fríggjadagur 1. juli 1994síða 2

FRÆLSI -— JAVNAÐUR — BROÐRALAG Blaðíóis. Randi Jacobser; - Dagny Hví leika so í Óli Jacobsen! VALSENDINGIN í sjónvarpinum mikukveldið um fiskivinnuspurningar var åhugaverd - ikki tí hon gav okkum so nógv nýtt - men meira tí at tú her ásannaði, hvussu lítið okkara fremstu fiskivinnupolitikarar og teir nýggju í veruleikanum hava upp á hjartað. Tað var sera hugstoytt at hoyra fiskivinnu- ideolog sambandsfloksins. Hóast altíð sakligur í orð og tal, so sóknaðist tú her eftir onkrum nýggjum - onkrum alternativi til verandi fiskivinnupolitikk, frå ti flokki, sum fremst av øllum bjóðar seg fram at taka við landsins stýri. Hetta skuldi ein trúð bar í sær skyldu - ábyrgd - at koma við nøkrum ftøkiligum. Higartil er tað einasta vit hava hoyrt frá sambandinum undir valstríðnum ein óendalig 6nøgd við verandi stýri. Men ikki eitt - ikki eitt tað einasta orð um, hvat flokkurin hevur at seta istadin. Fiskivinnuumboð sambandsins var ikki sørt frægari, og tað var eitt stórt vónbrot, tíanverri, fyri tey, sum hava mett hann hava gott skil á fiskivinnupolitikki. FOLKAFLOKKURIN var tad sami sum altid. Hann visti, at hann hevur heldur einki at bjóða upp á. Tað einasta, sum hann kundi bera fram, var eitt "for- herligilsi” av sær og sínum. Vit fólka- floksmenn - vit fólkafloksmenn osfr. Ikki eitt positivt ella eitt frameftir- hyggjandi orð um, hvat skal gerast. Tjóðveldisumboðið, sum hevur sitið í einum tí mest týðandi fiskivinnusessi- num í longri tíð, nevniliga sum for- maður í fiskivinnunevndini, slapp eisini ov lætt. Eisini hann leyp upp um garðin, har hann er lægstur við bert á ásanna nøkur ting. Tó skal sigast, at hann altíð er ærligur og sigur sum er, eisini tá tað snýr seg um at viðganga mistøk og skerdu møguleikarnar at taka egnar avgerðir. Nýggju flokkarnir høvdu vekur orð um, at vit skulu til at troyta nýggjar møguleikar og gera meira fyri at stuðla marknadarføring. Hetta er alt gott, men hetta var alt so óstrukturerað og lítið itøkiligt, at heldur ikki hesir kunnu sigast, at hava nakað veruligt alternativ at vísa á til verandi fiski- vinnupolitikk, sum inniheldur bæði stuðul til fiskiroyndir og marknadar- føring. TÅ nortið var við leiklutin hjá ti almenna og hann hjá vinnulívinum, so tóktist alt ein hurlivasi. Onkur vildi hava tað almenna at vera meira upp í vinnulívinum, onkur annar helt, at tað almenna skuldi halda fingrarnar burtur frá vinnulívinum. Og soleiðis helt leikur fram. Serliga spent mundu mong vera at hoyra, hvat nýggi verkamannna- flokkurin við formanninum í Fiskimannafelagnum á odda hevði at siga. Luttøka hansara var tíanverri eitt stórt vónbrot. Tað einasta, sum hann hevur at varta upp við í eini so týðandi sending og sum hann nú hevur endurtikið 10.000 ferðir er ein lemjandi kritikkur móti núverandi landsstýrismanninum í fiski- vinnumálum, tí hesin m.a. ikki hevur valt umboð fyri Fiskimannafelagið í eina nýggja nevnd. Hóast vit kunnu vera samd ella ósamd um hetta, so ere tað ein sannroynd, at tú byggir einki land við bara at vísa Gnøgd og aftur énøgd og við at vera fornermaður við alt og øll. Hvat viðvíkur ósemjuni millum formannin í Fiskimannafelagnum og so javnaðarflokkin í Tinganesi og har fyrst og fremst Tummas Arabo og Maritu Petersen - hver so enn hevur rætt - so er tað at síga, at tað líkist ongum, tá for - maðurin í Fiskimannafelagnum nýtir eiuhvørt høvi til at ikki bert finnast at men til at niðurgera hesi upp á tað grovasta aftur og aftur. Tað skal vera ein kantur - tað má vera eitt mark fyri, hvussu nógv ødi og