leygardagur 6. mai 1995síða 12

12 tíðindablaðið . tí} 10k | Nr. 86 — 6. MAI 1995 Hans Jacob Joensen, bispur i Havnar kirkju 5. mai mintist tey: Eisini førovingar steðga á fyri at minnast tey, sum við lívinum vunnu okkum tað frælsið, sum ongantíð er sjálvfylgja, men sum altid er dýrabar gáva (í Prædika i Havnar Klirkju. Tekstur: Johannes kap. 14, 1-4) ytatvkkara verði ikki — vóru vit ikki á sama hátt Føroyum, Danmark og Nor ið á Gud. og ttanveltað longur. Vónin eg Hjarta tykkara verði ikki 3 g' Í Faðirs mins n at sleppa undan teimum óttafult Truevid á Gud, og i istaðir Va fylejum. sum eitt kriggjaltíð — trúgvið á meg > ikk: so. herði eg sagt hevur við sær fyri land og Tað man vera líuð at ivast kk ið. ti at eg fan burt fólk » her hjá okkum at hesi orð nettupp henda stað f vkk rsaðu fólk sjálvsagt fyrst dag hava havt ett egið lag tá tå ge en fann fremst um somenninål Við byrjanina av em tíð } t ð stað fåna henda dagin sum øll vístu fór at:verða vkkum. kon e aftur Hesir dagar vóru emegir fagn merkt av frykt og ótrættum k ak RR tl mi iðardagar. men teir loyptu í eimi tíð. har neyvan nakar skulu frykt og ótta á Í Vik hvat kundi kenna seg tryggan, við 4 Og hvar eg bíðaði nú fyri framman hesa byrjan talaði Jesus til gar vita Ut vegin hvussu fór lagna okkara at: teirra og bað tey ikki óttast Móhersettu verða 14 april var sunnu men hava álit á Gudi og sær ska nark og Nor lagur. og páskirnar vóru so Tad var sjálvandi ikki ætlan 1pni KOMU tíðliga hetta ånd, at hesin hansara. at:fólk skuldu setast ku hermenninir Ul sunnudagur var 3. sunnu hendur i favn og hata Gud M t Bretar ikk: dagur eftur páskir. og præ um at tryggja tey og lagnu komu somu ønndum tl dikad varð eftir seinnu teirra Tey skuldu framhald Førova sum Týskarar til tekstarød Fyrsta sunnudagin andi gera germing sin, lanmarkar og Noregs. SO eftir heseungina ljóðaðu ti soleiðis hevði Gud fynskip merku hesin dagur tó. at nu hest að frá fyrndar tíðum. men rå í sellum kirkjum í Foroya Handilsskúli tað av myndugleikagóðkenning sekir Føroya Handilsskúli í Torshavn eftir Tímalærarum 1995 ella eftir avtalu TÍMARNIR Á FHS ERU Í HESUM LÆRUGREINUM: Bú- & roknskapur, fiskivinna, støddfrødi, dekoration, danskt, tyski føroyskt samfelagsiæru TÍMARNIR Á HH ERU Í HESUM LÆRUGREINUM: | uttanlandshandil uførsla, týskum og donskum i Enskt. samtíðarsega vinnulívsrættur. førovskt marknað- FØRLEIKAKRØV: Hæen útbúgving. handi'shåskåla, lærdan håskula, handilsfaklæraraprog ella onnur 5 øårum fortreytum. Umsekjarar vid vinnuroyndum hava fyrimun SETANARKOR: Eftir nærri avtalu vid Føroya Handilsskúla. Tey, sum fáa tímar mun um neyðugt rokna við at skula undirvísa um kveldið og prtvis á skeiðtænastu mucu í em avtsan handilsskålans LØN: Í lønarrensli 13/21/24, 18/26/29, 16/21/29/31 hjá HI ella eftir avtalu UMSÓKN: Umsókn við avritum av prévskjølum o.9.. skulu verða Førova Handilsskúla á Marknagilsvegi 77. postsmoga 177, 110 Tórshavn í hendi IS. mu 1995 LEYST AT SØKJA: 29. april 1995. Galdandi til 15. mai 1995 Føroya Handilsskúli A Førova Handilsskula fevnir frålæran um FHS-stødisårid, FHS 2 put. hægri handilsskúla, stakroyndir. merkonom, HMX HD 1. part, datanom fivgjarskulan og útboðin/umbiðin skeið tey skuldu framvegs gera hann í teirri trúgv. at tey og lagna teirra enim í hesum tíðum vóru í Guds góðu hondum. og at hann fram vegis vildi syrgja fyri teim um. sum hann hevði gjørt