mikudagur 20. september 1995síða 15

Nr. 179 — 20. SEPTEMBER 1995 —i——itkhW——EEEEEE— soleiðis. at vit ikki sóust ov lætt. um nakar skuldi komið Eg tók um hana. og hugdi inn í hennara myrku og glaðu eygu Eg så tað. sum eg elskaði at síggja Hon var forelskað Hon elskaði meg og vildi hava meg Weg' Tað var sum ein dreymur Av takksemi mussaði eg hana varliga, varliga. uttan at mussa sambandið við eygum Hetta var ersim nakað. eg ikki hevði vitað, hvat var Kærleiki Eg hevår ofta friggjað fyrr men ikki so fint og varliga og kensluliga Bara vid munninum Aldrin við eygunum - Eg elski teg. teskaði hon - Eg elski eisini teg. svaraði eg I sangum. í filmum. í bókum - so dendaliga ofta hevår eg hoyrt og lisið hast trý orðini. Men eg hevði aldrin skilt tey. Eg hevði aldrin skilt. hví tey vóru so óluksáliga tydningarmikil Nú skilti eg tað betur enn nakar Síðani eg hevði mott Mariu, vøru hasir pillbýttu poppsangirnir blivmir tl storsta skaldskap Eg elski teg afturat. og so sugu okkara kroppar seg og kenslurnar segði eg eimaferð hvor í annan fastar sluppu at hva og renna fritt Men knappliga sleit hon seg leysa og setti seg upp Uttan at hyggja uppa meg lovsti hon beluð hjá mær. og spakuliga og ugandi sum var tað eim serlig gava. hon pakkaði upp. dro hon buksurnar so langt niður sum neyðugt Hvat nu? Ætlaði hon at Her? Við einum frekum smil: og fram- vegis uttan at hvggjå uppá meg. tok hon so emma hit upp ur reyvalumma og rullaði spakuliga uppá Men eg heyði ikki koyrt nakra hit í lumman, áðrenn við foru! - Á títt lunska berst, segði eg og smiltist uppá hana og kendi hvussu forelskilsið blussaði upp í mær Hon svaraði við at tvorturum meg Kjólin var so viður. at minum hana seta seg hon væl kundi fjala tað. sum fjalast skuldi. um onkur skuldi komið Men skuldi hon ikki slett íkki í trussum' Og hon var longu net! hon var deiliga våt og 0 hon hevår alla tíðina ætlað hetta! - Á titt naiva nevdardyr. segði hon so, og tók lætt i kjálkan á mær - Tu mást ikki lata teg forfora so lætt - Tað kemur ann uppá hvor tað er sum forforir, svaraði eg. og setu meg upp og kroysti hana innat mær og merkti hvussu hon seig meg upp! seg Uti Í frískari luft. Á alljósum deg! Púra opið og samstundis so intimt og inniligt. sum tað kundi vera Sólin gav ollum ein so vinarligan dám. og hon hitaði tað lítla lotið. sum lætt og blidliga kindi okkum báðum og grasinum og sóljunum og steinunum og fuglunum og einum báti á fjorðinum og eisini Nólsoynni. sum eins og ein gomul boga blid og tolin lá og ansaði eftir, at einki skuldi orógva hennara litla reiður og hennara ungar sum søtu vit milt í ein mynd Alt passaði so væl saman Alt hovrdi til - eisini vit bæði Vit vóru ungarnir hjá bogum Tað var myndin var av Tað var vakrari fyrst og fremst okkum tíðindablaðið Tað var í hesari rammunt. vit vóru skapt til at elskast Mana var mera min enn nakrantið Og eg var hennara Vit voru ikki bara nev. sum hovrdu saman. men fev. sum hovrdu saman Og lívið kysti okkum Tað var fullkomið Vit hildu um hvor annan og lótu okkum spakuliga smelta saman til eina orgamsmu, sum við smáum. seigligum men intensum rorslum andaði tann kærleikan í seg. sum hon lindi av So svemaðu vit avstad saman Maria styrdi rorslunum og ansaði efur at vit vorðu verandi eitt. líka til natturan í nokur fá sekund tok alt vald á okkum anså efur nokrum meira Tann nvyggja organisman royndi knappliga at liva alt livid upp á ein gang Toygdi seg út eftir ævinlerkanum og hvorki hon ella eg kundu sjálvari sæluni. Og hon rakk henni. Og kvsti hana - Men hon told: tað bara eina evarska lítla lotu So fekk andaneyð - líka osjónliga sum hon var komin. fjarðaði hon so krampa av og hon burtur ur verðin aftur Spakuliga lovsnadu okkara kroppar hvor Sum eftir olavsokusigur. sótu vit eina lotu og løtu vitið renna á okkum aftur. meðan vit utlugvað og ugandi froddust um tann sigur. okkara liv var bliviå til Við aflurlætnum evgum og einum lítlum. men sigandi smili um varrarnar - lukkuliga mett av gleði og kærleika - legði Marta seg niður í grasið at:njøta ta søtu modina, sum kom aftaná Hvor muskul og hvor spong í henni hvildi, og hon sá so mild og friðsæl og trygg ut sum eitt sovandi barn Okkara kroppar vóru lovsnadir, men i kvirruni. sum mjukliga ballaði okkum inn í sín reinleika. runnu sálirnar nú saman Eg legði meg hjá henni við hennara bróstum sum kodda. og hon legði armarnar um meg frá oðrum em kapproðrarmanning em Hugtikin lurtadi eg eftir hennara hjarta. sum klárt og taktfast, men so spakuliga at tað ikki breyt ta vokru tognina, teskaði mær sin kærleika Niðri við sjóvarmálan