sinni kann fara við einum manni, sum situr í týðandi álitisstarvi og hvussu henda ødi skal ganga út yvir ikki bert hesi nevndu fólk men allan tann flokkin, sum hesi umboða. Tað finnast uttan iva mong javnaðarfólk, sum eru ónegd við av- gerðir tiknar av sitandi stýri, men hesi fara ikki at melda seg úr flokki og stovna egnan flokk fyri tað. Lesið bara samrøduna við Jonu Henriksen í Sos- ialinum í gjár, har hon - hóast énøgd vid ymiskt - ikki ætlar sær at svikja flokkin fyri tað. Og hóast formaðurin í Fiskimannafelagnum kennir seg og sínar limir illa viðfarnar av javnadar- flokkinum hesi seinastu árini, so eigur hann ikki at gloyma alt tað góða, sum javnaðarflokkurin og javnaðarfólk hava gjørt til fyrimuns fyri bæði fiski- mannafelag og onnur fakfeløg. VIT hava eins og mong onnur stóra virðing fyri arbeiðinum hjá Óla Jacob- sen, og hava aftur og aftur fylgt honum og arbeiði hansara her í blaðnum, men tað kann ikki vera rætt, tá maður, sum situr í slíkum sessi og sum sigur seg hava so stóran áhuga fyri at fáa virk- semi í gongd, bara brúkar alla sína tíð og orku til at koma við lemjandi og afturvendandi kritikki móti åvisum navngivnum javnaðarfólkum. Tá hevði verið rættari at komi við hesum kritikki á rætta stað og tað er í flokkinum, so- leiðis at eisini hann kundi verið við til at broytt flokkin innanifrå. Vit ivast heldur ikki i, at sami óli Jacobsen í mongum førum hevur rætt í sínum atfinningum, og at avgerðir tiknar í landsstýrinum hava ikki altíð verið nóg væl umhugsadar. Men harfrå og so til at blíva við niðurgera nøkur åvis fólk, sum Vit vita royna at gera sítt besta fyri land og fólk - og at lata hesa ónggd og vreiði ganga út yvir ein heilan flokk, sum í grundsjónarmiðinum stendur fakfelagsfólki næst, tað er ovboðið. Tað Útgevar- PM Søstalurin Uppsetng PA Saslalurin Prant: PA Pressan 1981 skal tí vera áheitan okkara á Ola Jacobsen - nú hann hevur gjørt álvara av at stilla upp - um at broyta tónan - um ikki at vera bangnan fyri at venda hin hjålkan til, tá okkurt gongur honum ímóti heldur enn bara at liva út frá setninginum um “eygað fyri eygað og tonn fyri tonn". Vit hava einki ímóti einum verkamannaflokki, um hann í høvudheitum stendur fyri somu grundsjónarmiðum sum javn- aðarflokkurin, men vit bera stórliga Ótta fyri, at ein slíkur nýggjur flokkur bert er við til at spjada atkvødurnar, sum ann- ars høvdu munað best saman, og at hann harvid er lykilin hjå teimum borgarligu til at lata dyrnar upp fyri eini reint borgarligari samgongu ella rættari, lykilin til at stongja úti frå allari åvirkan bæði javnaðarflokk og verkamanna- flokk. TAÐ er annars ein ærlig sak, tá sami maður skýrir landsstýrið ongan fiski- vinnupolitikk at hava og at vera bein- leiðis ímóti nýggjum hugskotum og projektum. Hetta er ein partur av ti livandi orðaskiftinum. Men álvaratos - er tað so einfalt, sum nú formaðurin í Fiskimannafelagnum setur tað upp: at tað ræður bara um at fara í gongd so eru møguleikarnir og arbeiðspplássini har! Og tá tað ikki verður farið í gongd við øllum her og nú, so bara at geva einum manni í Tinganesi alla skyldina! Tað er alla æru vert, at formaðurin í fiski- mannafelagnum og onnur royna at kanna, hvørjir nýggir møguleikar eru í fiskivinnuni. Men harfrá og so til at leggja landsstýrið undir at forða fyri hesum møguleikum er sjúk tala. Hyggja vit eftir, hvat er gjørt frá politiskari síðu øll 80-ini og til í dag at royna alterna- tivar leiðir, so vita vit, at tað hevur hevur ikki skortað upp á vilja ella pengar frá almennari síðu. Hugsað bara um