tað ul henda dag. Eisim í 'u tíðum skuldi vera trved teirra. og da torføra tíð mátti ikk taka álitið á Gud frá teimum Í da eru hðin hálvt hundrað ár. síðan tyska her megin gav seg undir te sameimdu og helt uppat vid øllum hernaðarligum virk 1 semi Írigejar = mánaðir seinni. hin 15. august 1945 góðu eisini japanar seg treytaleyst undir amerikanar einni heimsbardagt var komin at enda. So ræðandi og ófrættakend boðini kend ust. at annarheimsbardagi var brosun á. eins livgandi og vonrik kendust boðini um. at umsíður var hesin ræðuligt bardagi av, og at fríður aftur valdaði landanna og fólkanna millum. Krigg) hava altid sett sær ræðulig spor, men í so máta bar hetta krígeið av øllum ødrum Ongantid hevår eitt krige; verið so umfatandi ongantíð áður hevði eitt kríggj kravt so nógv manna liv, og ongantíð áður høvdu fólk upplivað so umfatandi áður materiellar oyðileggingar Og enn eitt syrgiligt met varð sett undir hesum krig num, og tað vóru ræðuleik amir í týningarlegunum sum nú komu fyri dagin. og tann púra ótolmaði óndskap ur, ið har hevði rått. At menniskju kundu fara við ødrum menniskjum á ein slíkan hátt, at hitt ónda kundi vera so ént, tað høvdu mong ilt vid at trúgva. Men veru leikans talu komst ikki uttanum, myndirnar úr týn ingarlegunum og vitnisburð ur teirra, ið komust undan við lívinum. søgdu frá einum éndskapi, sum bert fá hildu vera møguligan. Ei undur í at fólk spurdu, hvat var vorð ið av tí góða menniskjanum Sjålvt um Føroyar ikki vóru beinleiðis uppi í krigs atgerðum. so kom kríggið eisim her at seta sær síni grefligu spor. Føroyingar hava altíð vitað at:tað var ikki vandaleyst at hava havið sum åhtd, tá tað hevði so mangan kravt óhugnalga stórt endurgjald aftur fyri tær ríku gávur. tað læt Men kríggið økti so ómetaliga nógv um vandan. Nú vóru tað ikki bert illvedur og ódn ir, ið hóttu hesum vandin frá flogførum kavbåtum og minum Og vanlukkurnar. sum av krigs åvum raktu land og fólk vóru bæði stórar og svárar Tad var neyvan bygd, sum ikki varð rakt. og tað mundu nú kom afturat vera fá húski. sum ikki á ein ella annan hátt merktu fylgi umar av krignum. Men hóast vandan og ovurstóru miss nar hildu landsmenn okk ara fram at sigla, og sjålvt um lyfti Churchills ikki varð hildið, at:hetta avrik ikki skuldi verða gloymt Feroy ngum. so avdúkar tað kort im, hvønn tydning henda siglingin heyði serliga fyn Bretland. Í dag tykjast tað hvat sjómenn vera so få, sum vita skomm er, men okkara syrgdu fyri, at vit komu óskammaðir burtur úr krignum, tí ersini vit guldu okkara ríviliga part Kring allan heimin hava fólk steðgað á í dag. Ikki so nógv fyri at minnast hesi ræðuligu árini og teirra ónd skap, men fyri at minnast tað sum hendi. so tað ikk: hendir aftur Eisini vit Feroymgar steðga á í dag fyri at minnast sum við lívinum okkum tað ongantíð er teir og tey sínum frælsið. sjálvfylgja. men sum altíð er dyrabar gáva kann verða at:stríðast fyrr og geva liv sítt fyn. Men fyrst og fremst steðga vit á í dag fyn at lata tankar okkara í djúpan tøkk leita til hans ara, ið øllum valdar. og sum hesi ár og árini, ið aftan á komu, hevur syrgt fyri okk um, og sum framvegis vil syrgja fyri okkum. leggja vit lív og lagnu okkara í hendur hansara. Hann eigur altíð størstu tøkkina. Tað var sannfønngin fedra okkara. og tí leiðini mega vit ikki víkja frá, tí so verður av sonnum ringur endi. Tí líta vit enn í dag land og