir prestar vóru til vígsluna. Tveir fráfarnir og síðan sóknarpresturin í Fuglafirði, Peter O. K. Ol- ofson. Teir fráfarnu vóru Torkil Beder, sum í sam- full 32 ár røkti prestastarv í Fuglafirði. Eisini var tann júst fráfarni Jákup Kass, sum hevur hevur verið prestur á Nesi sein- astu árini. Aftana at klokkan var tagnað ljodadi tað nýggja orglið í kirkjuni. Orglið er ein gáva frá einum hjúnum í bygdini og eitur Canticus 270 Viscount. Per Jacob- sen sat við urguna. Síðan annar av deknun- um í bónhúsinum, Eli Jen- sen inngangsbønina og fyrsti sålmurin fylti bøn- húsi, so tekjan næstan lætti sær á. Tað var nummar 327 í nýggju sálmabókini: »Hin signaða dag vit síggja fré«. Fylkist um Guðs orð Peter O.K Olofson præ- dikaði útfrá øðrum Timo- teusarbrævi 2,8-13. Hann segði millum annað: »Den 31. oktober 1993 holdt vi den sidste gudstje- neste i det ganle bønhus. Da hørte vi et vers, der lød således: Nu er timen til en- de/ og fra skole vi gå/ hvad vi lærte derhenne,/ skal vi nok huske på. At være kristen betyder at gå i Guds Skole og i Guds skole går vi hele li- vet. Holder vi op med at gå i Guds skole, da er det Gud selv, vi har gjort os færdige med. Herren selv siger til os: Jeg vil lære dig og vise dig hvor du skal gå, jeg vil råde dig ved at fæstne mit øje på dig.« Prestur nam vid, um tad var neydugt hjå Paulusi at minna Timoteus á, hvat hann var settur til, hvønn setning hann hevði her í lívinum. Áminningin hjá Paulusi varð flutt knapp- liga 2000 ár fram í tíðina til okkum, sum vóru við til vígsluna av býnhúsinum á Hellunum. Prestur segði: >Jo, men netop det, der er en selv- følge, det har vi brug for at blive mindet om, for selv- følgeligheder kan hurtigt blive så selvfølgelige, at vi glemmer dem. Sådan gik det jo Israels folk gang på gang. Guds gamle ejen- domsfolk, pagtfolket, de glemte pagten gang pá gang, de havde brug for at