mikudagur 13. juli 1994síða 2

Watson kemur SUM vit føroyingar ikki hava nóg nógvar trupulleikar at dragat við, at vit nú eisini skulu fáa henda Watson “á vitjan"! Men nú kemur hann so, hesin fundamentalistiski og fanatiski um- hvørvisbrotsmadurin, sum hann er vorðin nevndur. Hann er ikki ókendur í Føroyum. Fyri nøkrum árum síðani var hann her í oyggjunum og mundi hann verið atvoldin til fólkaskaða við sínum atburði. Tað eydnaðist honum at flýggja, men maðurin ber ikki ótta fyri nøkrum, og tí kemur hann aftur ENDAMÁL hansara er einfalt: tað er fyri ein og hvønn prís at stegða grindadrápi. So kunnu tað vera milliðnir av hvalum til fyri hansara skyld: Tað snýr seg um ein nýggja etikk og moral mótvegis livand: verum. Apropos kann nevnast, at bretsk blød nå eru farin at visa føroyskari lundaveidu ans. Tað mugu vit heldur ikki. Hvat verður tað næsta! WATSON er serfrødingur í at skapa øsing, og júst øsing er hansara livi- breyð. Tað er hon, sum fær tær gomlu tanturnar yviri í statunum at tóma bankabøkurnar. Hvørja ferð tað eydnast Watson at fáa umtalu rapla dollararnir niður í kassa hansara. TAÐ er ógvuliga umráðandi, at før- oyingar nú gera sær greitt, hvussu vit skulu tackla hend mannin. Vit mugu draga eina línu og myndugleikarnar mugu leggja felags strategi. Spurning- urin er um vit velja ta hørðu og beinharðu linjuna at taka mannin tá hann kemur henda vegin, ella vit velja at lata sum einki. Vit hava ikki svarið, men vit vilja heita á myndugleikarnar nú beinanvegin at gera upp við seg sjálvar, hvat skal gerast, tá hann kemur henda vegin. Men fyri alt í verðini: forðið fyri at hesin fanatikarin fær ta umtalu, sum heldur honum á lívi. LT Neyðugt við breiðum samstarvi skal foroyska samfelagið bjargast Verkamannafylkingin vil takka fyri dygga undirtøku við legtingsvalið, sum var ein greið ábending um, at veljarin ikki bert vil hava ein nýggjan politikk, men eisini ein nýggj- an hugburð millum teir valdu politikkararnar. Verkamannafylkingin — å- sannar nå eins og hon gjørdi áðrenn valið, at stóðan hjá okk- ara samfelag er so hættislig, at einasta loysn er eitt breitt polit- iskt samstrv, og her vilja vit eisini medvirka til loysn av landsins stóru trupulleikum. Vit meta tað at hava skund skjótast gjørligt at fáa skipað eitt nýtt landsstýri, sum í neyv um samstarvi við vinnu- og fakfelaøg fyrst og fremst skal seta sær fyri at loysqa fylgjandi hevuðsmál sum skjótast: a. Viðurskiftini hjá teimum arbeiðsleysu verða tryggjað við teimum broytingum í ar- beiðsloysisskipanini og for- sorgarlógini, sum fylkingin kravdi undan valinum. b. Nýggjar vinnulégir, og broytingar í verandi lóg- gávu, sum td. viðv. MVG, sum kunnu fáa gongd á út- vegan av arbeiðsplássum c. Umskipan av landsumsit- ingini, so Føroyar aftur kunnu gerast eitt rættarsam- felag. hetta merkir eisini at umboðsmannastovnur fæst at virka sum skjótast. d. Loysn av sethúsatrupul- leikanum. e. Broyting í skattalógini so fólk ikki verða »dripin« í skatti. f. Eina avtalu við danir, sum m.a. inniber eina ætlan um hvussu vit fáa samfelagið aftur á fótur, og sum er grundað á tey evni, sum eru nevnd omanfyri. Vit meta, at hetta í stuttum er tað, sum skal til, skulu vit kunna geva fólki vónir um at stødast her í landinum. Verkamannafylkingin metir, at hesi stórmál mugu kunna loysast í felag av øllum polit- iskum flokkum. Og loysn av hesum málum vil eisini koma at geva einum og hverjum landsstýri nóg mikið at gera fyrstu árini. Tí eiga vanlig politisk stríðsmál at verða løgd til viks, meðan arbeitt verður við loysn av nevndu hevuðs- málum. Tórshavn, 11. juli 1994 Verkamannafylkingin Tað kann bert ganga ein veg og tað er frameftir Valið er av og fólk gera sær sína meting av hvat hjá teimum mundi ganga galið og onnur spyrja seg sjálvan, hvussu nú fer at verða. Einki er at ivast í, at tað ligg- ur í tíðini, at veljarin ynskti at skifta út. Í gllum teimum gomlu flokkunum eru broyt- ingar hendar. Nýggjur flokkur og ein fylking eru sloppin fram at tí politiska leikpallinum, so nú eru 8 flokkar at deilast um rovini. At flokkarnir, sum hava myndað landsstýrini hesi sein- astu 4 árini fóru at ganga aftur, mundi fáur ivast í. Tað vóru truplar avgerðir, sum skuldu takast, tá hugsað verður um peningakervið, meðan ar- beidsloysi og kanska serliga arbeiðsloysisskipanin tíverri ikki fingu eina berandi loysn. Tað er politikkaranna upp- gáva at syrgja fyri, at umsita hetta samfelag og á lóggávu- økinum at vera við til at gera fortreytirnar fyri at vinnulív og fólk annars kunnu virkað á sunnum og tryggum stødi. Tað er ein samfelagsupp- gåva at tryggja teimum evna- veiku, pensiónistunum ella teimum, sum óviljað gerast sjúk fyri styttri ella longri tíð- arskeið, hjálp til dagsins uppi- hald og eina tilveru, sum ein- hver annar kundi hugsað sær Tað er somuleiðis samfelags- ins uppgáva at hjálpa teimum, sum einki arbeiði hava. Tað er ógvuliga týdningarmikið, at tey, ið einki arbeiði hava ella einki arbeiði hava fingið, fáa eitt meiningsfult gerandislív, so tey, tá møguleikamir koma, eru tilreiðar til arbeiðsmarkn- aðin. Taka vit okkum av teimum arbeidstøku, so vilja tey fægstu umhugsað at flyta av landi- num, men heldur vilja verða við til at byggja upp hetta sam- felag, til gagn fyri okkum sjálvi. Hava hesi árini, síðani pen- ingakervið hjá okkum fór at ridla, verið ring, so verður tað ein tungur róður at fáa gl viður- skifti so nøkurlunda upp á pláss. Nógv varð tosað um, at vit skuldu siga við danir hetta og hatta. Onkur annar vildi verða við, at danir nú máttu taka egna ábyrgd av skuldini. Ein fortreyt má og skal verða, at vit sjálvi vísa á konkretar heildarloysnir, sum fyrst og fremst tæna borgarunum og samfelagnum, men sum eisini týðiliga gevur dønum signal um, at vit sjálvandi viðurkenna okkara skuld og rindað aftur til teirra, tað vit skylda og ikki ganga undir herrópinum, at vit ikki vilja gjalda tað, vit skylda. Tað er neyðugt við álitið millum partamar og skulu vit lata vera við at spekulera í sam- vinnu við danir. Við hesum orðum vil eg ynskja teimum, sum nú eru sett til at stýra, og okkum sjálvum alt tað besta. Tað kann bara ganga ein veg, og tað er frameftir. Jákup Danielsen pose Å i SOSIALURIN | | |