fólk í Guds varðveitslu Hann varðveitir teir, ið ikki bóru boð í by eisini okkum. tl vit einaferð síggja hann andlit ul andlits Gud uoysu oll og kenna sakn, ikki minst henda dag Hjarta tykkara verði ikki óttafult! Trúgvið á Gud. og Hóast best orð júst hin minniliga dagin hava kenst serliga viðkom andi. so merkir tað tó ikki at tey ikki eisini á hesum hálvtrýss ára degi efur krigs lok hava nakað at siga okkum, hóast umstødur okk ara nú eru ødrvisi. Hest orð hava ongantíð verið stað bundin ella tíðarbundin, men tey eru galdandi allar staðu og til allar tíðir, eisim dagin í dag. Sjálvandi er tað lættan sagt enn gjørt, tí eingin okk ara kann leggja frá sær Ottan sum var hann eitt klædna plagg. ið okkum ikki nytist vunnu sum ið neyðugt og hann varðveiti sum syrgja trúgvið á meg! longur. Gjøgnum allar tion hevur óttin sett sín serliga dám á mannalivid, og sjálvt um tíðirnar hava verið ym skar. so munnu tað tó vera fá tíðarbil í mannasøgunm har menniskju kundu liva uttan ótta fyri emum ella ðrum. Og tí finst einki menniskja, sum ikki kennir til frykt og ótta lívinum tl. og tey Tey hoyra hoyra teimum umstødum til. sum tað gjørdist lutur okkara at liva undir. Og hvar er tað menniskja. sum ikk: kenni til ótta fyrr tí, sum kann møta "So satt sum vit eiga framtíðina á, so okkum á lívsleiðini satt verður tin at fyglja okkum. Tí framtíðin er altid tað ókenda, tu hava ræðið á, og sum tí kann taka okkum á bóli. få ið vit minst vara Og tí er tað fram sum.-vit ikki vegis ein avgerandi spurn ingur. um hesi orð veruliga eru ment at taka óttan og frykuna frá okkum. Tað man neyvan fara at ganga okkum stórvegis ødrvisi, enn tað gekk Sum hin harðvunni veruleikin tók lænsvemunum teir av fótum við. Og so leingi hesi orð bert eru orð frá einum menniskja tl ann að. so kann hetta menniskja vera so kent og høgt mett sum tað vera vil, so leingi verða tey neyvan før fyn at taka óttan og stúranina frå okkum. Ti vit hava veruliga grund at:stúra, bæði sum einstaklingar og sum fólk Men páskadag hendi um skiftið. Tá skiltu lænsvein armur. at hann. sum talaði hesi orð ul teirra á fyrsta sinni, ikki var nakað vanligt menn iskja, og orð hansara vóru heldur ikk: vanlig mannaorð Uppreisnin merku, at hin deyði var hivandi, at fram tíðin og lívið tí hoyrdu hon um til. Tí áttu orð og lyfti hansara ein myndugleika, sum røkk út um øll mark. 13 annars eru sett fyri øllum her, og tey kundu tað, eingin ann ar kundi, nevnilipa reka burt ur óttan og stúranina úr hjørtum teirra. Tað var júst ein av sannroyndum teirra hesar dagar. Sum hann livdi og hevði sek sína í sínum hondum. soleiðis vóru ersim orð hansara før fyri at virka tað. tey søgdu. og menniskum tann veulerka, ið tey bóru boð um. Við orðum sínum sannførdi hinuppnisni vertå og hvandi Jesus Kristus ter um. at:teir hoyrdu honum til bæði í lívi og í deyða. og ein dag skuldu teir verða saman við honum í æviga ríki hans ara. Tað var hetta ríki, ið var framtíð teirra, tað var tað sum nú bíðaði teimum og øllum, sum í trúgv settu álit sítt á hin upprisna og orð og lyfti hansara Enn í dag er hin livandi Jesus Kristus, sum stendur aftanfyri orð síni. Og tað er hann, sum í dag sigur við okkum. at vit íkki skulu ótt ast. men hava álit á Gudi og honum Í hús Faðirs hansara eru mangir bustadir, og hann er fann burtur at gera pláss til reiðar fyri okkum. Og við hesum hevur ersim lív okk Framhald á síðu 17