leygardagur 7. januar 1995síða 11

Nr. 5 — 7. JANUAR 1995 fíðindablaðið sjonleikarummeæli Sum at stoyta ur einum eplasekki - men bara so nógv stuttligari... s Shirley Valentine«, sjón leikur í trimum pørtum eftir Willy Russel. týddur ul føroyskt av Ebbu Hentze. Frumframførdur í hólum Leikarafelag Før oya í Magnus Heinason argøtu 12 í Havn hós kveldið 5. januar kl. 20 Leikari: Laura Joensen Leikstjóri: Ria Tórgarð Pallur: Hans Tórgarð Búnar: Ria Tórga-ð, Lau ra Joensen, Vogue, Klivin og Anna Petersen Hár: Hårlist víMarjun Ol sen >Tað, sum drepur okk- um, er vektin av øllum ti óbrúkta lívinum, vit ganga og bera við okk- um.“ Soleiðis ljóðar ein av teimum mongu — sera mongu — setningunum í einleikinum >Shirley Va lenunc< við Lauru Joensen sum leikara Talan er um skemtileik, og skemti er eisini nógv av hesar góðu tveir timarnar, Laura púra cinsamøll eigur pallin. Her er smekkfult av smáum og stuttligum søg um, og bara máun alt verður sagt uppá er eisini alla tíðina skemt í sjålvum sær »Clitoris var ikki til, tå eg var ung. Tað var sum við Amerika — bleiv ikki uppdagað beinanvegin, men hevði verið har alla tíðina,< var bert tann eina perlan í hálsketuni av skemti i i t | | ] Hóast Laura Joensen er einsamøll á pallinum fær ein onkra løtuna kensluna av, at pallur Frálíkt gerandismál Hóast einki er at ivast i, at tað fyrst og fremst må vera Laura, ið eigur at verða krediterað fyri avrik sitt, so eigur týðarin Ebba Hentze eisini at fáa rós fyri tað frálíka gerandis málið, ið er gjøgnumført allan leikin Vit kunnu síggja fyri okkum, at onkur heldur enn at:sagt >Pass, billet, pengar« vildi sagt >Tjóð skaparprógv, ferðaseðil, peningur«, men her er eingin slingur í valsinum hjá Ebbu, ið hevur latid enska leikin í góðan før oyskan búna Heldur ikki má gloymast Ria Tórgarð, ið divad hev ur brúkt ikki so fáar tímar saman við Lauru fyri at náa hetta frálíka úrslit Moralurin í seguni Orsøkin til, at eg yvir høvur nevndi setningin i byrjanini, er heilt einfalt tann, at hetta stórt sæð er einasti álvarsami setning urin, eg festi meg við, samstundis sum hetta væl- saktans eisini er moralurin aftan fyri søguna um Shir- ley. Ella rættari søguna hjá Shirley Hon er fallin í ta gerand- isligu rútmuna, ið órvað nógvar milliónir av heima gangandi húsmammum kenna út í fingrasnipparn ar: Gera mat, ala børnini upp, vaska og halda hús í síni vanligastu merking Har er einki innihald, tí in er fullur av fólki. so livandi sum tey verða lýst tað er bara æviga baksið við at fáa alt frå hondini Er so onkur friløta, er eingin at hava hana saman við, tí maðurin er til arb- eiðis og børnini flutt heim anifrå »Veggur« er ein góður vinur Men Shirley hevur kort im eim góðan vin, ið hon kann siga alt fyri og sum ongantíð talar henni ímóti Veggur A pallinum sær hesin góði veggur ikki út av nógvum, og yvirhøvur ger pallurin ikki nógv hóva sták burtur úr sær sjálvum Sjålvt gólyplássið á pallin um er kanska tríggjar ferð ir fimm metrar. Í horninum stendur ein byggipláta uppeftir enda, og hon verð ur bert vend einaferð fyri at broyta umhvørvid eitt sindur. Og í øllum umum pørtunum er ikki nógv annað enn eitt borð og ein stólur — og so sjálvandi Laura Joensen. Hon fær illa krógvað seg aftan fyri spartanska inn búgvið — og tað er so sanniliga eisini tíbetur. Tí samstundis fær áskoðarin heldur ikki sitið og hugt at øllum møguligum sðrum enn tí, ið leikurin snýr seg um Einfalt og gott! Her er eingin náði. Øll