mikudagur 3. apríl 1996síða 23

Nr. 66 — 3. APRÍL 1996 tíðindablaðið | 23 Skírhósdag Epistulin skrivar Paulus ápostul í fyrra brævi sínum til Korintmanna, 10. kap. 15.-17. i Ég tali til tykkara sum skilamenn; dømid tit sjålvir um tað, sum eg sigi. Signingarkalikurin, sum tit vælsigna, er hann ikki samfelag við blóð Krists? Breyðið, sum vit bróta. er tað ikki samfelag við líkam Krists? Við tað at breyðið er eitt. eru vit, hinir mongu, eitt likam, tí at vil hava allir lut í hinum eina breyðinum TEL ri | Langa friggjadag Hver trúði tí. sum okkum varð boðað, og hvørjun varð armur Harrans opinberaður? Hann rann pp ein g kvistur fyri ásjón har rótarskot úr turrari jørð. Hanr glæsiligur líta, og ikki åsyniligur at vit kundu hava Þugnað so at tað kundi v í hugaligt hjá okkun honum Paskadag % ' Fri H i ; Þ 4 kk Í ist í i Va 10 } A |! Harrans | Harra i YKKU Va i. Ha ( ) inf ørd 3 tiv kkul Sláið r Verein 2. påskadag Epistulin skrivar Paulus ápostul í fyrra brævi sínun til Korintmanna, 15. kap. 12.—20. % Men tå ið nú verður prædikað, at Kristus er risin upp frá deydum, hvussu kunnu tá summir tykkara millum leyðum er ikki til? Men er uppre tá er Kristus heldur ikki risin up siga, at uppreisn av iv deyðum ikk Kristus ikki risin upp, tå er prædika okkara få gå, tå ni trú kkara tålor i Men vit kor tå ni at rovnast sum lygivitni um Guð, av tí at vi na tnað I Gud ! reisti upp Krist, su har kki hevur ret ip framt sum deyð ikki rísa ipp. Tí at rísa ikki deyð up i er Kristus ikki heldur n upp; men er Kt ístus ikki risin upf dá er trugv Tað Dash i; 4 hansara var Komi 1 at hann skuldi fara burt hesum heimi til faðir kasum hanr ði elskað sínar egnu, sum vøru í heiðunum oleiðis elskaði hanr teir líka til enda. Og meðan kvøldmåltid varð hildin, tá ið djevulin longu hevði skotið inn í hjartað á Judasi Simunarsyni Iskariot, at hann skuldi svíkja hann, og tá ið hann visti, at faðirin heyði givið honum allar lutir í hendur, og at hann var komin frá Guði og fór til Guðs tå reistist hann frå kvøldmåltidini og leggur yvirklæðini av sær og tók ein líndúk og bant hann um seg. 50 stoytir hann vatn í vaskjílátið og tók at tváa føturnar á lærusveinunum og turka teir við líndúkinum, sum ir umbundin við. Hann kemur tá til Símun Pæturs, og 1 V waði og SM eði við I inn 0 sum eg ger skilir tú i i k i: k Mr P , kd 1 k k r ikd R r 3 hanr k r hanr 3 } } rðr f iv ( 3 srdar Yr M ! re så ra synda egna lur hr tra 1 kk r Vu k nein nið í har irum har , bx Allir vit viltust sur ir, hildu hver sina 3 kkum øl Hanr ro nivdu n stillisli ur ha rður leitt at verð ir 3 K Mir 3 t ind tå ið teir rovta hann: ha et ikki upp munr Fr roned » dør har burtur kin. men hvar á ða num I I 10 3, tå ið har 3 1 . 1 1 j k k rå k kk yu kk Få k % i % t i tykk tykKara I "Inkl Lø! ru til er yndum tyKkåardå + i tað bert í hesum lívi, at vit hava sett y 'KkKara Ul men menn Krists, tå eru vit tey syndarligastu av øllum skjum Men nú er Kristus risin upp frå deydum sum frumgróð urin av teimum, sum sovnað eru burtur Hetta heilaga evangeliið skrivar Jóhannus evangelistur 20 kap 1-18. + Men fyrsta dagin í vikuni kemur Maria Magdalena tíðliga á morgni, meðan tað enn er myrkt, til grøvina, og hon sær, at steinurin er tíkin burtur frá grøvini. Hon fer tá rennandi og kemur til Símun Pæturs og til hin læru elskaði, og sigur við teir: > Eir sveinin, hann sum Jesus hava tíkið Harran úr erøvini, og vit vita ikki, hvar ter hava lagt hann<. Tá fór Pætur út og hin lærusvernuri í KOMU Í rø Men teir runnu báðir så H eru nurn råt Jar k nn Pætur k fyrr at grøvini. Og tá ið hann kagaði gekk inn í grøvina; hann sá línklæðini liggja har og sveittadúkin. sum hann heyði havt um høvdid, så hann { KK KK ) Pætur sig ) hann: >Harri Jesu ! fann, sum er tváaður, hann hevur íkki fyri neyðin at:tváa sær uttan um følurnar; men hann er reinur allur, sum hann er. Og tit eru reimir, men ikki allir«. Ti at hann kendi tann, sum skuldi svíkja tí segði hanr Tit eru ikki allir reinir«. Tá ið hann nú hevði tváað føtur teirra og latið seg í aftur klæðini og var setstur aftur, segði hann við teir: >Skilja tit, hvat eg havi gjørt við tykkum? Tit kalla meg »Meistara« og 1 hann larra«, og tit siga rætt; tí at eg eri tað. Tá ið nú eg harrin og meistarin, havi tváað føtur tykkara, tá eiga isini tit at tváa hver annan um føturnar Ti at eg havi givið tykkum eitt fyridømi, til tess at líkasum eg gjørdi ytvkkum. soleið ku r t ger MM Ll t ) f k ak Le | HH 1 3 ik } i 3 } ktar | f k Í f 1Vk ' 50 k i } g £ ða met ut Tå ið t dur kend kal I t tæna r r ; z c H i rr y ir På þ t Í x() i t tø i if | urð ju | I g mant I T Í r í i Í % j k I } Á } ) H ( k % kk } () t k r k i, í t 4 C kk ! ð klæðunum, mel ið átti at rísa upp frá deyðum. Lærusveinarnir fóru tá heim aftur til sín sjálvs. Men Maria stóð uttanfyri við grøvina og græt. Sum hon nú græt, kagaði hon inn í grøvina, og hon sær tveir einglar í hvítum klæðum sita har annan vid høvdalagid og annan við fótalagið, har sum Jesu likam hevði ligið. Og teir siga við hana: >Kvinna, hví grætur tú? Hverjum leitar tú eftir?< Hon hugsaði, at hetta mundi vera urtagarðsmaðurin, og si Harri, hevur tú borið hann burtur, tá sig mær hvar hevur lagt hann, og eg skal taka hann hana: »Maria'« Hon vendir sær á og sig dt hebráiskun Rabbuni ð merk neis Jesus g við ha Nem ikk 3 gt kk tar í tir ir 1 } | g få - Fa . í (4 1 Eg Í Í 20 £ 1 k Guð Guð kka M i: M 1 boðar lærus I j Eg sæð H i og at | i di saet henni hetta