týsdagur 28. februar 1995síða 2

Ábyrgdarblaðstjóri Jan Miller Fyntakssgon Krisjan Daði Ljósmyndan Kalmar Lindenskov Mugu koma víðari Oddagrein BOLTURIN er nú í umklæðingarruminum vóru orðini hjá løgmanni nú um dagarnar, tá tað gjørdist greitt, at hvørki danska stjórnin ella Føroya løgting vilja flyta seg ein tumma í nógv umrødda bankamálinum. Tad, sum hann einki segði um, var, í hverjum umklæðingarrúmi hann meinti við EINKI er at síga til, at fólk eru ørkymlad av støduni. Nú er so eitt heilt nýtt uppskot lagt fram fyri almenningin, og tað er ein danskur lektari, sum hevur fostrað tað. Hann skjytur upp. at ein tekur tað besta burtur úr báðum uppskotunum og ger eina kanning út frå ti. Vit skulu ikki her greiða frá uppskotinum, men bert vísa til viðmerkingarnar. Nyrup Sigur bums nei, Engel heldur, at tað eigur at umhugsast, Edmund hevur onga viðmerking og Marita heldur tað eigur at umhugsast. Sá langt SPURNINGURIN er um Nyrup hevur reint mjøl í posanum, um hann visir øllum uppskotum aftur, sum bera bráð av eini kanning. ið kann fáa avleiðingar fyri eitt nú politiska valdið í Danmark. Óvissan bara fremur gitingina og SS long tið gongur uttan at nakað verður kannað, tess stærri verður illtankin um, at okkurt er, sum ikki ruggar rætt. Vit halda, at málið eigur at verða kannað. soleiðis, at alt kemur fram Tad kann ikki vera rætt, at Føroyar "hanga" upp á eina skuld, sum danska stjórnin átti at åtikid sær. So kunnu Lykketoft og hansara fólk blíva við at muta ímóti SOSIALURIN fer í morgin at prenta samrødu vit hava havt við ein fyrrverandi danskan landsrættarsakførara. Hann er avgjørdur og Sigur, at bert ein dómarakanning kann geva eitt sømiligt urslit. Hann setir annars stort spurnartekin við hjá Figgjareftirl ítinum í hesum máli og spyr, hvi danska pressan ger so lítið burtur úr honum. Lesið um tað í morgin leiklutin HÓAST vit hava rætt til at fáa greiðu á, hvat er farið fram, tá føroyingar fyrst vórðu settir vid rygginum seinni at verða lumpaðir og førdir bak ljósið av klókari, smartari og detrivitandi dønum, so mugu vit kki glo Tad er burturvid at eggja alla skyld yvir á onnur og harvið gloyma ga at vera ærlig og 184 moti upp múrinum fyri vma okkum siålvi rt A 7% € $ 1 egnan KIEYVafSKAD. V te eisini viðganga okkara egnu mistøk Men hvussu nógv Skal kannast her heima Og hvat V a vit v A slík im kanr ngun ? Eru tað f ika dómstólar ala Kina, ið vit ynskja? Tað er av tý ir ng at y + frar Am hava gott mar beiði við danir. Ti må bankamálið eisir VS 3 * £ Mer + 30 er eicir iry rådar ti at vit enDpa por E Í aftur at t YEEJ 3 Sar fe 17 ð 4 aft etta gu kannir É af IKK forda sjónarmið Kirkjubøstolarnir i skramblið! Latið ikki skommina gerast fullkomna. Vit vita, at kirkjubestólarnir hava staðið okkum í boði nú í nógv ár. Skulu vit taka við okkara størsta stoltleika og seta teir inn í okkara størstu skomm" Verður hesin kassin gjørdur til Tjóðsavn Før-oya, so vita vit tað Tann bíligasta loysnin upp á tað, sum er tað dýrasta hjá okkum Nei, fanin. Ikki upp á vilkor! skrivar Gunnar Hoydal í »Sjånarmid« Tá ið efurtíðin fer at minnast okkara skeið, munnu rovim og leivdir nar av misfarnum spekulauónsbygningum neyvan fáa hjørtun! at duka heitt og sláa nakað titan. Kassar úr betong, keypur sum skrambul í útløndum at skrúva sam an her og so smyrja og kloyna í allar samankom ingar. Eingin hevur verið góður við hetta, einki handverk er í ti, eingin stoltleiki, eingin sál. Har standa teir og gapa á høvdum og sýnum og regna burtur, meðan teir vitna um okkara skomm hest ánni, skommina sum er í øllum ovurrúsi tá ið sansaloysið er av hasað aftur Ein tílíkur minnisvarði fyri skommina er tyrr verandi målingahandil í Hoyvík. Landið hevur keypt hendan kassan burtur úr húsagangi og gjørt av at hava goymsl urnar hjá fornminnis- savninum í honum. Her | eru nógvir fermetrar, bí ligir sum tað skramblið, ið inni var. Kanska er hetta í lagi, hugsaði tú eina ltu: Fåast lekamir tættir, so kann hetta kanska vera goymsla við lutum, sum skulu vera forsvarliga inni, bara so og so, og ikki krevja van ligt dagsins ljós Men nú ljóðar, at bygn ingurin skal eisini hava framsýning. Tá er hetta heilt nakað annað. Í somu løtu fyrsta fólkið kemur inn um dyr at síggja, hvat henda tjóð hevur avrikad og megnað í túsund ár og í somu løtu er hesin bygningur okkara andlit innefur og útefur: Hetta er okkara sega, hetta er okkara mentan Eri ein av teimum halda, at mitt í øllum svansinum var nakað gott og sterkt, sum ikki eigur at drukna í skomm Ongantid er skrivað so nógv, yrkt so nógv, skap að so nógv í myndlist, í bókmentum og tónleiki sum sum akkurát hesi árini Vit eiga ikki at gloyma tað í allan neyðin. Her vóru fólk uttan fyri allari spekulatón, uttan fyr øllum vinningi, sum kveiktu lív, skapaðu rúmd, góvu gávur. Ikki tað, at:tey síggjast aftur í nøkrum roknskapi, slett ikki i u6darroknskapin- um, ikk: enn, i øllum før um. Men tad fer at koma seinni, tað er eingin 1vi um tað. Saman við dag ligum seiggi hjá vanlig um áliusfólki alla staðni í landinum er hetta okkara dýrasta ogn Gerið okkum nú tann beina ikki at viðurkenna hand:Ísskommina sum okkara andlit fyri verðini Setið heldur ljós á alt tað, sum vit hava avrikad av hjarta og verið góð vid Vit, sum nú eru, og tey, sum hava verið. Latid tað ikki inn í ein útlendska kassa, sum ljóðkar fyri hvønn dag, ið gongur, og sum eigur einki, yvirhøv ur einki, uttan eitt útsýni út yvir ein fagran fjørð og eitt fagurt land Latið ikki skommina gerast fullkomna. Vit vita, at kirkjubóstólarnir hava staðið okkum í boði nú í nógv ár. Skulu vit taka við okkara størsta stoltleika og seta teir inn í okkara størstu skomm? Verður hesin kassin gjørdur ul Tjóðsavn Før oya, so vita vit tað: Tann bíligasta loysnin upp á tað. sum er tað dýrasta hjá okkum Nei, fanin. Ikki upp á vilkor! 742.95 Gunnar Hovdal