hósdagur 11. august 1994síða 2

Sambands- hvøkkur STAÐFEST er nú, at sam- bandið, sum undan valinum fyri bert mánaða síðan ikki vildi vera við til lønarnidur- skurð við lóg, longu nú hevur smoygt sær úr skikkiligu val- skikkjuni og smoygt seg í po- litisku vásaklæðini, útflýggj- að av fólkaflokkinum. HÓAST flippumenn teir nógvu, duga eisini teir at síggja tað skilagóða í ávísum búna til ávíst arbeiði. Ísakald- ir fara teir nú til verka at lækka lgnir okkara við heilum 20 prosentum eftir minni enn hálvum ødrum ári uttan eið ella orð um, hvussu tað skal eydnast fólki at hava tað dag og als einki um, hvussu al- tíð trongsstadda landskass- anum skal tryggjast annan pening fyri mistu skattainn- tøkuna — bert eina hissini Meiri skall og A — FRÆLSI- JAYNAÐUR — BROÐRALAG sindrið eftir, tey so dánt hava í vissan til fólkið um, at tað skal ivaleyst fara at ganga, tey munnu eftir skatt fara at hava tað sama eftir ella so. HESAFERÐ so beint í stríð við annars av sambandinum nógv brúkta oraklið, formann- in í ráðgevandi nevndini, Bonnerup, sum greitt mælir frá politiskum vágaspæli sum lønarnidurskurdi við lóg. TAÐ var tann tíð, tá javnaðar- og fólk annars ikki settu tey øgiligu spurnartekinini við trúvirði sambandsins. Av sær sjálvum fingust teir ikki til tað nógva, men var tað eydn- ast at stáplað teir upp á fótur til eitthvert skilagott sam- gonguarbeiði, vóru teir rættu- liga orðhildnir. AT tað er sega, vita vit. Eisini, at bláoygt hevði verið at rokn- að við hesum spildurnýggja sambandi, sum við tí gamla. Tó mundi eingin vænta so stóra kúvending, so stórt orð- loysi, so stutt eftir heilagu val- Jan Millier Bladloix: Randi Jacobsen - Dagny Útgevari: P/1 Saslalurin Bústaður: Argjavegi 26 | Postadr.: Postsmoga 76 a ansen - 4 : Jústinus Eidesgaard lyftini, og fyri so lítið sum tað, at fáa part í heðuri fólkaflok- sins av at fáa staðfest við lóg, at arbeiðsfólkið í Føroyum einsamalt er rótin til okkara vesældóm. UM tað eru sokallaðir vinnu- lívsgarpar, sum mangan hava »mistikid« einhvønn almenn- an dugna og lån sum gåvu, id handan tjøldini styra dagins dukkusjónleiki, vita vit ikki — men líkamikið, so kunnu vit upplýsa, at føroyska verka- fólkið heldur man vilja bera tunga skattin enn eitt bil, enn við lóg at verða nidurgjørt til betri at passa inn í matador- spæl teirra fáu — og framvegis verða einsamalt um byrðar- nar, bara í einum nógv vána- ligari samfelag. AT fólkið ikki orkar verandi skattalag í longdini, vita aðrir flokkar eisini eins væl ella betri enn sambands- og fólka- flokkurin, men halda hesir flokkar, at fólkið er til reiðar at jarðleggja tað samfelags- 67. ÁRGANGUR skil, sum hóast alt valdar fyri nakað, sum í longdini gevur minni, mistaka teir seg álvarsliga. VÍÐFEYNDU og óhugnaligu avleiðingarnar av hesum 20 prosenta lenarniðurskurði eftir minni enn hálvum gðrum ári lata vit liggja hesuferð. So samdir sambands- og fólka- floksmenn eru í hesi sek og so ídnir flestu flokkar eru eftir at koma sær upp í eina sam- gongu, líkamikið politikkin, verða eftir øllum at dóma alt og góðar stundir til at venda aftur til tær. HELDUR ikki skulu vit bara spáa ilt, bert fyri at gera tað. Vit hava eins og Føroya fólk flest bara ikki álit á einum so grunnum politikki — einum politikki, sum ikki bara reikar fyri stórri stættamuni í Før- oyum, men