pengarnar, sum Menningargrunn- urin hevur latið til alt millum himmal og jørð. Skal tað nú gloymast harra Óli Jacobsen! Ein hevuðsmunur millum fyrr og nú er bara tann, at tá flest allir politikarar og nógvir vinnulivsmenn vórðu samdir um at taka allan studning burtur, fyri at lata vinnuna hvíla í sær sjálvandi og arbeiða út frá marknaðar- ligum princippum, so hevur hetta eisini havt sína ávirkan á initiativ til at fara undir nakað nýtt. Men hetta er íkki nakað tú kanst geva einum javnaðar- fiskimálaráðharra alla skyldina fyri. Vit hava øll ynskt at fáa skipanina við studningi broytta so ella so. At tað eru færri pengar til taks ger so eisini, at tú torir ikki at leypa út í øll møgulig eksperiment uttan at tå frammanundan hevur kannað tey betri. At tað finnast fiskasløg, sum kunnu veiðast í stórri mun er ein sannroynd, men eiga vit íkki at læra av 80-unum og gera neyðugar forkanningar fyrst eitt nú við markn- aðarkanningum ol. Hetta var m.a. tað sum umboð javnaðarfloksins vísti á í Bústaður. Argjavegi 26 Argjum Teleton: 11820 valsendingini. Eftir okkara tykki kom hann væl frå hesi uppgåvu og visti seg sum mannin, ið byggir sínar avgerðir á sakligt innlit og eins reglur og lógir fyri øll í samfelagnum. TAÐ var annars hugstoytt at hoyra umboðið hjá verkamannafylkingini leggja eftir teimum í almennum arbeiði, hesaferð teimum fólkum, sum starvast á landsskúlafyrisitingini. Tað var ikki serliga sakligt, tá brúkti landsskúla- fyrisitingina sum grundgeving, tá hann fanst at nýggja fiskiveidieftirlitinum, sum hevði brúk fyri 6 fólkum og samanbar tað við Landsskúlafyrisit- ingina, sum eisini byrjaði við fáum fólkum men sum síðani bólgnaði upp til nakað, sum vit als ikki hava brúk fyri. Soleiðis skuldu orð hansara skiljast. Vit siga ikki, at hesin stovnur ikki kundi verið minni, men tað er orðalagið - tónan, sum vit harmast um. Hví skal formaðurin í Fiskimannafelagnum fara at leggja eftir einum almennum stovni bara tí at hann kann brúka hetta ímóti politikki landsstýrisins á fiskivinnu- økinum! Hví apa seg eftir teimum borgarligu, sambandi og fólkaflokki, sum fyri einhvønn pris vilja hava tey alment løntu niður við nakkanum! Hava børnini hjá fiskimonnum ikki brúk fyri eini vælskipaðari undirvísing, hava tey ikki brúk fyri sjukrarøkt osfr. Soleiðis kundir verið hildið fram. Tað er rætt at seta kikaran á almenna sektorin eisini, men tað er blóðskeivt at gera hann til syndabukk, tá tað haltar í vinnuni. Hví skal tað sum virkar væl og sum hevur kostað nógv at byggja upp bráddliga vera fyri størstu útspilling, bara tí at gongst illa á øðrum økjum í samfelag- num! Vit fara at heita á Ola Jacobsen um at gevast við at leggja eftir teimum, sum arbeiða í almenna sektorinum. Og lata vera við at brúka hesi sum kasti- bløku, tá hann finst at fiskivinnu- politikkinum hjá landsstýrinum. SPELL at split skuldi koma í millum part av fakfelagsrørsluni og javnadar- flokkin. Hetta hevdi kunnad verid ødrvisi, um bara vilji var til tess, frå bådum sidum sjålvandi. T6 eigur at vera sagt, at fakfeløgini eiga ikki at gloyma, hvussu torført jåst hetta skeiðið hevur verið til at stýra landinum. Tað boðar annars ikki frá góðum, tá fólkafloksmenn aftur og aftur stíga fram í valsendinginum og taka fult og heilt undir við ti, sum fremstu umbodini fyri verka- mannafylkingina hava at bera fram. Tað sigur ikki so lítið. Løntakarar áttu at lagt sær tað í geyma. Tit vistu hvat tit høvdu, tit vita ikki, hvat tit fáa eftir komandi val. Og tað ringasta tít kunnu fáa er ein sambands-fólkaflokssam- gonga. SOSIALURIN