så eg tær smáu mildu aldurnar. sum góðsliga tutlandi | sindur SF c hurt spældu vid tarabloðin. Drógu tes varliga til sín og skumpaðu tey frá sær uttan kortini at sleppa teimum heilt Blidhiga argandi. aftur og fram. aftur og fram Og í minum nakka foldi eg andadráttin hjá Mariu, sum á sama hátt røliga spældi við mitt leysa hár Blásu tað frá sær. og dró tað varliga at sær Tolið kerdiga og kitlandi erotiskt - Sólin sær so nogv forelskað por - men hon sær næstan aldrin tá tey elskast Vit haga helst grvið henni eitt gott upplivilst Í dag. segði Maria. tá vit hovdu ligið soleiðis eina góða lotu og drovmt okkum buftur saman - Ja. stakkalin. viðhvort kundi hon ótvað hugsað sær at:verið við til eitt meira. Tað er ofta við helst | øngum tannabiti. at hon má sleppa Í | | } takinum um kvoldið. svaraði eg + 17 Siel YES Kræ hi * ' !'. í Vit tosaðu leingi - men íkki um nakað Vit líkasum kindu hvor oðrum við orðunum Innihaldið herði ongan tydning Orðin bara knvttu okkum Tev merktu einki uttan at sit vóru forelskað. Tey vóru sum mussar Sum smáir dropar av kærleika Fyrr hevði eg altid verið bangin fyri um eg nú bar meg rætt at saman við gentum Um tað eg segði var hóskandi. Um tær hildu meg vera ov framligan Ella ov smædnan Hvussu eg så ut Hvussu hárið var. hvussu klæðini vóru Og tå tær sóu gott út. var helt galið Tá bleiv eg so nervosur. at eg væl kend: á mær. at eg bar meg býtt at. Eg kendi meg láturligan Og so ble cg meira nervosur Nú hugsaði eg ikki nakað sovorði. Eg kendi meg so roligan og tryggan. sum eg ikk: hevði gjort I langa tíð Hon elskaði meg jú Tann sum eg elskaði. elskaði meg. Akkurat sum eg var Eg var /ukkuligur Og tað var eisini eitt orð. eg ikki heyði hildið havt nakra serliga meining fyrr Nu upplivdi eg týdningin av ti. Og eg vildi bara liggja her og njóta at uppliva tað Njóta at vera einsamallur saman við Mariu, uttan at órógvast av nokrum - A. sum hetta er deil:gt. Tað er. sum um vit eiga alt Baðanes. segði eg saman ta eg var um - Jamen tað gera vit eisini. segði hon So leingi sum eingim annar kemur. er 15 | tað okkara Tann sum dugir at njóta 8 ——8———%——… náttúruna. eigur hana Og í lotum eru tað bara vit. sum njóta Boðanes - Eg vom ikki at nakar kemur. segði eg og mussaði hana og legði meg á nggin við síðuna av henni Ikki fyrr enn ta legði eg til merkis. at hann dró á lufuna Loud var blnið harðari. og herði rikið fleiri skv gg) inn á himmalin Sólin naddi akkurat at siga okkum báðum og einum 200um eitt stort. myrkt skvggj legði seg fyri hana "Tað var deiligt at siggja nkkum 1 dag - men nu fár eg ikki verið við meira“. heilsaði hon okkum sorgblitt. aðrenn hon man aftan fyri skvggið Og hon var ikki meira enn hon n. so merkti eg teir fyrstu regndroparnar at:citt grovt æl var á fan æl aðrenn egl Tað sast á luftini veg Nú var alt vårlagt A skit' segði cg og reisti meg Men tað var kanska crisim i SO nog at vænta sær em herlan dag við sol Forovum Fe for ) tif > legði ikkt til merkis. at Maria blen standi - Niclas' røpti hon aftan á mær - Ja? Kom avstað við tær. vit verða á kropp Elið var byrjað en hon reisti spakuliga og gckk roliga vur til min. sum heirði hon ikki lagt merki til tað - ikki fara. segði hon lagmælt biðandi - Ikki fara? 7 - Ja Og hvat so” ið regnar' Ert tu bangin fyri at bliva vatur? - Tu kanst ikki meima at vit skulu verða verandi her og gera okkum vat men hugdi at mær tolandi Hon svaraði ikki við hálvopnum. dovnum og eygum So teskaði hon - Veist tu hvat. Niclas - eg en longu Vat Eg rovndi at svara við einum litlum men hon druknaði tað Henum og umberand: smili våtum i einum mussi longum og krevjandi So tók hon hendurnar um mitt andlit og hugdi langt inn í eygun á mær - Regnið er einki at ræðast. Niclas Bara lat tað regna. Lat okkum bara blíva vat Ikki lata regnið kova nakað Latið kkum heldur njóta tað sum eitt pikant krvddari Tað ber væl til Sum fyri at visa mær at:tað væl bar til lat hon evgum aftur. vendi andlitinum uppeftir. og lat regndroparnar renna niður eftir enninum. kjálkunum hálsinum. og inn undir tann ljósa kjølan - inn til hennara naknu bróst Sam- stundis dro hon ta frisku luftina djupt niður í seg. sum nevt hon smakkin a henni Tá hon ul endans læt evgum upp og hugdi uppá meg. var hon heilt broytt Girndin lýsti av henni. og tað var eitt blevtt og kensluborið. men samstundis krevjandi evgnakast. hon sendi mær Eg glovmdi alt um at:fara at kroka fyri ælinum Skuldi eg kroka fyri noknum var tað ælinum av teimum kenslum. hon lat renna oman vvir meg. Men tað var longu ov semt Eg slapp ongan veg Sum em etturkoppur spann hon meg 353