ásetur hann við lóg. Sosialurin fram at fiskaríið í Føroyum må minka. Meiri skatt og minni ar- beiði. Tað er danska loysnin á viðurskiftunum í Føroyum. Tað vil siga meiri arbeiðs- loysi við minni inntøku at gjalda tey krøv, sum eru sett til okkara. Í sambandi við viðurskift- minni arbeiði —tad er danska loysnin av viðurskiftunum í Føroyum Løgtingid við nývaldu manning síni hevur viðgjørt eitt uppskot frá verka- mannafylkingini um broyt- ingar í arbeiðsloysistrygg- ingini. Tað verður sagt, at hetta uppskotið fekk eina heldur kaldliga móttøku frå øllum flokkum. Álvaratos, hevði nakar roknað við nøkrum ødrum, við tí samanseting, sum Føroya Løgting í dag hev- ur? Tey arbeidsleysu tykjast ikki hava nakran g6dan, men møguleiki er sjålvandi at betra um hesi vidurskifti, tå løgtingslimir eru meira kunnadir um tey veruligu vidurskiftini, hvussu ålv- arslig tey eru. Okkara sam- felag hevur ikki, við ti stóra arbeiðsloysi, sum vit hava, hvørki tíð ella ráð at steðga við at finna loysnir. Vit hava ikki ráð bara at lata standa til og lata hesar lagn- ur, tí tað at vera arbeiðs- leysur, tað eru vanlagnur. Vitkunnu ikki lata hesi við- urskifti bert fara aftur við borðinum. Her má og skal nakað henda. Vit kunnu ikki sum stórri samfeløg sum Dan- mark og onnur lond við, hava ta skipan, at tey ar- beiða við eini prosentvísari nøgd av arbeiðsleysum. Okkara samfelag er alt ov lítið til at liva við eini slíkari skipan, tí má okkurt annað henda og vitkoma ikki burt- ur úr hesum viðurskiftum fyrr enn vit fáa eina aðra skipan við E.S. Soleiðis at vit, ikki sum nú, orsakað av teimum forðingum, sum okkara ikki-limaskapur førir við sær, har vit eru noydd at flyta út okkara virdismiklu råvøru til virkingar í E.S. Og har skapa vit tey ar- beiðsplássini, sum annars kundu verið her heima hjá okkum. Tí er tað nakað, okkara fólk eru serfrødingar í, so er tað at hagreiða fisk og fiskavørur, men so leingi sum vit bert flyta út óvifk- aðan fisk, so koma vit at hava arbeiðsloysistrupul- leikar so stórar, at okkara samfelag verður ikki ført fyri at bera teir. Vit eiga at fáa, sum limur av Danmark, somu sømdir sum onnur lond, sum hava somu til- knýti, men ikki eru limir í E.S., men sum partar av landi sum er limur fáa tær somu sømdir sum limaland- ið. Hetta er ein uppgáva, sum ða ikki eigur at bíða. Við hesari gongd sum nú er verður skjótt avtoftað her á landi, serliga um vit hugsa um tey orð, sum formaðurin í ráð- gevandi nevndini hjá danska statsministaranum segði nú um dagarnar. Skattatrystid í Føroyum er ikki ov høgt, og helt hann ini um arbeiðsloysi og trygging av verandi arbeiðs- plássum, er at leggja merki til tað, sum í tíðindunum nú um dagarnar varð sagt frá, at leiðandi persónar á arbeiðs- plássinum Fiskavirking í Vági vóru uttan víðari send- ir til hús. Tað undrar meg, at løgtingslimir ikki krevja eina frágreiðing hvat er við at henda í Suðuroy. Er hetta byrjanin til eina avtofting av verandi arbeiðsplássum í Suðuroy? Er avtoftað, verð- ur tað ringt at byggja upp aftur. Tað má og skal vera ein skylda hjá okkara valdu løg- tingslimum at verja verandi arbeidsplåss, heldur enn tigandi at hyggja at. Sjálvandi skulu viður- skiftini hjá teimum arbeiðs- leysu betrast, men tað gerst ikki við at skapa ótryggleika um verandi arbeiðspláss. Sverre Midjord