leygardagur 22. juli 1995síða 9

oe lue SDS Nr. 138 — 22. JULI 1995 Hon slapp ikki í land fyrstu ferð : Fimti ára | ætlan veruleiki Vá annur heEMIsbardde > i í j Br andt DIdGNIU dl {4 eru au r I P k var Valeyst S i Marana Ørn ur Sverik Hon luttók á pensionista skeiðnum í Havn Hon var fyri 50 árum síðan við svenskum ferða skipt, sum lá fyri akker á Redimi. Av tí at hetta var undir krígnum, sluppu ferðafólkini ikki í land, men noyddust at taka til takkar at eygleiða fólk og náttúru frá skipinum Mariane Ørn var 23 ára Mariane Ørn i hågvuni sum hon keypti fra førovingum, sum komu út á Redina at selja verurundir krignum i brast á, vóru sviar um at koma heimaftur mn Førovar mer y ara gomuit genlad FH VIKU Hjaði hon Bretland t k 1 * t Tå hot hev vend har i i % vtannaO ar, brast scinni heimsbardagt á. og viar Í Bretlandi fingu boð um at koma heimaftur Svensku myndugleikar nir sendu eitt ferðamanna skip at flyta fólkið heim Mariane Ørn var tá stødd í Jersey. Saman við vinu konu fóru tær báðar ul Londons, har skipið fór leiðina til Sveríkis Svenski herurin hevði samstundis keypt fýra flog før í Ítali, og hesir skuldu verja ferðaskipið á ferðini Bretar hildu okkum vera njósnarar Tá vit komu til Feroyar á leiðum, vildu bretar. sum tá høvdu hersett Føroyar, ikki loyva flogførunum at fara avstað aftur. Bretar hildu, at vit vóru njósnarar og at flogførini vóru ætlað at selja Týskalandi, sigur manane Ørn Teir tóku flogførini, og ferðamannaskipið helt kós ina til Bretlands Tá vit vóru komin nakað iv leið úr Feroyum, fingu vit samband við svensku myndugleikarnir, og søgdu teimum frå støduni, sigur Manane Ørn Myndugleikarnir vildu als ikki góðtaka hetta, og bóðu okkum fara aftur til Føroyar eftir flogførunum Tå vit komu aftur til Før oyar, høvdu bretar koyrt saltvatn í tangarnar. Flog manningin noyddist tí at umvæla motorarnir, áðrenn vit kundu halda leiðina fram Fyri akker á Redini Meðan hetta var gjørt, var ferðamannskipið lagt fyri akker á Redini, men vit sluppu ikk: í land, sigur Mariane Ørn Eg minnist, hvussu hug takandi tað var at eygleida náttuúruna og Havnina had ani. Hetta var um jóanseku tíð. Alt var so vakurt og tað var ein fragd at síggja fjøll ini, og serliga tær grønu líð irnar Vit vóru illa fyri, tí vit høvdu hverki vatn ella mat umborð. Bátar komu tó framvid okkum. Teir seldu ymiskt, sum kundi minna okkum í ferðina í Førovum Førovsku luttakaranir á pensionistaskeidnum Aftast vinstrumegin: Tøra Dahl Sandberg, Asa Mikkelsen, Justa Poulsen, Simun P. Poulsen, Jonhild Henriksen, Kristianna Nolsøe, Marsanna Debess, Hanna Lindenskov, Lina Arge og Maria Vang Eg keypu mær eina før- oyska húgvu, sum hevur fylt mær alt lívið. Hverja ferð eg havi ukid húgvuna Framhald á síðu 17 Øll eru hjartaliga vælkomin SAMKOMAN ZIONS FJALL