eygu eru alla tíðina vend móu Lauru, og tú torir næstan ikki at blunka, tí so ert tú bangin fyri at missa. | Mynd: Kalmar Lindenskov tú ikki keðir teg ein minutt okkurt av hennara smáu håbrøgdum, ið undirstrika tydningin av tí, ið fyriferst just ta løtuna Sum at stoyta ur eplasekki Ikki skulu altíð tey nógvu orðin: til, tá okkurt skal lýsast út í æsir, men her er tað beint øvugt. Fyrstu ferð Laura kemur ina á pallin, stendur eitt fat á borðinum, og undir liðini á ti liggur ein posi við epl um. Men meðan Laura flysir eplini eitt og eitt, raplar úr mussaskødinum á henni sum at stoyta úr einum heilum eplasekki Eitt er, at ein sjónletkari kann læra seg eina nøgd av orðum uttanat, men tað serliga við hesi framførsl uni er, hvussu skjótt hon tosar í stóðum. Hetta er sussandi húsmamman »op ad dage«. Og tó eru skifuni øgiliga nógv í tali líka frá skjóta sussinum til dragandi hugleiðingarn ar — og tey falla sera væl inn í heildarmyndina Tað er ikki smávegis, ið Shirley Valentine hevur upp á hjarta, og hóast hon situr einsamøll í køkinum hjá sær sjálvari, sært tú fyri tær eina rúgvu av fólki. Verri enn so verður allastaðni sagt so øgiliga nógv um tey ymsu f6lini, ið koma á hennara leið, men hinvegin er orðabrúk teirra nóg góð lýsing til, at tú sært tey fyri tær í huganum — men kortini er leikarin bert tann eini, og Sjónleikurin »Shirley Valentine« er skemtileikur, og tað er einki ov nógv avgjørt at siga, at hann hevur bert tann cina | leikluun Skal, skal ikki... keyði tráðurin í leikin | um er tað dilemma, ið Shirley kemur í, tá frá- skilda vinkonan bjóðar | henni eina ferð til Grikka- lands: Skal hon skræða seg leysa frá gerandisdegnum, ella skal hon bert verða verandi í síni ævigu stóðu sum húsmamman, ið kenn ir hvønn einasta dag frammanundan? Tá er tað ólíka spennandi at fara ulGrikkalands fyri at upp liva nakað, tú als ikki kennir frammanundan Tad, sum kanska styrkir hetta dilemma, er ferða seðilin — ella biletun, sum tað eitur á gerandisfør oyskum — ið vinkona longu hevur keypt og givið henni. Alt tað, ið bylgist Shirley í barmi, fáa vegg- urin og áskoðararnir skor ið út í papp — og alla tíðina á skemtingarsamasta hátt Laura hevur serlig evni - og brúkar tey Laura sýnir í hesum leiki heilt serlig evni, tí tað alla tíðina hendir so nógv í einseminum hjá Shirley | Men áskoðararnir verða førdir aftur og fram í tonk- um hennara, meðan kjålkavøddarnir verða væl vandir við sunnum låtri Tað er ein uppliving fyri seg at fáa slíka búrmáltið av skemti og góðum leik- avnkid í umum pørtum 11 Mynd: Kalmar Lindenskov ein kundi næstan sagt morgunmatur, dagurði og nátturði Hetta krevur serlig evni, og tey hevur Laura. Hon ikki bara hevur tey, men eisini brúkar tey. Tí skal hon her fáa størstu rós fyri avrikið. So livandi ger hon Shir- ley fyri okkum, at ein fær varhugan av, at Shirley saktans kundi gjørst ein góð sjónleikarkvinna, um lívið hevði havt lagað seg eitt sindur eðrví1 hjá henni >Tað, sum drepur okk- um, er vekun av øllum ti óbrúkta lívinum, vit ganga og bera við okkum.< S0 er bert spurningurin, um Shirley Valenune slapp undan at verða dripin av hest tungu vekt. Og tann spurningin hava øll gott av at fáa svar uppá Tað gerst best við at fara til leikin um hesa góðu Shirley og fáa sjón fyri søgn! Hilmar Jan Hansen Eg haldi, at eg flenti mest tå »klettur« varð presen teraður. Men tað er sjálv andi at gera av, nær ein flennir mest, tá ein flennir mestsum alla Una